Το χαμένο νόημα

Παρά τα ηρωικά συνθήματα και την ιεροποίησή του από την Αριστερά, η αλήθεια είναι ότι τη χούντα δεν την έριξε το Πολυτεχνείο. Ηταν όμως μια σπουδαία στιγμή, επειδή μια χούφτα εξεγερμένοι, φοιτητές, μαθητές, εργαζόμενοι, έσωσαν την τιμή της χώρας, η μεγάλη πλειονότητα των κατοίκων της οποίας ανέχθηκε το στρατιωτικό καθεστώς.

Η πορεία του Πολυτεχνείου, που επικράτησε να γίνεται κάθε χρόνο, στην επέτειο εκείνης της ηρωικής στιγμής, δυστυχώς με τα χρόνια αποστεώθηκε από το νόημα της εξέγερσης. Φορτίστηκε με τη μυθολογία της κομμουνιστικής και κομμουνιστογενούς Αριστεράς και έχει μετατραπεί σε βήμα έκθεσης των συνθημάτων κομμάτων, οργανώσεων και συνδικάτων – σε αυτούς συγκαταλέγονται και οι αναρχομπάχαλοι που φαντασιώνονται ότι εκπροσωπούν κάποια ανατρεπτική βία. Για όλους αυτούς τους λόγους, στη συγκέντρωση πορεύονται οι επαγγελματίες της λεγόμενης «προοδευτικής πολιτικής», που έχουν καταφέρει να μη συγκινείται απ’ τα συνθήματά τους η συντριπτική πλειονότητα των πολιτών, η οποία απέχει.

Φυσικά, συχνά, ο γιορτασμός εκτρέπεται σε ανιστόρητες ερμηνείες της κάθε φορά πολιτικής συγκυρίας. Κυρίως, σε συνθήματα κατά της Δύσης. Στην ουσία, δηλαδή, ο γιορτασμός του Πολυτεχνείου προβάλλει ανορθολογικά μηνύματα που δεσπόζουν στα πανό της συγκέντρωσης αλλά δεν έχουν καμία ισχύ στην κανονική ζωή.