Καραμανλισμός

Η όλη ΝΔ έδωσε το «παρών» στη Φιλοθέη. Το Ινστιτούτο του ιδρυτή της διοργανώνει συνέδριο απολογισμού της Μεταπολίτευσης και ο -ισμός που διαμόρφωσε το κυβερνών κόμμα πλανιόταν πάνω απ’ τους παρισταμένους στη χθεσινή εναρκτήρια εκδήλωση. Λογικό. Οι περισσότερες από τις φυλές των νεοδημοκρατών επικαλούνται τον καραμανλισμό, και φυσικά τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, κάθε φορά που θέλουν να τονίσουν τη συμβολή του κόμματός τους στη διαμόρφωση της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας – ή όποτε επιθυμούν να πασπαλίσουν με λίγο θεσμικό κύρος τη δική τους παρουσία στην πολιτική σκηνή.

Για παράδειγμα, ο πρώην πρωθυπουργός ανιψιός του, ως φορέας του οικογενειακού ονόματος, συνεχίζει να αντιμετωπίζεται από πολλά στελέχη ως φυσικός εκφραστής των αξιών του. Ο ίδιος εδώ και κάποιον καιρό φροντίζει να ικανοποιεί το κοινό του, να ανταποκρίνεται δηλαδή στο βλέμμα με το οποίο αυτό τον κοιτάει.

Εξού κι έχει ήδη διαρρεύσει πως στην παρέμβασή του τη Δευτέρα που έρχεται – παρότι το χειρόγραφό της δεν έχει πάρει ακόμη την τελική του μορφή – θα κάνει αναφορά στον Καραμανλή τον πρεσβύτερο και το πώς εκείνος χειριζόταν τις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Αναγνώσεις

Ο δε νυν Πρωθυπουργός δεν έχει υπάρξει μέχρι σήμερα φειδωλός ούτε στους επαίνους για τον καραμανλισμό, ούτε στις απόπειρες να προσαρμόσει τις αρχές που τον συνθέτουν στις ανάγκες του δικού του κυβερνητικού αφηγήματος. Από την πρώτη κιόλας χρονιά της θητείας του στο Μαξίμου – όταν χρησιμοποιούσε ακομπλεξάριστα σύμβολα που συγκινούν τους κεντροαριστερούς – μνημόνευε τον Καραμανλή ο οποίος «πρόσφερε το αντίβαρο του ισχυρού πολίτη» προκειμένου να συνδεθεί περισσότερο με την κομματική του βάση.

Και φέτος τον Ιούνιο, όμως, κάλεσε το υπουργικό του συμβούλιο να μελετήσει μια αδημοσίευτη συνέντευξή του στον Βασίλη Βασιλικό στην οποία είχε δηλώσει «υπήρξα πάντα προοδευτικός, ανεπηρέαστος από δογματισμούς και προκαταλήψεις. Δεν είμαι ούτε δεξιός, δεν είμαι ούτε κεντρώος, δεν είμαι ούτε αριστερός, ώστε κάθε φορά να μπορώ να επιλέγω τη λύση που συμφέρει τον τόπο μου».

Δεν χρειάζεται να έχει εντρυφήσει κανείς στον νεοκαραμανλικό και το μητσοτακικό στυλ για να προσέξει τις διαφορές τις οποίες έχουν οι ορισμοί της παρακαταθήκης του «εθνάρχη» που δίνουν οι δύο άνδρες. Ωστόσο, οι αποκλίνουσες αναγνώσεις τους τονίζουν πως ο καθένας ερμηνεύει το τοτέμ της Κεντροδεξιάς με τρόπο που ταιριάζει στις δικές του πολιτικές βεβαιότητες. Υπάρχει, με άλλα λόγια, ένας Κωνσταντίνος Καραμανλής για όλα τα γούστα.