ΣΥΡΙΖΑ για… Σεφερλή

ΣΥΡΙΖΑ για… Σεφερλή

Δεν έχει τέλος η φαρσοκωμωδία που παίζεται επί καθημερινής βάσεως στο τσίρκο του ΣΥΡΙΖΑ, κάνοντας αντίπραξη στον Σεφερλή, ο οποίος (θα τον μαλώσω τώρα) αντί να καταπιαστεί με τον υπέροχο θίασο της Κουμουνδούρου, ασχολείται με εκείνο το ΝΕΜΟ το non binary που νίκησε στη φετινή Eurovision.

Εδώ οι άνθρωποι προκαλούν ξεκαρδιστικά γέλια, και μάλιστα σε πανελλήνια μετάδοση – και αναφορά. Τα χθεσινά, ας πούμε. Ενώ συγκάλεσαν Πολιτική Γραμματεία για να οργανώσει την αυριανή Κεντρική Επιτροπή, εμφανίστηκε ο «πολλά βαρύς και όχι» Πολάκης, ζήτησε άμεσα εκλογές από τη βάση (διότι δεν κρατιέται – οι ψεκ που τον ακολουθούν θέλουν σώνει και καλά να τον δουν αρχηγό), μετά μπήκαν στον χώρο και οι υποστηρικτές του Τσίπρα, έγινε το έλα να δεις κι ο Κασσελάκης, που δεν είναι κορόιδο να του πάρουν το μαγαζί, τους είπε ένα «πριτς» και τους παρέπεμψε στο Συνέδριο του Οκτωβρίου!

Μετά τη διέλυσε τη συνεδρίαση, ούτε 1½ ώρα δεν διήρκεσε η… θεότρελη παράσταση και έφυγαν όλοι, να προλάβουν να πιάσουν στασίδι στα κανάλια, για να εξηγήσουν τα πώς και τα γιατί, θα το διαλύσει το μαγαζί!

Αύριο αναμένεται, εννοείται, νέος γύρος, και πάει λέγοντας.

Ρε Μάρκο (Σεφερλή) μήπως να το δεις καλύτερα το θέμα με τον ΣΥΡΙΖΑ. Πουλάει πιο πολύ από το ΝΕΜΟ. Ασε που δεν θα σου την πέφτουν και οι «δικαιωματιστές»…

Η «προφητεία» της παρέλασης

Εχω κι έναν δικό μου, συριζαίο, του Αλέξη κάποτε, πολύ στενό, ο οποίος επιμένει ότι «αυτός, δεν θα τη δει την παρέλαση»!! Και εννοεί τον πρόεδρο Κασσελάκη.

Πρόκειται για μια… ποδοσφαιρική έκφραση, η οποία είχε να κάνει με διάφορους προπονητές, οι οποίοι έπειτα από μια σειρά αποτυχημένων αποτελεσμάτων των ομάδων που προπονούσαν στην αρχή του πρωταθλήματος, οδηγούνταν στην αποπομπή από τις ομάδες τους πριν από το τέλος Οκτωβρίου, οπότε και η παρέλαση για το «Οχι».

Δεν ξέρω πώς θα τον καταφέρουν οι «αντιφρονούντες» τον εξοβελισμό του προέδρου, αν θα πρόκειται για καρατόμηση ή για παραίτηση, όμως, ας το κρατήσουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας. Είναι μια εκτίμηση…

(Κι αν δεν επιβεβαιωθεί η «προφητεία» για την παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου, μη βιαστούν ορισμένοι να μιλήσουν για αποτυχία ή διάψευση. Υπάρχει και η παρέλαση της 25ης Μαρτίου. Σε έξι μήνες από τώρα είναι – στο περίπου…)

Δεν πουλάει πια το όνομα

Πάντως, εκτός όλων των άλλων δεν μπορώ να καταλάβω γιατί όλος αυτός ο πανικός στον ΣΥΡΙΖΑ με την πρόταση του προέδρου Κασσελάκη να αλλάξει την ονομασία του ΣΥΡΙΖΑ και να τον κάνει Συνασπισμό Σύγχρονης Αριστεράς (αν και πολλοί ισχυρίζονται ότι η πραγματική του πρόθεση είναι να μετονομάσει το κόμμα σε «Σύγχρονη Αριστερά»). Ελάχιστες γνώσεις αν διαθέτεις από management και marketing γνωρίζεις ότι ένα φθαρμένο προϊόν για να εμφανιστεί και πάλι στην αγορά, και να συνεχίσει να υπάρχει, το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνεις – ακόμη κι αν αυτό θεωρηθεί ότι προσπαθείς να ξεγελάσεις τον καταναλωτή – είναι να του αλλάξεις όνομα. Παγκοσμίως συμβαίνει για όλα τα προϊόντα, και φυσικά δεν εξαιρούνται τα κόμματα. Βέβαια δεν αρκεί μόνο το όνομα, απαιτούνται προκειμένου περί κομμάτων, και άλλες αλλαγές, και σε πολλά επίπεδα, αλλά σίγουρα το λεγόμενο branding πρέπει να το επιχειρήσεις.

Καλύτερα δε, από αυτό να ξεκινήσεις. Και αυτό προσπάθησε να κάνει ο πρόεδρος Στέφανος. Αλλά έπεσε πάνω στους «κολλημένους» που θεωρούν ότι το όνομα ΣΥΡΙΖΑ είναι περίπου σαν το τοτέμ των ιθαγενών, το οποίο ουδείς διανοείται να αγγίξει, όχι να του αλλάξει μορφή. Σε κάθε περίπτωση, και επειδή ακούω κάτι βλακείες του είδους «το όνομα του ΣΥΡΙΖΑ είναι η ψυχή μας», το μόνο που έχω να αναγνωρίσω, και να το σημειώσω εδώ, είναι ότι όποιος έχει μιλήσει με τον πρόεδρο Κασσελάκη, κι όχι τώρα τελευταία, αλλά από καιρό, γνωρίζει ότι ο άνθρωπος το έλεγε, σε όλους τους τόνους – Θα τα αλλάξω όλα, και το όνομα. Δεν πουλάει πια το όνομα.

Κι εδώ που τα λέμε, όχι μόνο «δεν πουλάει» (το όνομα ΣΥΡΙΖΑ) αλλά έχει και τον ανθρωποδιώκτη. Διώχνει κόσμο, φεύγουν μακριά. Ποιος μπορεί να ξεχάσει ότι είναι συνδεδεμένο με τη χειρότερη περίοδο διακυβέρνησης της χώρας στον μισό αιώνα της Μεταπολίτευσης;

Το καλάθι της ΔΕΘ

Μικρό καλάθι, μας κάλεσε ο υπουργός Χατζηδάκης, να κρατάμε σε σχέση με την αυριανή ομιλία του Πρωθυπουργού στο Βελλίδειο για την οποία, άγνωστο πώς, είχαν καλλιεργηθεί διάφορες προσδοκίες. Οπως είπε επακριβώς χθες ο υπουργός (αντιγράφω τα δικά του λόγια), και τον πιστεύω, ο πρόεδρος Κυριάκος, έχοντας φυσικά κατά νου ότι το ταμείον λίγο απέχει από το να είναι μείον, θα επιχειρήσει μια παρέμβαση οικονομικού περιεχομένου σε «καίρια και φλέγοντα ζητήματα, όπως το στεγαστικό, το δημογραφικό, η κλιματική αλλαγή, απαντώντας σε δίκαια αιτήματα ορισμένων κοινωνικών ομάδων με βάση τις δημοσιονομικές αντοχές της χώρας».

Μάλιστα. Τι καταλαβαίνουμε από αυτά όλα, και περιμένουμε να τα ακούσουμε αύριο; Οτι οι εποχές της γαλαντομίας έχουν παρέλθει – ελπίζω όχι ανεπιστρεπτί. Μια και δεν φαίνονται εκλογές στον ορίζοντα, και δεν αναμένεται δηλαδή, εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, η επόμενη χρονιά να είναι εκλογική χρονιά, δεν υφίσταται λόγος για παροχές, που λογικά θα πάνε στον βρόντο.

Αλλωστε ποτέ, κανείς πρωθυπουργός δεν ωφελήθηκε πολιτικά από αθρόες παροχές. Αντίθετα δουλεύουν αυτά. Κι όποιος έχει αντίρρηση, να ρίξει μια ματιά στο παρελθόν. Η ιστορία διδάσκει…

Το παράδειγμα του 2003

Εγώ ας πούμε έχω ζήσει την τραγωδία του ΠΑΣΟΚ, και προσωπικά του κυρίου Κώστα Σημίτη, με τη ΔΕΘ του 2003. Τότε, οι διάφοροι παράγοντες της κυβέρνησης που είχαν πανικοβληθεί από τη δημοσκοπικη άνοδο της ΝουΔου και την αντίστοιχη υποχώρηση του ΠΑΣΟΚ, είχαν πείσει τον κύριο Σημίτη να προχωρήσει σε παροχές (αναγκαίες εν πολλοίς) προκειμένου πλην των άλλων «να αλλάξει και το κλίμα».

Οντως, ο κ. Σημίτης ανέβηκε στη Θεσσαλονίκη, και κατά την ομιλία του στο Βελλίδειο προχώρησε σε εξαγγελίες οι οποίες αντιπροσώπευαν παροχές περίπου κοντά στα 4 δισεκατομμύρια ευρώ. Πανηγύριζαν οι κυβερνητικοί παράγοντες, από την εκτιμώμενη θετική απήχηση που θα είχαν στο εκλογικό σώμα, καθώς αφορούσαν μεγάλες κοινωνικές ομάδες όπως οι αγρότες, οι συνταξιούχοι κ.λπ. Αλλά το αποτέλεσμα φάνηκε γρήγορα. Οι δημοσκοπήσεις που πραγματοποιήθηκαν αμέσως μετά, έδειξαν μεν ότι ανακάμπτει κάπως το ΠΑΣΟΚ όπως και η δημοφιλία της κυβέρνησης, αλλά γρήγορα οι παροχές ξεχάστηκαν και το κλίμα χειροτέρεψε τόσο, που δύο μήνες αργότερα, εκεί περί τα μέσα του Νοεμβρίου του 2003, η διαφορά μεταξύ ΝουΔου και ΠΑΣΟΚ ξεπερνούσε τις 12-15 ποσοστιαίες μονάδες. Ηταν μια καταστροφή.

Ενα πολιτικό αποτέλεσμα παρήγαγε μόνο αυτή η υπόθεση, και ήταν το εξής: αρχές Δεκεμβρίου, ο κ. Σημίτης αποφάσισε να αποχωρήσει από την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, παραδίδοντας στις 6 Ιανουαρίου του 2004, τον προεδρικό θώκο, στον Γιώργο Παπανδρέου. Ηταν μια τελευταία απελπισμένη προσπάθεια να ανακοπεί η προδιαγεγραμμένη πορεία των πραγμάτων, η οποία όμως δεν είχε θετική κατάληξη για το ΠΑΣΟΚ. Τρεις μήνες αργότερα, στις 7 Μαρτίου του 2004, ο Κ. Καραμανλής κέρδιζε τις εκλογές με άνεση, με 4,5% μονάδες διαφορά από το ΠΑΣΟΚ του Γ. Παπανδρέου…