Η ντροπή που ξεσκέπασε μια μεγαλύτερη

Ακούγοντας μέσα στην εβδομάδα τις ποινές-χάδι που απεφάνθη η Δικαιοσύνη για την τραγωδία με τους 25 νεκρούς στη Μάνδρα, άρχισα να φαντάζομαι όσα θα ακολουθούσαν. Την έκρηξη στα social media που θα ζητούσαν «Δικαιοσύνη_παντού», τα οργισμένα hashtags, τις κατάρες, το υβρεολόγιο εναντίον δικαστικών λειτουργών, τους πηχυαίους τίτλους οργής, τα μαύρα πανό στις προσόψεις κομμάτων, τις πορείες διαμαρτυρίας, τη διοργάνωση συναυλιών, τη σύνθεση τραγουδιών από «ευαίσθητους» καλλιτέχνες, τη διεθνοποίηση του θέματος από αυξημένης ενσυναίσθησης ευρωβουλευτές. Οι μέρες κυλούν όμως τίποτα από όλα αυτά δεν συμβαίνει. Απολύτως τίποτα. Στις πρώτες θέσεις των τάσεων του «εύφλεκτου» τουίτερ συνέχισε να φιγουράρει το hashtag «Τέμπη_συγκάλυψη» με περίπου χίλιες αναρτήσεις την ημέρα. Η είδηση έφυγε γρήγορα από τα σάιτ και διάφοροι πολυδιαφημισμένης ευαισθησίας influencers και πολιτικοί δημοσιολόγοι δεν ασχολήθηκαν καν.

«Εχασα το παιδάκι μου 36 χρονών. Μπορούσαν απλά να έκλειναν τον δρόμο. Από χθες που βγήκε η απόφαση είμαι με φάρμακα. Και δεν ντρέπονται. Δεν μας κοιτούν στα μάτια να δουν τον πόνο και τι έχουμε βιώσει 7 χρόνια και έρχονται και μου λένε ότι φταίει το παιδί μου που πήγε στη δουλειά για 25 ευρώ» λέει η κ. Χαρά Μακαρούνα που έχασε το παιδί της. Δεν γνωρίζουμε το όνομά της. Οπως και των υπολοίπων συγγενών. Δεν δημοσιοποιήθηκαν ποτέ όσα γράφουν στα social media, δεν ξέρουμε λεπτομέρειες για τις ζωές τους, δεν είχαμε ακούσει ούτε τον τόνο της φωνής τους. «Βιώσαμε εμπαιγμό, το βλέπαμε ότι τελικά θα έβγαιναν “λάδι” όλοι οι κατηγορούμενοι. Πνίγηκε το παιδί την ώρα που μιλούσε με τη μητέρα του γιατί κανένας δεν ειδοποίησε να μην ξεκινήσουν το πρωί από τα σπίτια τους, δεν τους εμπόδισε κανείς». Τα λόγια συγγενών και φίλων των νεκρών χτυπούν στο μαλακό υπογάστριο όσων δεν βάζουν ιδεολογικά πρόσημα στο πένθος και την τραγωδία.

Ολοι οι πολιτικοί υπεύθυνοι για την τραγωδία στη Μάνδρα κρίθηκαν αθώοι. Η δίκη που έγινε σε δεύτερο βαθμό καταδίκασε μόνον τρεις από τους συνολικά οκτώ κατηγορούμενους οι οποίοι πρωτόδικα είχαν καταδικαστεί με πολυετείς φυλακίσεις. Τελικά, οι ποινές που ορίστηκαν ήταν 14 ως 18 μήνες φυλάκιση με τριετή αναστολή, συνεπώς ουδείς πέρασε το κατώφλι των φυλακών. Οι δικαστές επικύρωσαν το ελαφρυντικό του σύννομου βίου και η καταδίκη των τριών, μόνο για την πλημμύρα και όχι για τους θανάτους, είχε ως αποτέλεσμα, ακόμα και όσοι καταδικάστηκαν να πέσουν στα χαμηλά. Κατόπιν αυτών, οι συγγενείς και πάλι με αξιοπρέπεια ετοιμάζονται να κινηθούν για μία ακόμη φορά θεσμικά, προσφεύγοντας στον Αρειο Πάγο.

Πριν από λίγους μήνες, τον Απρίλιο, μία άλλη εθνική ντροπή πέρασε στα ψιλά. Ο μαρτυρικός θάνατος 104 πολιτών στο Μάτι και ο σοβαρότατος τραυματισμός εκατοντάδων άλλων από τραγικά λάθη, πολιτική ανεπάρκεια και επιχειρησιακές παλινωδίες που αποδόθηκαν σε 21 κρατικούς λειτουργούς δεν οδήγησαν κανέναν στη φυλακή. Μόνο 6 κρίθηκαν ένοχοι, για πλημμεληματικού χαρακτήρα όμως αδικήματα και αφέθησαν όλοι ελεύθεροι. Τι κι αν οι εισαγγελείς στην αξιολόγηση του υλικού της δικογραφίας είχαν κάνει λόγο για «απόλυτη ασυνεννοησία, χάος και κατάρρευση του συστήματος, γενικευμένες ευθύνες των συναρμόδιων υπηρεσιών, εγκληματικά λάθη και σωρεία παραλείψεων στο στάδιο της πρόληψης». Τελικά δεν τιμωρήθηκε ποτέ κανείς. Προκαλεί λοιπόν, αν μη τι άλλο, αμηχανία το ότι κάποιοι που ήδη κάνουν λόγο για ατιμωρησία πριν καν ξεκινήσει η δίκη για το σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών, τώρα δεν αρθρώνουν ούτε λέξη για ειλημμένες αποφάσεις της δικαιοσύνης που αθωώνουν όλους τους πολιτικούς υπευθύνους.

Μία εκκωφαντική σιωπή που ουρλιάζει και ξεσκεπάζει την απύθμενη υποκρισία. Ξεσκεπάζει την εργαλειοποίηση του πόνου και την ένταξή του σε κομματικά αφηγήματα. Ξεσκεπάζει την επιλεκτική ευαισθησία που ενεργοποιείται μόνο όταν βολεύει τον αντιπολιτευτικό λόγο. Ξεσκεπάζει την α λα καρτ επίκληση της ενσυναίσθησης μόνο όταν χρησιμεύει ως αντιπολιτευτική ύλη.

Δεν είναι η πρώτη φορά. Και δυστυχώς δεν θα είναι η τελευταία.