Οχι άλλες κεντροαριστερές φαντασιώσεις

Αρκετοί υποψήφιοι αρχηγοί του ΠΑΣΟΚ κι άλλοι υποψήφιοι του ΣΥΡΙΖΑ – ακόμη κι ένας σχολάζων πρώην πρωθυπουργός – επωάζουν την προοπτική της ηγεσίας τους γύρω από μια υπόσχεση: την επανένωση της Κεντροαριστεράς. Θα ήταν μια ευγενική φιλοδοξία, εάν είχε την παραμικρή ρεαλιστική πολιτική βάση και εάν δεν είχε τόσο απροκάλυπτη στόχευση την ατομική επιβίωση πάνω στα ερείπια ενός παρελθόντος χωρίς αναφορά στο παρόν. Καθένας έχει και διαφορετικές φαντασιώσεις – άλλοι συζητούν για ένα «ελληνικό Επινέ», όπως το συνέδριο που ένωσε το γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα το 1971 και άλλοι πηγαίνουν ακόμη πιο μακριά, στη συγκόλληση του Κέντρου σε ενιαίο κόμμα υπό τον Γεώργιο Παπανδρέου τη δεκαετία του ’60. Σε κάθε περίπτωση, κοινό γνώρισμα όσων επαγγέλλονται την ενότητα της Κεντροαριστεράς είναι η προσκόλλησή τους στο παρελθόν – δηλαδή σε αυτό ακριβώς που τη στοιχειώνει. Και, ακόμη πιο σημαντικό, η ιδέα τους ότι μπορεί να γίνει «από τα πάνω», ως πρωτοβουλία ηγετικών στελεχών, ομάδων, φραξιών, γκρουπούσκουλων ή κομματιδίων αρκεί ο δικός τους φορέας να είναι το πιο μεγάλο ψάρι και να πείσει τα μικρότερα να καθήσουν οικειοθελώς στο τραπέζι.

ΕΝΑ «ΠΟΛΥΧΡΩΜΟ» ΠΑΖΛ. Πώς θα έμοιαζε, λοιπόν, αυτή η «πολύχρωμη», όπως της αρέσει να αυτοαποκαλείται, (κεντρο)Αριστερά; Θα είχε δίπλα – δίπλα ό,τι οι πολλοί έχουν εξηγήσει με την ψήφο τους ότι θέλουν να ξεχάσουν οριστικά. Θα είχε μέσα την ορφανεμένη γενιά συνομηλίκων του κ. Τσίπρα που ξέμειναν στον ΣΥΡΙΖΑ αγκαλιασμένους με τους πρώην συντρόφους τους, που έφυγαν – όπως είπαν – για ηθικούς λόγους, όταν οι πρώτοι είχαν μειωμένα ηθικά ανακλαστικά απέναντι στην ηγεσία Κασσελάκη. Θα είχε πρώην στελέχη του ΠΑΣΟΚ (μαζί και δύο γραμματείς του) που το κατήγγειλαν και ίππευσαν το άρμα εξουσίας του ΣΥΡΙΖΑ αγκαλιασμένα με εκείνους που τους καταλόγιζαν τυχοδιωκτισμό, ενώ οι άλλοι τους στόλιζαν ως «μενουμΕυρώπηδες» και τρισχειρότερα κοσμητικά. Θα είχε τη Νέα Αριστερά, που δεν εξέλεξε ευρωβουλευτή και, παρότι ο ΣΥΡΙΖΑ εξαϋλώνεται, βλέπει στις δημοσκοπήσεις να χάνει το μισό της ελάχιστης δύναμής της. Τον κ. Βαρουφάκη, ίσως, ή ακόμη και την κα Κωνσταντοπούλου, που βέβαια δικαίως κάνει «καρδούλες» σε όσους την πριμοδοτούν με παρόμοια φληναφήματα. Τους παλιούς συνδικαλιστές του ΠΑΣΟΚ που πήγαν στον ΣΥΡΙΖΑ και τους παλιούς συνδικαλιστές του ΠΑΣΟΚ που δεν πήγαν στον ΣΥΡΙΖΑ. Θα ήταν μια πινακοθήκη της πολιτικής ματαίωσης, του κυνισμού των θεσιθήρων και των ζογκλέρ του παρασκηνίου. Ολοι υπερ-αγωνιούν για το μέλλον της «παράταξης». Παραβλέποντας ότι η αθροιστική επιρροή της στην κοινωνία την οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην περιθωριοποίηση. Αγνοώντας ότι η γενικευμένη δυσφορία για την κυβέρνηση εκτονώνεται σε κάθε είδους σχήματα στα δεξιά της ιστορικής Κεντροδεξιάς. Και προσπερνώντας το γεγονός ότι αυτό συμβαίνει παντού στον κόσμο, όπως για παράδειγμα στη Γερμανία όπου το «αδελφό» του ΣΥΡΙΖΑ κόμμα Die Linke τρεκλίζει προς την εξαφάνιση, δίνοντας τη θέση του σε ένα υβρίδιο «ταυτοτικής» Αριστεράς.

Οι άνθρωποι δεν κοιμούνται και δεν ξυπνούν με την αγωνία για τον «χώρο» – έχουν τις δικές τους. Ζητάνε απλά πράγματα. Ενα κόμμα που δεν θα διακυβεύει την πολιτική σταθερότητα. Ενα πρόγραμμα που θα διασφαλίζει πως η όποια πρόοδος θα διαχέεται με την παρέμβαση του κράτους. Κι ένα πρόσωπο που να καθησυχάζει ότι δεν θα ξεκινήσουμε άλλη μια εθνική υπνοβασία προς νέο 2009 ή 2015.

Ο Φοίβος Καρζής είναι δημοσιογράφος