Η περικοπή κοινωνικών{CR}δαπανών δεν{CR}φέρνει ανάπτυξη

Οι υπουργικές ομιλίες έχουν δύο λειτουργίες. Λένε στο κοινό τι κάνει η κυβέρνηση και εξηγούν γιατί. Και τα δύο στοιχεία ήταν παρόντα όταν η υπουργός Οικονομικών της Βρετανίας Ρέιτσελ Ρίβς μίλησε, αλλά η ομιλία είχε περισσότερο πολιτικά χαρακτηριστικά παρά επιχειρηματολογία. Απαρίθμησε πολλές ενέργειες για την ανάπτυξη στην οικονομία.

Ο κατάλογος ήταν μακρύς, η πειθώ πρόχειρη. Η Ριβς θεωρεί ότι η ασθενής αύξηση της παραγωγικότητας συγκρατεί την οικονομία της Βρετανίας. Εάν το υπουργείο Οικονομικών μπορεί να εξασφαλίσει επενδύσεις και να επιταχύνει την αναβάθμιση της υποδομής της Βρετανίας, οι μελλοντικές γενιές θα είναι ευγνώμονες. Μέχρι ένα σημείο.

Εδώ έπρεπε να αναπτυχθεί περισσότερο το πολιτικό επιχείρημα της Ριβς. Η βασική της υπόθεση είναι αδιαμφισβήτητη: μια αναπτυσσόμενη οικονομία δημιουργεί θέσεις εργασίας και παράγει έσοδα που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για καλούς σκοπούς – «πλούτος που δημιουργείται και που μοιράζεται» σύμφωνα με τη φράση της. Είπε ότι ο στόχος της θα επιτευχθεί «όταν οι εργαζόμενοι είναι σε καλύτερη κατάσταση». Οραματίζεται πως «η επόμενη γενιά [θα έχει] περισσότερες ευκαιρίες από την προηγούμενη». Αυτά θα μπορούσε να τα είχε πει οποιοσδήποτε από οποιοδήποτε κόμμα ανά πάσα στιγμή. Αυτό που απουσίαζε από την ομιλία ήταν κάθε αίσθηση επείγοντος για την επιδίωξη προοδευτικών κοινωνικών αποτελεσμάτων καθώς και θετικών οικονομικών δεδομένων. Οσον αφορά τη δημοσιονομική πειθαρχία ως προϋπόθεση της οικονομικής σταθερότητας, η υπουργός Οικονομικών έχει συγκεκριμένες συνταγές – ο λογαριασμός για επιδόματα ασθενείας πρέπει να πέσει. Αλλά όταν πρόκειται για την πραγματική εμπειρία των ανθρώπων που λαμβάνουν αυτά τα οφέλη, υπάρχει ένα κενό. Οι υπουργοί σπεύδουν να υπερηφανεύονται για το θάρρος τους στη λήψη «σκληρών αποφάσεων», ενώ παράλληλα προσφέρουν ασήμαντες κοινοτοπίες όταν τους ζητείται να εξηγήσουν τον σκοπό αυτών των αποφάσεων.

Πρέπει να διεξαχθεί συζήτηση γύρω από τα πλεονεκτήματα του οικονομικού επιχειρήματος της Ρίβς και τι παραλείπει. Μπορεί να χρειαστεί μεταρρύθμιση από την πλευρά της προσφοράς. Δεν είναι όμως ικανή συνθήκη για ανάπτυξη. Η τόνωση του εξωτερικού εμπορίου είναι σημαντική, αλλά το να το συζητούμε χωρίς αναφορά στην ευρωπαϊκή ενιαία αγορά είναι ανειλικρινές. Εάν η δημοσιονομική ευθύνη είναι στόχος, τότε θα πρέπει να επιτευχθεί με άλλους τρόπους εκτός από την περικοπή των κοινωνικών δαπανών. Το σωρευτικό αποτέλεσμα αυτών των παραλείψεων κάνει την ομιλία της καγκελαρίου να ακούγεται απελπισμένη και ρηχή. Αυτό δεν σημαίνει ότι το σχέδιό της είναι καταδικασμένο να αποτύχει. Μπορεί πράγματι να τονώσει την ανάπτυξη. Παρουσιάζεται όμως χωρίς ουσιαστικό πολιτικό επιχείρημα, χωρίς φαντασία, συμπόνια ή ηθικό σκοπό. Αυτές οι ιδιότητες μπορεί να μην είναι απαραίτητες για την ενίσχυση του ΑΕΠ, αλλά μια κυβέρνηση των Εργατικών πλήττεται άσχημα χωρίς αυτές.