Τα αρχαία σου τα λούσα

Προσωπικά δεν εξεπλάγην καθόλου με το Γκραν φινάλε του ΣΥΡΙΖΑ. Το είχα φανταστεί ένα τόσο θεαματικό τέλος. «Φαντασιωθεί» πρέπει να πω καλύτερα, ή μπορεί και να το είχα ευχηθεί τα χρόνια εκείνα που όλα έδειχναν ότι θα μείνουν ασάλευτα. Είμαι λοιπόν κακιά; Πες το κι έτσι αν σε βολεύει. Φαντασιόπληκτη πάντως δεν με λες με τίποτα. Ούτε εμένα ούτε όλους όσους περιμέναμε πότε, αχ πότε, θα τρίξει ο μπερντές για να συμπαρασύρει σύσσωμο τον θίασο των σκιών, μαζί και τους καραγκιοζοπαίχτες. Κι αν υπάρχει κάτι που με αναστατώνει και με βάζει σε σκέψεις, είναι πόσο ακόμα «θέαμα» να αντέξει πια αυτή η κοινωνία. Ιδού το ΠΑΣΟΚ έρχεται, πεποικιλμένο με τα αρχαία του τα λούσα, προσπαθεί κι αυτό να κλέψει την παράσταση προτείνοντάς μας μια σκέτη από Ανδρουλάκη. Πάαααλι; Αφού χτες φάγαμε.

Πολύ φοβάμαι ότι στο τέλος θα λυγίσω και θα αρτυθώ, όπως κάνω συνήθως δηλαδή. Οχι από βουλιμία αλλά γιατί μου είναι αδύνατον να αρμολογήσω τα παράταιρα υλικά που συνιστούν την πινέζα – ψαρόκολλα – χαρτί, φιγούρα του κύριου Δούκα. Να μαντέψω, πάνω χέρι, κάτω χέρι, τίνος είν’ τ’ απάνω χέρι. Κι αν θα είναι της Γεροβασίλη, για παράδειγμα; Ή του Τζανακοπουλου, ή της Νοτοπούλου, ή των εξολοθρευτών ανεμογεννήτριας ή των θηρευτών μετροπόντικα ή των μπουρλοτιέρηδων φραχτών και συνόρων ή του ίδιου του Καραγκιόζη; Κι αν το πάνω χέρι βγει π.χ. μέσα από το αντερί των τόσων Παππάδων που συνωθούνται στην κοιλία του ριζοσπαστισμού; Να προτιμήσω μήπως καλύτερα την μπέρτα της Αννας Βίσση, που βρήκε την ώρα και τη στιγμή κατάλληλη να προσθέσει τα κρόσσια της στο πολυθέαμα των ημερών;

Γίνονται παντού πάρτι και δεν ξέρω ποιος θα μαζέψει στο τέλος το σκουπιδαριό. Οι σπασμένες μποτίλιες και τα αποτσίγαρα στο Καλλιμάρμαρο, είναι το λιγότερο. Υποφέρω, υποφέρω, υποφέρω πολύ. Γιατί οι μεγαλύτερες βρωμιές βρίσκονται συνήθως εκεί που δεν τις βλέπει η πεθερά. Κάτω από το τραπέζι, εκεί που κολλάει κανείς την τσίχλα ή τη μύξα του ή κάνει τα καλύτερα ντιλ.