Ρευστότητα

Το γεγονός πως έφτασαν σχεδόν εκατό οι ημέρες για να μπορέσει να σχηματιστεί κυβέρνηση στη Γαλλία, τη δεύτερη οικονομία της Ευρωπαϊκής Ενωσης, είναι ενδεικτικό πια της ρευστότητας στο πολιτικό τοπίο. Οι παλιές βεβαιότητες έχουν δώσει τον χώρο σε μια νέα δίνη, με τον φόβο τον άκρων όχι απλώς να επιτείνει τη σύγχυση αλλά και να καθορίζει τις συνθέσεις και τον νέο συσχετισμό στις χώρες – βλέπε και Γερμανία.

Η νέα επισφάλεια που διαμορφώνουν τα πολεμικά μέτωπα – ένα εξ αυτών εντός της Ευρώπης με τη ρωσική εισβολή – αλλά και η αδυναμία πολλών κυβερνήσεων να εγγυηθούν τη μεταπολεμική κοινωνική συνοχή στη Γηραιά Ηπειρο είναι παράγοντες που μεταβάλλουν την πραγματικότητα και θέτουν σε αμφισβήτηση το κοινωνικό μοντέλο. Η δυσκολία του προέδρου Εμανουέλ Μακρόν να ορίσει κυβέρνηση τόσον καιρό και με τόσες πιέσεις αλλά και η επιλογή Μπαρνιέ για την πρωθυπουργία στη Γαλλία δείχνουν τις ευαίσθητες ισορροπίες αλλά και τα όρια ώστε να μη διαρραγεί το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Οι ευρωπαίοι ηγέτες όλο και περισσότερο μοιάζουν να απασχολούνται αποκλειστικά με τη διατήρηση των ισορροπιών αυτών και λιγότερο με τους αρμούς εκείνους που έχει ανάγκη η Ευρώπη για τη διεύρυνση του κεκτημένου της.

Αν σήμερα μιλάμε για ένα σχέδιο για την Ευρώπη, θα το περιορίζαμε στην έκθεση Ντράγκι, και όχι σε μια συνολική διαρθρωτική – δομική πρόταση από τους θεσμούς και τις ηγεσίες της. Το ευρωπαϊκό όμως όραμα και η πίστη στη δημοκρατία και τις ελευθερίες δεν είναι θέμα διαχείρισης αλλά εμπράγματης προοπτικής.