Ο Απόλλωνας και ο Κώστας Αλαμάνος

Λίγα 24ωρα πίσω: ο Απόλλων Σμύρνης ηττάται από τον Κένταυρο Βριλησσίων με σκορ 2-1. Πώς είπατε; Τι κατηγορία είναι; Τοπικό. Για τους μυημένους στο αθηναϊκό ποδόσφαιρο, μιλάμε για Α’ ΕΠΣΑ. Η πάλαι ποτέ ισχυρή ομάδα, ένα σύνολο που ήταν για σειρά ετών στο κλαμπ των μεγάλων, βιώνει τις πλέον δύσκολες στιγμές της ιστορίας της.

Θα μπορούσε να ειπωθεί πως ο Κώστας Αλαμάνος δεν άντεξε να βλέπει ή να μαθαίνει για την πτώση του αγαπημένου του Απόλλωνα. Και «έφυγε» ξημερώματα της Πέμπτης στα 89 του χρόνια. Ενας εμβληματικός παράγοντας, ο ιστορικός πρόεδρος των Μπλε της Ριζούπολης, αυτός που έκανε τον Απόλλωνα «Ελαφρά Ταξιαρχία». Ανέλαβε το 1979 τα ηνία και μεγάλωσε παραπάνω μια ομάδα που ανέκαθεν έβγαζε σπουδαίους ποδοσφαιριστές. Από εκείνο το γηπεδάκι, αυτό που αγγίζει τις γραμμές του τρένου λίγο πριν από τον Περισσό, ξεπήδησαν άσοι ολκής. Η πορεία του Απόλλωνα ήταν κατά βάση ανοδική επί προεδρίας Αλαμάνου. Κάποιες φορές ο παράγοντας που απέκτησε σταδιακά εμπειρία, με την προσωπικότητά του «σκέπαζε» τον Θεό της Μουσικής και έδινε τον τόνο παντού. Ηταν καλοκαίρι του ’95 όταν ο Απόλλωνας αγωνίστηκε στη Νέα Φιλαδέλφεια και στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ με την Ολύμπια Λιουμπλιάνας, για να αποκλειστεί πολύ δύσκολα από τη συνέχεια των ευρωπαϊκών Κυπέλλων.

Ενα χρόνο μετά, το 1996, έφτασε με θεαματικό τρόπο στον τελικό του Κυπέλλου, αλλά πώς να αντιμετωπίσει την φοβερή και τρομερή ΑΕΚ εκείνης της εποχής, το δημιούργημα του Ντούσαν Μπάγεβιτς και στο κύκνειο άσμα του υπέροχου προπονητή στον κιτρινόμαυρο πάγκο; Ο Νικολαΐδης και ο Βελέντζας, ο Μπάρνιακ και ο Θεόφιλος Καρασαββίδης, ο Κόλα και ο Ερακ, ο Μήνου και ο Αλέξης, σταδιακά αποχώρησαν. Εκαναν όνομα, ανέβασαν τις μετοχές τους, για ορισμένους ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, μετακόμισαν αλλού. Οσοι ήρθαν δεν ήταν της ίδιας αξίας και η κατάσταση γινόταν δύσκολη για τον Κώστα Αλαμάνο που όμως έδινε τις δικές του μάχες με τη στεντόρεια φωνή του στην ΕΠΑΕ, πρόεδρος των ομάδων, κοινής αποδοχής γιατί όλοι τον εμπιστεύονταν. Με την αποχώρησή του από τον προεδρικό θώκο, εκεί στα μέσα της πρώτης δεκαετίας της νέας  χιλιετίας, ο Απόλλωνας άρχισε να κατεβαίνει τα σκαλιά αλλά επανήλθε. Τον ξαναείδαμε δυνατό. Στην πορεία, όμως, δεν άντεξε και ο ανταγωνισμός τον «έπνιξε».

Τώρα, μένουν μόνον οι θύμησες. Για μια ομάδα που πλέον υπάρχει μόνο στο συναίσθημα των πολλών και στο μυαλό των φίλων της. ‘Η και όσων παρακολουθούν τα ψιλά γράμματα και τι συμβαίνει στις αθηναϊκές αρένες. Αλλά τον Κώστα Αλαμάνο, έναν παράγοντα παλαιάς κοπής και αξιοσέβαστο, προφανώς και θα τον έχουν όλοι στη μνήμη τους. Γιατί τον εκτιμούσαν. Και γιατί δημιούργησε κάτι που αγγίζει πολύ τους ρομαντικούς της μπάλας…