Παρεμβατισμός

Ορθώς έγιναν περικοπές τραπεζικών χρεώσεων με κρατική και νομοθετική παρέμβαση. Οπως ορθώς έγιναν κι άλλες παρεμβάσεις. Ας θυμηθούμε μερικές: πλαφόν στο μεικτό περιθώριο αγαθών για συγκράτηση των τιμών λόγω υψηλού πληθωρισμού, επιδοτήσεις στο ρεύμα, έκτακτη φορολόγηση ενεργειακών εταιρειών και διυλιστηρίων.

Προφανώς όλα αυτά λειτουργούν προς όφελος της τσέπης των φορολογουμένων και καταναλωτών – πολιτών. Ομως, πράγματι έχουν αποτέλεσμα; Αποτελούν πράξεις που αρμόζουν σε μια ελεύθερη οικονομία, όπου ο υγιής ανταγωνισμός πρέπει να ρίχνει τις τιμές; Ή δημιουργούνται άλλες παρενέργειες; Και ποιος θα είναι ο επόμενος κλάδος που θα δεχθεί νομοθετική παρέμβαση στις χρεώσεις ή την τιμολόγηση;

Σύμφωνα με το Σύνταγμα, το κράτος μπορεί να παρέμβει όταν κρίνεται αναγκαίο για την προστασία του δημόσιου συμφέροντος, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι καταργείται η έννοια της ελεύθερης οικονομίας. Ωστόσο, δεν γίνεται σαφές το πόσο αποτελεσματικές είναι οι παρεμβάσεις, όταν λειτουργούν πυροσβεστικά, σε μια αγορά όπου δεν λειτουργεί ο ανταγωνισμός. Η απόφαση της δημιουργίας του πέμπτου πυλώνα και η στήριξη και των υπόλοιπων μικρών τραπεζών και συνεταιριστικών ίσως αποδειχθούν πιο αποτελεσματικές.

Σε ό,τι αφορά τις τράπεζες, αρκεί να αναφερθεί ότι χρωστούν φόρο στο κράτος (αναβαλλόμενη φορολογία) που αντιστοιχεί στο 40% των κεφαλαίων τους (που ανακεφαλοποίησαν οι έλληνες φορολογούμενοι). Οι τράπεζες επιστρέφουν τον φόρο αυτό με τα κέρδη τους. Δηλαδή μικρότερα κέρδη, μικρότερος φόρος, αλλά και μικρότερη επιστροφή του φόρου που χρωστούν από παλιά.

Κάποιες φορές πρέπει να βλέπουμε τη μεγάλη εικόνα. Η φοροδιαφυγή μειώθηκε 1,8 δισ. ευρώ (δίνονται ενισχύσεις και μειώνονται φόροι), στόχος είναι να μειώνεται κατά 2-2,5 δισ. τον χρόνο. Την ίδια ώρα, αυξήθηκαν οι απλήρωτοι φόροι κατά 2,4 δισ. ευρώ.