Ο ρόλος της σεξιστικής μας κουλτούρας

Αυτή είναι μια σημαντική ημέρα για τα θύματα σεξουαλικών επιθέσεων στη Γαλλία. Ομως πολλά πράγματα πρέπει ακόμα να αλλάξουν. Η γαλλική κοινωνία μόλις αρχίζει να κατανοεί την «κανονικότητα» των βιαστών: ότι δηλαδή οι βιαστές είναι άντρες όπως όλοι οι άλλοι, άνθρωποι που μοιάζουν με τα αδέρφια μας, τους φίλους μας, τους γείτονές μας. Ο βιασμός είναι ένα τεράστιο πρόβλημα γιατί είναι ένα τόσο κοινό έγκλημα: τουλάχιστον το 15% των γυναικών και το 10% των παιδιών είναι τις περισσότερες φορές θύματα ανδρών από το περιβάλλον τους.

Οσα διαπράχθηκαν στη Μαζάν έχουν επίσης λειτουργήσει ως μεγεθυντικός φακός και αποκαλύπτουν μια ακραία εκδοχή αυτού που πολλοί άνδρες βρίσκουν συναρπαστικό: τη διείσδυση στο σώμα μιας αναίσθητης γυναίκας. Αντικατοπτρίζουν μια πεποίθηση που συμμερίζονται πολλοί: ότι έχουν το δικαίωμα να κάνουν ό,τι θέλουν με το σώμα της συζύγου «τους», ότι η σύζυγός τους «τους οφείλει» το σεξ και ότι μπορούν να εκμεταλλευτούν κάθε «ευκαιρία» για σεξουαλική επαφή.

Με αυτόν τον τρόπο, ο βιασμός είναι μια επίδειξη αρρενωπότητας που λέει: ως άντρας είμαι ανώτερος από σένα, άρα έχω το δικαίωμα να κάνω ό,τι θέλω με το σώμα σου όποτε θέλω. Σε θεωρώ και σε αντιμετωπίζω ως αντικείμενο.

Η δίκη Πελικό έδειξε πως πρέπει συλλογικά να κατανοήσουμε πως ο βιασμός συμβαίνει επειδή ολόκληρη η κουλτούρα μας τον ενθαρρύνει. Αυτά τα εγκλήματα έχουν τις ρίζες τους σε μια βαθιά σεξιστική κουλτούρα. Πρέπει να αντιμετωπίσουμε αυτό το πρόβλημα στη ρίζα του: που σημαίνει να καταπολεμήσουμε τη σεξουαλική ανισότητα και να λάβουμε σοβαρά υπόψη όλες τις ενδείξεις και τα προειδοποιητικά σημάδια σεξουαλικής βίας που συχνά επιδεικνύουν οι επιτιθέμενοι πριν διαπράξουν τέτοιες σοβαρές πράξεις (σεξιστικές προσβολές, παρενόχληση κ.λπ.).

Χρειαζόμαστε επίσης σημαντική μεταρρύθμιση της δημόσιας πολιτικής για την καταπολέμηση της σεξουαλικής βίας. Χρειαζόμαστε συναισθηματική διαπαιδαγώγηση και μαθήματα σεξουαλικής αγωγής για όλους τους μαθητές, από το νηπιαγωγείο μέχρι το λύκειο. Χρειαζόμαστε ένα τεράστιο σχέδιο για την ανίχνευση της παιδικής κακοποίησης και τη φροντίδα των παιδιών – θυμάτων. Χρειαζόμαστε σχέδια κατάρτισης για όλα τα επαγγέλματα που έρχονται σε επαφή με τα θύματα: φροντιστές, αστυνομικούς, δασκάλους, δικαστές και δικηγόρους. Τέλος, πρέπει να σκεφτούμε τι κάνουμε με τους βιαστές, αφού το να τους στέλνουμε σε ανθυγιεινές φυλακές χωρίς φροντίδα ή σωστή αποκατάσταση δεν βοηθά κανέναν.

Η καταδίκη δεν είναι ποτέ το πιο σημαντικό ζήτημα για μένα. Αυτό που μετράει σήμερα είναι ότι αυτοί οι βιαστές κρίθηκαν όλοι ένοχοι.

Η Βικτουάρ Τουεγιόν είναι γαλλίδα δημοσιογράφος, συγγραφέας και οικοδέσποινα του podcast Couilles sur la Table