Μένει όμως η ουσία

Διασχίζοντας βράδυ Παρασκευής την Εγνατία και με τη βροχή να κροταλίζει σε στέγες και τσίγκους, δεν είχα ιδέα γιατί τόσος κόσμος βρισκόταν στους δρόμους αδιαφορώντας για τη νεροποντή. Σιγουρεύτηκα ότι δεν ήταν οπαδοί του ΠΑΟΚ ή του Αρη ύστερα από κάποια σημαντική νίκη! Ανάμεσα στο πλήθος ήταν γυναίκες, παιδιά, ηλικιωμένοι, εκφράζοντας με κάθε τρόπο τη χαρά τους. Και γιατί να την κρύψουν; Βγήκαν λοιπόν από τα σπίτια τους για να φωτογραφηθούν – νύχτα έτσι; – μπροστά στους σταθμούς του μετρό, το οποίο θα εγκαινιαζόταν την επόμενη μέρα. Κάποιοι ξενύχτησαν από τη λαχτάρα! Πάντως το επόμενο πρωί ως και μετά τα μεσάνυχτα, δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι συνέρρεαν στο νέο τους μετρό για να το δουν με τα μάτια τους και να κάνουν την πρώτη τους διαδρομή. Κάποιοι ήταν νιοι και γέρασαν περιμένοντας σχεδόν μισό αιώνα! Γιατί η εξαγγελία για το μετρό έγινε το 1986 και με προοπτική ολοκλήρωσης το 1995, για να μετατραπεί στην περίφημη «τρύπα του Κούβελα». Στην πορεία ήρθαν η τεράστια οικονομική κρίση και τα μνημόνια, η κατάρρευση και χρεοκοπία δύο εταιρειών που θα προχωρούσαν το έργο, η πανδημία αλλά και ένα ακόμα μέγα εμπόδιο, τα 300.000(!) αρχαιολογικά ευρήματα και οι εκατοντάδες ενστάσεις παντός τύπου! Επιπλέον, λόγω της σήραγγας, είχε αυξηθεί η στάθμη των υδάτων στα θεμέλια της Πολυτεχνικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, στα οποία εντοπίστηκε σκουριά. Εγιναν τόσο πολλά! Γιατί, ναι, θρίλερ ήταν! Και για να έχουμε μια πλήρη εικόνα, η ημερομηνία παράδοσης έπαιρνε συνεχώς παράταση από τον Οκτώβριο του 2012. Η αναβολή έγινε συνώνυμο της Θεσσαλονίκης, όπως έγινε και ανέκδοτο! Ολα τελείωσαν το μεσημέρι της 30ής Νοεμβρίου, τότε που εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι με λαχτάρα και πόθο ξεχύθηκαν στους δρόμους για να πιστέψουν ότι δεν ονειρεύονται! Κάποιοι μπήκαν σε μετρό για πρώτη φορά στη ζωή τους και καλά έκαναν και πανηγύριζαν. Ποιος να τους το αρνηθεί; Είκοσι τέσσερα χρόνια πριν, το Σαββατοκύριακο 29-30 Ιανουαρίου 2000 και με αλκυονίδες μέρες, περισσότεροι από 1 εκατομμύριο (!) κάτοικοι της Αθήνας συγκεντρώθηκαν ως το μεσημέρι για να δουν το δικό τους μετρό των 14 σταθμών. Ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωστής Στεφανόπουλος με τον τότε πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη έκοψαν την κορδέλα των εγκαινίων, με το πλήθος να πανηγυρίζει και τον τότε υπουργό ΠΕΧΩΔΕ Κώστα Λαλιώτη να ανοίγει σαμπάνιες!

Και στις δύο περιπτώσεις έγιναν καυστικά σχόλια, ακόμα και επιθέσεις. Για τραγικές καθυστερήσεις, για υπέρογκα έξοδα, για λάθη, παραλείψεις, κακοτεχνίες. Ολους τούς πήρε η μπάλα.

Αργήσαμε; Ναι! Ακόμα και η Βόρεια Κορέα έχει μετρό (Ιντσόν) από το 1999, άλλες χώρες δεκαετίες πριν. Εφυγαν πολλά χρήματα, αρκετά πάνω από τους προϋπολογισμούς; Ναι! Μπορούμε να γκρινιάξουμε για δεκάδες πράγματα. Ναι! Μένει όμως η ουσία. Οτι η Θεσσαλονίκη έχει πλέον ένα συγκλονιστικό μετρό, με την αξιοποίηση μάλιστα των αρχαιοτήτων που βρέθηκαν κατά τη διάρκεια των εργασιών. Είναι ένα στολίδι και γι’ αυτό δεν μπορεί να διαφωνήσει κανείς. Αλλά για να ανασάνει πραγματικά η πόλη, πρέπει αυτό το κομψοτέχνημα να επεκταθεί άμεσα και σε άλλα σημεία. Και δεν είναι πια… «μακέτο», όπως είχε πει κάποτε ο Κώστας Σημίτης για να υπερασπιστεί τα μεγάλα έργα που είχαν γίνει επί πρωθυπουργίας του και τα οποία η αντιπολίτευση χαρακτήριζε έργα φιγούρας και μακέτες.