«Θα έχουμε πάντα το Παρίσι»

Αν είχε περάσει από ΚΤΕΟ το κυβερνητικό αεροπλάνο, κανονικά αυτή την ώρα ο Μητσοτάκης θα ήταν στη Βηρυτό, και θα συζητούσε μάλλον με τον Νατζίμπ Μικάτι και τον Ναμπί Μπέρι για τα Γλυπτά του Παρθενώνα, ίσως δε κι αν πρέπει να δευτερώσει η Σακελλαροπούλου τη θητεία της. Διότι άλλον σεβντά δεν έχει αυτή τη στιγμή η ανθρωπότητα ούτε καν το cool Ηνωμένο Βασίλειο, του οποίου ο πρωθυπουργός χαλάλισε τόσες εργατοώρες συν τα τελετουργικά για να προωθηθεί ένα θέμα που είναι πλέον υπόθεση γραφειοκρατίας είτε μας αρέσει, είτε όχι. Είμαστε σοβαροί; Από ποια μιντιακή φανφάρα ξεπήδησε πάλι όλη αυτή η ελαφρότητα που ένα τσακ απέχει από τον απομονωτισμό και τον εθνικισμό; Ποιος μας φούσκωσε τα μυαλά ότι, και καλά, είμαστε σε θέση να μαντέψουμε τι συζητιέται πίσω από κλειστές πόρτες, και, κυρίως ότι οι πιρουέτες και τα ακροβατικά των διεθνών σχέσεων είναι στο χέρι μας;

Εν τω μεταξύ, αν κρίνω από τα χιτάκια των τελευταίων ημερών, εξακολουθούμε να αγνοούμε βροντερά τη συριακή φωτιά στα μπατζάκια μας, τη γεωργιανή τοιαύτη, την καθ’ ημάς μεσανατολική καθώς και όλες τις φωτιές που καίνε αυτή τη στιγμή τα χριστουγεννιάτικα δέντρα στη Ζεντάρμενμαρκτ του Βερολίνου και στα Ηλύσια Πεδία του Παρισιού.

Παιδιά, σας έχω νέα! Η Μεταπολίτευση έχει τελειώσει προ πολλού, πόσω μάλλον η μεταπολεμική ευδαιμονική Ευρώπη. Και το «Θα έχουμε πάντα το Παρίσι», πες του Μπόγκαρτ, ότι πάει, πέταξε κι αυτό. Το μεταφέρει με το ράμφος της η Λεπέν στον Πούτιν. Αλλά κι αυτός ο χρυσός μου ο Μανού, τι τζώρας mon Dieu! Για να τη σπάσει στη γαλλική μικροαστική θολούρα τα έκανε merde που λέει και το εξώφυλλο του Economist. Kι αφού ήθελε ρωμαϊκό θρίαμβο για τα θυρανοίξια της ασβεστωμένης Νοτρ Νταμ, τι πήγε και μας έφερε μες στην Ευρώπη τον Τραμπ και μας πάγωσε το αίμα; Αν ήθελε γκλαμ ας καλούσε τη Σελίν Ντιόν να ξαναπεί το Hymne à l’amour αλλά δεμένη από το σκοινί του Κουασιμόδου αυτή τη φορά. Ή καλύτερα, ας καλούσε τον Πούτιν για να πάρουν κι οι Γάλλοι μια εικόνα του μέλλοντός τους. Bisous!