Ο «πόλεμος των Ρόουζ» στον… ΣΥΡΙΖΑ

Ακόμα και η μαύρη κωμωδία «Ο πόλεμος των Ρόουζ», ωχριά μπροστά στα επεισόδια αλληλοεξόντωσης που εκτυλίσσονται στον σπαρασσόμενο ΣΥΡΙΖΑ. Είναι δε τόσο έντονη η πλοκή, οι ανατροπές και το μίσος που ξεχειλίζει, που ξεπερνά και τον πιο δημιουργικό σεναριογράφο.

Και αν οι διασπάσεις του 2015 και του 2023, μετά την υπογραφή του Μνημονίου και τη ρεαλιστική στροφή από τον Αλέξη Τσίπρα, αλλά και την αποχώρηση στη συνέχεια των στελεχών που δεν αποδέχθηκαν την απρόσμενη εκλογή του κυρίου Κασσελάκη και δημιούργησαν τη Νέα Αριστερά, μπορεί να εδράζονται σε αναγνωρίσιμες ιδεολογικές και στρατηγικές διαφορές, είναι δυσχερέστερο να ερμηνευτούν με τον ίδιο τρόπο τα όσα συμβαίνουν, σήμερα, στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Ολα εκκινούν από την αβελτηρία την οποία επέδειξε ο κύριος Τσίπρας, ο οποίος ενώ το 2019 και παρά τη μεγάλη ήττα που υπέστη, απέσπασε το διόλου ευκαταφρόνητο ποσοστό του 32%, απέτυχε να μετατρέψει τον ΣΥΡΙΖΑ σε ένα σύγχρονο κόμμα της Κεντροαριστεράς και έτσι οδηγήθηκε στη συντριβή των τελευταίων βουλευτικών εκλογών. Ακολούθως και για να εκδικηθεί την εσωκομματική του αντιπολίτευση διευκόλυνε την εκλογή του κυρίου Κασσελάκη.

Ο οποίος εξαρχής και όχι σε όλες τις περιπτώσεις αδίκως, αντιμετωπίστηκε από τον σκληρό κομματικό μηχανισμό ως ξενιστής που εισάγει «καινά δαιμόνια», κόντρα σε όλα όσα στο παρελθόν αντιμετωπίζονταν ως «ανέγγιχτα» για ένα κόμμα της Αριστεράς. Δεν είναι παράδοξος, συνεπώς, ο συνεχής διχασμός που διευρύνεται στον ΣΥΡΙΖΑ καθώς τα επικοινωνιακά χαρίσματα και ο εγωκεντρισμός του νέου αρχηγού δεν μπορούν να υπερκαλύψουν τα τεράστια κενά συγκροτημένου πολιτικού λόγου και στρατηγικής κατεύθυνσης, παρά τις αποσπασματικές σωστές στοχεύσεις.

Ολοι αισθάνονται πως είναι εγκλωβισμένοι σε μια αναγκαστική συγκατοίκηση που επέβαλε η απευθείας προεδρική εκλογή από τη βάση την οποία επίσης εισήγαγε ο κ. Τσίπρας ως απάντηση στους δικούς του εσωκομματικούς αντιπάλους. Στην πραγματικότητα, όμως, και οι δύο πλευρές επιθυμούν το τέλος του ΣΥΡΙΖΑ και δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως αυτό θα το πετύχουν. Οι μεν Νεοπροεδρικοί, για να προχωρήσουν αδιαμεσολάβητα στο κόμμα που επιθυμούν, χωρίς τα βαρίδια του παρελθόντος και οι Παλαιοπροεδρικοί, για να φτιάξουν την Κεντροαριστερά που απέτυχαν να εκφράσουν τότε που είχαν όλες τις δυνατότητες να το πετύχουν. Το rebranding, όμως, για να πετύχει, απαιτεί και το κατάλληλο timing και αυτό είναι πολύ πιθανό να μην επανεμφανιστεί στον χρόνο που επιθυμούν.

Πέρα από το θεσμικό κενό και την ανισορροπία που δημιουργεί η κρίση στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, η ποιότητα με την οποία εκδηλώνεται διογκώνει το κύμα απογοήτευσης, οργής και απομάκρυνσης των πολιτών από το ευρύτερο πολιτικό σύστημα και αυτό αφορά και την κυβέρνηση, διευρύνοντας είτε την αποπολιτικοποίηση και την παραίτηση, είτε την αναζήτηση έκφρασης σε ακραίους και λαϊκίστικους χώρους. Η έλλειψη πίστης στους δημοκρατικούς θεσμούς δεν είναι μια αμελητέα παρενέργεια που μπορούμε να την ξεπεράσουμε αβασάνιστα.

Πολύ περισσότερο σε μια συγκυρία που ορθώνονται μπροστά μας προβλήματα εθνικής και κοινωνικής επιβίωσης που απαιτούν και ενότητα και σοβαρότητα. Οσο πιο γρήγορα τελειώσει η κρίση στην αντιπολίτευση τόσο το καλύτερο για όλους μας.

Ο Γρηγόρης Τσιμογιάννης είναι σύμβουλος Στρατηγικής Επικοινωνίας στην Precise Strategy.