Νικητές και ηττημένοι

Ο Θεός αγαπάει το χαβιάρι και ο κόσμος τους νικητές. Ολους τους νικητές ανεξάρτητα από το παρελθόν τους, τι πρεσβεύουν, τις ικανότητές τους και το μέλλον τους. Είτε κερδίζουν στην πολιτική, είτε στο ποδόσφαιρο, είτε οπουδήποτε στη ζωή.

Ντόναλντ Τραμπ και Κάρλο Αντσελότι, ο χαμένος που νίκησε, ο κερδισμένος που έχασε με διαφορά λίγων ωρών. Τα καρβουνάκια άναψαν και τα θυμιατά βγάζουν καπνούς αρωματικούς τοποθετημένα στα χέρια αυτών που αμφισβητούσαν ή απεύχονταν τη νίκη του, ενώ τα μαχαίρια ακονίζονται για τον αποκεφαλισμό του κορυφαίου, του σπουδαίου, του μοναδικού που μέχρι πρόσφατα αποθέωναν. Ουαί τοις ηττημένοις.

Η μέση θα λυγίσει, ίσως να κλίνουν και το γόνυ, θα βγάλουν από το συρτάρι παλιές κοινές φωτογραφίες, θα υπενθυμίσουν πόσο καλά παιδιά είναι και θα περιμένουν με αγωνία την ετυμηγορία του νικητή για το μέλλον της σχέσης τους.

Κάπου ανατολικότερα, πίσω από κλειστές πόρτες θα ξεχαστούν οι θρίαμβοι, τα μεγάλα λόγια, οι αγκαλιές και οι κοινές φωτογραφίες με τα Κύπελλα αγκαλιά και θα αναζητηθούν οι αντικαταστάτες του κορυφαίου που έκανε το λάθος να διαβεί τον Ρουβίκωνα.

Οι δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος, της εξουσίας. Οσοι τη γεύονται για πρώτη φορά νιώθουν όπως οι απελπισμένοι που πίνουν το νερό της θάλασσας για να ξεδιψάσουν. Οσο πίνουν, τόσο περισσότερο θα διψούν. Ακόμα και όταν ηττώνται, όταν οδηγούνται σε γκιλοτίνες, όταν τους βορβοροκυλούν. Κάποια στιγμή θα βρουν τον τρόπο να επιστρέψουν, να ξεπλυθούν και να παραδοθούν ξανά αμόλυντοι στο κοινό τους που είναι πάντα έτοιμο να αντικαταστήσει τα μαχαίρια με τα θυμιατά. Γιατί τελικά το πρόβλημα δεν είναι ο νικητής ή ο ηττημένος αλλά οι λεγεώνες που ανακηρύσσουν Καίσαρες και καταδικάζουν Βρούτους.

Και ο κόσμος θα συνεχίσει να πορεύεται προσαρμοζόμενος πάντοτε στο εκάστοτε πλαίσιο που θα ορίζουν οι νικητές – όποιοι κι αν είναι αυτοί. Μας αρκεί που νίκησαν, που άδραξαν την εξουσία και μας κάνουν κι εμάς, τους κλακαδόρους τους, να νιώθουμε δυνατοί. Μέχρι βέβαια να έρθει η πραγματικότητα που θα βγάλει τις μάσκες. Αλλά όπως συμβαίνει πάντα, τότε θα είναι αργά, για όλους μας.