Ατάκτως 

  
Ιδιωτικοποίηση του άγχους, έτσι το ονόμαζε στα λαμπρά του κείμενα («Η ακύρωση του μέλλοντος», εκδ. αντίποδες) ο πρόωρα χαμένος φιλόσοφος Μαρκ Φίσερ. Ενα σύστημα που σχεδόν πριμοδοτεί την κατάθλιψη ως ατομικό φταίξιμο και που θέλει τον περιορισμό του δημόσιου χώρου. Το αναφέρω γιατί ακούω όλο και περισσότερο κόσμο να λέει πως δεν νιώθει καλά και να εσωτερικεύει κάθε του αρνητική όψη της καθημερινότητας.  

  
Θα φτιάξει, διαβάζω, μουσείο η ΕΥΠ. Ενδιαφέρον. Θα έχει και πτέρυγα με τίτλο «επισυνδέσεις»;

  
H βιομηχανία της υπερ-εκτίμησης απλώνεται παντού. Οι δημοσιογράφοι, σχεδόν ιδρυματοποιημένοι πια στις δημόσιες σχέσεις, δυσκολεύονται να ασκήσουν κριτική σε οτιδήποτε, ενώ συχνά υπερεκτιμούν θεάματα, βιβλία, ταινίες, πρόσωπα.   

  
Χθες πλήρωσα κι εγώ για πρώτη φορά με τραπεζική κάρτα για επιβίβαση στο μετρό. Και δεν είχα πάνω μου πια χάρτινο εισιτήριο. Ορθή αλλαγή και αντίο σε μια εποχή που ψάχναμε εισιτήριο στα περίπτερα. Μια ολόκληρη αναλογική εποχή σβήνει σε μια κίνηση.    

  
Πέρασε τον «Κανένα» ο Μητσοτάκης, στη μέτρηση της Opinion Poll, έπειτα από πολύ καιρό.  Ο Πρωθυπουργός υπερέχει κατά 25,9% του δεύτερου Νίκου Ανδρουλάκη στην καταλληλόλητα για πρωθυπουργός. Πιάνει το 32,8% (32,4% τον Δεκέμβριο) των προτιμήσεων, έναντι του 6,9% (7,9% τον Δεκέμβριο). Ακολουθούν οι υπόλοιποι πολιτικοί αρχηγοί, με τον «Κανένα» πάντως να έχει το 28,3%. Η πρωτιά που είχε ο «Κανένας» ήταν αυτή που παράλληλα με άλλες, όχι μόνον επιβεβαίωνε μια όψη της σημερινής ασυμμετρίας του πολιτικού σκηνικού, αλλά κι έδινε χώρο στο να υπάρξει πρόσωπο από τα δεξιά του τοπίου που θα «καβαλούσε» ένα βουβό ρεύμα δυσαρέσκειας. Οι διεργασίες για ΠτΔ δεν είναι ασύνδετες και με αυτό.