Αλυσίδα

Οι χειρότερες διαγνώσεις και θεραπείες γίνονται όταν δεν λαμβάνεται η συνολική εικόνα, αλλά ο επιστήμονας επικεντρώνεται στην ερμηνεία των συμπτωμάτων βάσει της δικής του «ειδικότητας». Αυτό δεν ισχύει μόνο για τους γιατρούς. Ισχύει και για τους οικονομολόγους.

Για παράδειγμα, οι οικονομολόγοι που ασχολούνται με τα ασφαλιστικά, διαπιστώνουν ότι το δημογραφικό αποτελεί τη βασική πηγή του κακού. Συνεπώς, η θεραπεία προβλέπει την αύξηση των γεννήσεων. Με τον τρόπο αυτόν, περισσότεροι νέοι εργαζόμενοι θα αντιστοιχούν σε κάθε συνταξιούχο. Αυτοί που ασχολούνται με το δημογραφικό καταλήγουν κυρίως σε δύο προβληματικές:

Πρώτον, χαμηλότερο βιοτικό επίπεδο παρατηρείται στις πολύτεκνες οικογένειες.

Δεύτερον, η μείωση των γεννήσεων δεν οφείλεται μόνο στη μείωση των εισοδημάτων, καθώς αποτελεί φαινόμενο κυρίως των δυτικών ανεπτυγμένων οικονομιών.

Εκείνοι που ασχολούνται με τα οικονομικά της υγείας, διαπιστώνουν ότι από παιδιά πολύτεκνων οικογενειών προέρχεται το παράπονο ότι ζουν περίοδο (ή χώρα) ιατροφαρμακευτικής ένδειας.

Επομένως, το σλόγκαν «γεννάτε γιατί χανόμαστε» μπορεί να ρίχνει τον μέσο όρο ηλικίας συνταξιοδότησης καθώς διορθώνει βασικά δημογραφικά στοιχεία, όπως μέση ηλικία πληθυσμού, μικρότερες ηλικίες στην εργασία. Συνεπώς, διορθώνει το Ασφαλιστικό.

Τι γίνεται, όμως, με την υπόλοιπη δημοσιονομική κατάσταση του παιδιού. Εδώ, το παιδί μπορεί απαντήσει ότι νιώθει την ένδεια.

Αυτό δεν είναι απαραιτήτως κακό. Διότι μας δείχνει ότι όλα αυτά τελικά πάλι συνδέονται με το σύστημα υγείας. Δείχνει ότι οι οικονομολόγοι και οι πολιτικοί πρέπει να δουν το θέμα πολυδιάστατα. Να το συνδέσουν με τις υποδομές (βρεφικοί σταθμοί κ.ά.), με υψηλότερα εισοδήματα και γενικότερα με τη φορολογία και άλλα κοινωνικά οικονομικά μεγέθη.

Μόνο οι φοροαπαλλαγές ή μόνο οι άδειες δεν αρκούν. Απαιτείται συνολικότερη κοινωνική και οικονομική πολιτική, που περιλαμβάνει και το εκπαιδευτικό σύστημα.