Η μάχη των γενεών

Τι θα βλέπαμε από τον Μάικλ Τζόρνταν στα γήπεδα του μπάσκετ αν αγωνιζόταν σήμερα; Θα είχε ο Λε Μπρον Τζέιμς το ίδιο status στο ΝΒΑ αν έπαιζε πριν από 30 χρόνια; Ποια dream team είναι καλύτερη, αυτή του 1992 που σάρωσε τα πάντα στο πέρασμά της στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης, ή η σημερινή, που επίσης κέρδισε αήττητη το χρυσό μετάλλιο στο Παρίσι;

Ο καθένας έχει την άποψή του επ’ αυτών και πολλών ακόμα τέτοιας φύσεως ζητημάτων.

Και μπορεί να την εκφράζει, όπως έκανε πρόσφατα ο Αντονι Εντουαρντς. Με την εν πολλοίς φυσιολογική για τα 23 έτη της ηλικίας του αυθάδεια και την αυτοπεποίθησή του στα ύψη μετά την τρομερή σεζόν που έκανε πέρυσι στο ΝΒΑ, αλλά και το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες, ο άσος των Μινεσότα Τίμπεργουλβς με δύο κουβέντες απαξίωσε όσους άφησαν το στίγμα τους στο μπάσκετ πριν από αυτόν και τη γενιά του.

«Λένε ότι το μπάσκετ παλιά ήταν πιο σκληρό απ’ ό,τι τώρα, αλλά δεν νομίζω ότι τότε οι παίκτες είχαν ταλέντο. Ο Τζόρνταν ήταν ο μόνος που είχε. Γι’ αυτό και μόλις είδαν τον Κόμπι, έλεγαν “Θεέ μου, τι είναι αυτός!”. Σήμερα όμως όλοι έχουν ταλέντο» δήλωσε και, όπως αναμενόταν, έβαλε φωτιά.

Η οργή των βετεράνων

Οι βετεράνοι του μπάσκετ είχαν κάθε λόγο να αισθάνονται θιγμένοι. Η απάντηση του Μάτζικ Τζόνσον ήταν εξίσου αιχμηρή: «Δεν απαντώ σε έναν τύπο που δεν έχει κερδίσει ποτέ πρωτάθλημα. Δεν υπάρχει τίποτα να πεις γι’ αυτόν, που δεν έχει κερδίσει τίτλο ούτε στο κολεγιακό πρωτάθλημα. Δεν ξέρω καν αν έχει κερδίσει και στο γυμνάσιο».

Το ίδιο και αυτή του Κέβιν Γκαρνέτ: «Μου αρέσει αυτό το παιδί, αλλά δεν ξέρει τι λέει. Κανείς από τη σημερινή γενιά δεν θα μπορούσε να παίξει πριν από 20 χρόνια. Λένε ότι τότε δεν υπήρχε ποιότητα, αλλά πώς μπορούν να πιστεύουν κάτι τέτοιο, όταν από τη σημερινή γενιά κανείς δεν μπορεί να σουτάρει από μέση απόσταση ή να ποστάρει»;

Με αυτά και μ’ αυτά ήρθε ξανά στο προσκήνιο τούτες τις μέρες κάτι που είχε πει σε μια συνέντευξή του πριν από πέντε χρόνια ο Ντένις Ρόντμαν: «Είναι τόσο εύκολο να σταματήσεις τον ΛεΜπρον Τζέιμς. Πολύ εύκολο, δεν έχει καθόλου κινήσεις. Το παιχνίδι του είναι πολύ απλό, έχει μόνο μεγάλο μέγεθος. Αν ο ΛεΜπρον έπαιζε στα τέλη της δεκαετίας του ’80 και στις αρχές αυτής του ’90 θα ήταν ένας μέτριος παίκτης. Οχι να τον συγκρίνουμε και με τον Τζόρνταν… Ο Μάικλ είχε χάρισμα, έκανε τέχνη μέσα στο γήπεδο. Αν έπαιζε σήμερα, θα έβαζε 50 πόντους σε κάθε αγώνα. Ο ΛεΜπρον είναι απλώς δυνατός. Δεν έχει λάμψη στο παιχνίδι του».

Και κάπως έτσι το beef μεταξύ των γενεών διαιωνίζεται. Η καθεμιά διεκδικεί για λογαριασμό της την μπασκετική υπεροχή, όμως στην πραγματικότητα απάντηση τεκμηριωμένη με αντικειμενικά κριτήρια στο ερώτημα «ποιος παίκτης είναι ο καλύτερος» ή «ποια γενιά είναι η καλύτερη» δεν υπάρχει. Διότι, πολύ απλά, δεν υπάρχει τρόπος να βάλουμε σε ένα γήπεδο όλους αυτούς τους παίκτες στην ακμή τους για να παίξουν μεταξύ τους και να βγάλουμε συμπέρασμα για το ποιος είναι καλύτερος. Μακάρι να υπήρχε…

Αλλαξαν οι όροι

Η αλήθεια πάντως είναι ότι και οι αλλαγές στη φυσιογνωμία του μπάσκετ δεν ευνοούν τις συγκρίσεις. Η χρήση του τριπόντου ως βασικού μέσου εκδήλωσης των επιθέσεων, ειδικά μετά την εμφάνιση του Στεφ Κάρι, έχει μεταβάλει τα χαρακτηριστικά που πρέπει να διαθέτει ένας παίκτης για να ανταποκριθεί. Πλέον όλοι σουτάρουν, ακόμα και οι σέντερ, ο Γιόκιτς, ο Γουεμπανιάμα, όλοι. Παλιά ο Τζαμπάρ, ο Σακίλ Ο’Νιλ, ο Ολάζουον και ο Ντάνκαν δεν τολμούσαν να βγουν έξω από τη ρακέτα.Κι έπειτα είναι κι αυτό που λέει ο Γκαρνέτ: «Παλιά οι άμυνες ήταν σκληρές. Πήγαινες για κάρφωμα και μπορεί να σου έσπαγαν τη μύτη. Η σημερινή γενιά δεν έχει έναν τύπο σαν τον Ρόντμαν να τους μαρκάρει. Και η λίγκα έβγαλε όλη τη σκληράδα. Υποχρεώθηκε να αλλάξει τους κανονισμούς για να ανέβει η παραγωγικότητα σε πόντους». Ετσι, έγινε πιο εύκολο να βάζεις 30 και 40 πόντους σε κάθε παιχνίδι. Εγινε πιο εύκολο να κυνηγήσεις το θέαμα με καταστάσεις ένας εναντίον ενός από το να παίξεις κανονικό μπάσκετ, με συστήματα και στρατηγική. Εγινε πιο εύκολο να βγεις και να πεις «είμαι ο καλύτερος». Ομως η σύγκριση δεν γίνεται με τους ίδιους όρους…