Τα κλειδιά

Είναι παρήγορο, όπως και να το κάνεις, να ακούς τον Αλέξη Τσίπρα να επικαλείται σε μια ομιλία του για το μέλλον της Ελλάδας τον Κώστα Σημίτη, τη διακυβέρνηση του οποίου χαρακτήριζε πριν από μόλις επτά χρόνια «εποχή βαθιάς ηθικής απαξίωσης». Οπως είναι παρήγορο να τον ακούς να στηρίζει την ανάλυσή του για την Ευρώπη στην έκθεση του Μάριο Ντράγκι, ενός ανθρώπου που όταν είχε πει «είμαστε εδώ να βοηθήσουμε την Ελλάδα», του είχε απαντήσει «να λείπει το βύσσινο».

Γενικά, αν δεν ήξερες ή δεν θυμόσουν το παρελθόν του, θα έλεγες ότι η προχθεσινή ομιλία του Τσίπρα στο ομώνυμο Ινστιτούτο ήταν ώριμη, συγκροτημένη και ενδιαφέρουσα. Ο πρώην πρωθυπουργός είχε δίκιο και στις επισημάνσεις του για τον κίνδυνο της Ακροδεξιάς, έστω κι αν το λογοτεχνικό του σχήμα για το από πού «θα αποκατασταθεί η σημερινή ανισορροπία του πολιτικού συστήματος» ήταν ελαφρώς χαώδες. Εκεί που είχε άδικο είναι στην αναφορά του στο Νέο Λαϊκό Μέτωπο της Γαλλίας. Και η αποκατάσταση της αλήθειας έχει σημασία για τις εξελίξεις στην ελληνική Αριστερά.

Το Μέτωπο αυτό δεν ήταν «έκφραση των αγώνων μιας κοινωνίας που έδωσε και δίνει μάχες στους δρόμους και μάλιστα πολλές από αυτές τις κερδίζει», όπως είπε ο ομιλητής, αλλά μια αναγκαστική κίνηση για να αποτραπεί η άλωση της εξουσίας από την Ακροδεξιά. Ο στόχος επετεύχθη. Αλλά για το μέλλον αυτού του κινήματος δεν είχε κανείς ψευδαισθήσεις: με τον Μελανσόν είναι πολύ δύσκολο να συνεργαστείς. Ο Ραφαέλ Γκλικσμάν, ο άνθρωπος που τον κέρδισε στις ευρωεκλογές, έσπευσε έτσι μετά το φρένο στη Λεπέν να διαχωρίσει τη θέση του. Και να ξεκινήσει με το δικό του κίνημα, την Place Publique, την εκστρατεία για την αναβίωση της σοσιαλδημοκρατίας με πράσινο χρώμα.

«Δώστε μου τα κλειδιά και θα κάνω λάθη» συνηθίζει να λέει όταν τον ρωτούν πώς θα φτάσει στην εξουσία. Σίγουρα δεν θέλει να γίνει ένας Σαρκοζί, «που ζαρώνει μπροστά στον Πούτιν». Δεν θέλει να φωτογραφίζεται παίζοντας μποξ, όπως ο Μακρόν. Και δεν θέλει να γίνει «ένας Φίνκιελκροτ της Αριστεράς», όλο ηθική συνείδηση και καμιά δράση. Θέλει να ανακόψει την Ακροδεξιά και να κάνει τον κόσμο χαρούμενο. Για τον σκοπό αυτόν θέλει να κάνει ένα συνέδριο στις αρχές του 2025, να δεκαπλασιάσει τα μέλη του κινήματός του (σήμερα είναι 10.000) και να οργώσει τη Γαλλία. Ωστε όταν ο Μακρόν διαλύσει και πάλι την Εθνοσυνέλευση σε εννιά μήνες, να είναι έτοιμος.

Ε, ναι, έχουν σημασία τα πρόσωπα. Ποιος από την ελληνική Αριστερά θα μπορούσε να πει ότι δεν τον ενδιαφέρει να πετύχει σε όλα, αλλά να είναι ειλικρινής; Ποιος θα μπορούσε να είναι ο έλληνας «Γκλικς»; Ο Κασσελάκης; Ο Ανδρουλάκης; Ο Χαρίτσης; Μόνο ο Τσίπρας, θα απαντήσουν κάποιοι. Αλλά είναι πολύ αργά.