Αιωνία η μνήμη

Το ντιμπέιτ των τεσσάρων υποψήφιων αρχηγών του ΣΥΡΙΖΑ δεν αποδείχτηκε σημαντικό ούτε ως τηλεοπτικό γεγονός. Σύμφωνα με τις μετρήσεις, το ποσοστό της τηλεθέασης κυμαίνεται από 1,8% έως 3,7%, πολύ χαμηλά – ιδίως αν σκεφτεί κανείς ότι το ντιμπέιτ του ΠΑΣΟΚ μετρήθηκε κατά μέσο όρο στο 8% των τηλεθεατών. Γεγονός το οποίο σημαίνει ότι, πλέον, δεν υπάρχουν προσδοκίες από τον ΣΥΡΙΖΑ. Και μόνο οι υποψήφιοι για την προεδρία μπορεί να φαντασιώνονται ότι μπορεί να ξαναγίνει μεγάλο το κόμμα.

Αλλά και όσοι είδαν την εκπομπή ή, έστω, ένα μέρος της πρέπει να κατάλαβαν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει πια ελπίδες όχι να χτίσει σχέσεις εμπιστοσύνης για να στοχεύσει στο μέλλον ξανά τη διακυβέρνηση, αλλά ούτε ως κόμμα διαμαρτυρίας. Κανείς από τους τέσσερις υποψήφιους δεν θα μπορούσε να εμπνεύσει τίποτα. Ποιος μπορεί να φανταστεί κάποιον εκ των τεσσάρων πρωθυπουργό, να προσπαθεί να σταθμίσει την πολυπλοκότητα που απαιτεί μια τέτοια θέση; Αλλά ούτε στη διαμαρτυρία οι συγκεκριμένοι έχουν τύχη. Μέχρι να αποφασίσουν τη θέση τους για τις μειονοτικές ταυτότητες, θα τους έχει πάρει την μπουκιά απ’ το στόμα η Ζωή Κωνσταντοπούλου ή ακόμα ο Στέφανος Κασσελάκης (τον οποίο αυτοί έχουν νομιμοποιήσει για να περιφέρει τμήματα του ιερού οστεοφυλακίου των οσίων και ιερών της αριστερής θρησκείας).

Στο τέλος της διαδρομής του ΣΥΡΙΖΑ, προφανώς θα αναρωτηθεί κανείς τι περισσότερο είχε ο Αλέξης Τσίπρας από τους τέσσερις επίδοξους επιγόνους του. Κι εκείνος αδυνατούσε να συλλάβει τη μεγάλη εικόνα της πολιτικής, κι εκείνος δεν κατάλαβε πού πήγαιναν τα πράγματα το 2015 όταν είχε μεθύσει από τη νίκη του και το πρωθυπουργικό μεγαλείο, κι εκείνος μόνο πεπερασμένες γνώσεις είχε για τα δημόσια πράγματα. Απλώς, είχε ασκηθεί στη διαμαρτυρία, την οποία γιγάντωσε ως κοινωνικό μίσος, ενώ επιπλέον βρέθηκε σε μια συγκυρία όπου το μίσος απέκτησε μεγάλη ζήτηση λόγω της αναζήτησης αιτίων για τη χρεοκοπία – κι ο Τσίπρας μπόρεσε να το πουλήσει ως προϊόν. Ωσπου να γίνει κατανοητό ότι αυτό το πράγμα δεν μπορεί να πάει πουθενά τη χώρα και να του στρέψει την πλάτη η κοινωνία: μην ξεχνάμε ότι στις μεγάλες ήττες ο Τσίπρας ήταν ακόμα ο αρχηγός.

Ακούω ότι, αν κερδίσει ο Σωκράτης Φάμελλος, θα γίνει προσπάθεια επαναπροσέγγισης του εναπομείναντος ΣΥΡΙΖΑ με τη Νέα Αριστερά, την πρώτη ομάδα αμιγώς ριζοσπαστών αριστερών που αποσχίστηκε λόγω της παρουσίας Κασσελάκη. Σε τηλεοπτική συνέντευξή της στην ΕΡΤ, η Εφη Αχτσιόγλου επιβεβαίωσε ότι στόχος είναι η δημιουργία λαϊκού μετώπου και, όπως το κατάλαβα, η αναβίωση μιας μεγάλης κινηματικής Αριστεράς. Εντυπωσιάστηκα με την αφέλεια των πολιτικών αιτημάτων αυτού του φανταστικού σχήματος: εχθρός του είναι ο μεγάλος πλούτος και μήνυμά του είναι η «δίκαιη μοιρασιά». Κανείς ποτέ σε αυτό το σχήμα, είτε φράξια είναι, είτε κόμμα, είτε μέτωπο, είτε κίνημα, δεν αναρωτήθηκε πώς θα παραχθεί ο πλούτος. Το θέμα τους είναι πώς θα τον μοιράσουν. Ε, τους δόθηκε μία φορά η δυνατότητα να πιστέψουν ότι μπορούσαν να μοιράσουν ό,τι νόμισαν ότι είχαν και φτάσαμε να παίρνουμε όλοι από εξήντα ευρώ την ημέρα, κι αυτά λόγω της καλοσύνης των εταίρων μας.

Αιωνία η μνήμη. Να ζήσουμε να τους θυμόμαστε – κι αυτούς, και ό,τι μας έκαναν.