Κουρσάκια ξεκούρδιστα

Ούτε ένα δημόσιο ντιμπέιτ δεν είμαστε ικανοί να φέρουμε εις πέρας. Το θέμα «Ντε γκρες» ξεθώριασε αμέσως, και η πρόσφατη κακοκαιρία, χλώμιασε κι αυτή, αφήνοντας πίσω της κάμποσα κουρσάκια ξεκούρδιστα στη μέση του δρόμου, να χαρούμε κι εμείς που μας τα παίρνει ο βενζινάς κι όχι ο Ιλον Μασκ. Το μόνο που παρατηρώ να γκαζώνει, είναι οι διαξιφισμοί για τον Καζαντζίδη και την Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Αφήνω στην άκρη την Αρχιερατική Δοξολογία που της κάνουν καθ’ εκάστην τα μίντια, κι από το λιβανιστήρι των ημερών, πιάνω και παίρνω με γυμνό χέρι τα κατακόκκινα καρβουνάκια του Καζαντζίδη, γιατί μόνον αυτός θα μπορούσε να δηλώσει «Υπάρχω», χωρίς να προκαλέσει γέλωτα. Κι όλα αυτά τα ωραία και τα θεολογικά, δεν θα τα έλεγα αν δεν είχα πάει στο ίδιο σχολείο με ξυπόλητα παιδάκια, αν δεν είχα επιδιώξει την παρέα τους μέσα σε σπίτια με το μονίμως ανοιχτό ραδιόφωνο και τα ταχυδρομικά δελτάρια από τη Γερμανία, όπου το πάτωμα ήταν από χώμα και το μόνο βρώσιμο πάνω στα ράφια το λάδι για το καντήλι. Δεν τα λέω για να σας συγκινήσω, διότι όπως εσείς, έτσι κι εγώ ένα μαμόθρεφτο των Ωδείων και του σολφέζ υπήρξα, με τα δώρα μου κάτω από το δέντρο και την αλογοουρά της Βουγιουκλάκη να γυρίζει διαρκώς στο πικ απ.

Γύρω μας μαινόταν τότε η μετανάστευση κι οι μουσικές απαγορεύσεις των γονιών έκαναν τον απαγορευμένο ταξικό καρπό ακόμα πιο ελκυστικό. Αν σου αρέσει ο φίλος σου και τον διαλέγεις ανάμεσα σε πολλούς, τότε αγαπάς και διαλέγεις τον κόσμο του. Ετσι δεν πάει; Και τότε αρχίζεις να καταλαβαίνεις, αλλά με την ενέργεια που δίνει στον λόγο το ρήμα κι όχι με την προσταγή της «ενσυναίσθησης», έτσι τουλάχιστον όπως δειγματίζεται τη σήμερον ημέρα. Ακόμα και οι αμέτοχοι του «Καζαντζιδικού μιζεραμπιλισμού», ακόμα κι αυτοί, καταθέτουν με ηπιότητα τις ενστάσεις τους, χωρίς φόβο και πάθος. Με την υπερβολή που με χαρακτηρίζει, θα έλεγα ότι ο Καζαντζίδης είναι όντως σαν να παλαμίζεις Ευαγγέλιο, κι ας ξέρεις ότι μπορεί και να ψεύδεσαι ενώπιον του Τρομερού Βήματος. Καλή χρονιά!