Η κινούσα ιδέα του Λεωνίδα Κύρκου

Κλείνουν σήμερα δεκατρία (13) χρόνια που μας αποχαιρέτησε ο σύντροφός μας Λεωνίδας Κύρκος! Οταν μου ζητήθηκε να γράψω τώρα κάτι για τον Λεωνίδα… ξαφνιάστηκα. Και αυτό γιατί ένιωθα πολύ μα πολύ πιο μικρό τον χρόνο της απουσίας του! Προφανώς αυτό ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΤΥΧΑΙΟ.

Στην Αριστερά της Ανανέωσης όταν αναστοχαζόμαστε για τα μεγάλα διακυβεύματα ή αναμετριόμαστε με την καθημερινή πολιτική παρέμβαση, είμαστε πολλοί/ές που διερωτόμαστε: «πώς θα το αντιμετώπιζε αυτό ο Λεωνίδας;».

Θεματοφύλακες της πνευματικής και πολιτικής κληρονομιάς, αυθεντικοί ερμηνευτές, του Λεωνίδα προφανώς και δεν υπάρχουν. Του οφείλουμε ο καθένας/μιά μας, που ο λόγος, οι ιδέες και η δημόσια και ιδιωτική ζωή του μας ενέπνευσαν, μιλώντας γι’ αυτόν, να αποφεύγουμε, όσο μπορούμε, να βλέπουμε με τα ματογυάλια του σήμερα τα γεγονότα, τις πολιτικές πράξεις, την πάλη των ιδεών του χθες.

Και αυτό πολύ περισσότερο, όταν την τελευταία δεκαπενταετία στην Ελλάδα, στην Ευρώπη και στον κόσμο ολόκληρο έχουν επισυμβεί… τεκτονικές αλλαγές και ανατροπές!

Θεωρώ ότι στη μεταπολιτευτική πολιτική παρουσία του Λεωνίδα η κυρίαρχη-κινούσα ιδέα του ήταν: η Αριστερά να βγει από το περιθώριο και την αυτοπεριχαράκωσή της και να αναδειχθεί ως εθνική δύναμη, που θα συμβάλλει σε έναν βαθύ κοινωνικό μετασχηματισμό και στην αναγέννηση του τόπου. Είχε βαθύτατη αίσθηση της διχοτομίας Αριστερά – Δεξιά. Στη βάση της κοινής εμπειρίας της δικτατορίας, επιδίωξε την επανατοποθέτηση και επαναδιαμόρφωση των σχέσεων μεταξύ των δύο μεγάλων ιστορικών ρευμάτων. Εχοντας ταυτοχρόνως συναίσθηση των πολιτικών μεγεθών, όλες του τις κινήσεις τις διαπερνούσε μια κόκκινη κλωστή: η ευρύτερη δυνατή σύγκλιση όλων των προοδευτικών δυνάμεων, ώστε να είναι αυτές που θα συμβάλουν καθοριστικά στο να πραγματοποιηθούν οι μεγάλες αλλαγές και οι τομές, που είχε ανάγκη η χώρα, μέσα σε μια αναδυόμενη ευρωπαϊκή κοινότητα. «Η μεγάλη δημοκρατική παράταξη να είναι αυτή που θα κυβερνήσει για χρόνια αυτόν τον τόπο. Να κυβερνήσει με έμπνευση, όχι έτσι… μπακάλικα» δήλωνε μέχρι τελευταίας στιγμής.

Υποστηρίζω ότι όλα αυτά τα 40 χρόνια, από τη Μεταπολίτευση και τους «ΣΤΟΧΟΥΣ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ» το 1974, έως και τον θάνατό του με τον προσωπικό του επικήδειο το 2011, όλες οι μεγάλες επιλογές του, όλες οι κινήσεις του, τακτικές και στρατηγικές, οι οργανωτικές πρωτοβουλίες του, οι σχεδιασμοί του για κομματικά σχήματα και συμμαχικές συγκλίσεις αυτόν τον μεγάλο στόχο εξυπηρετούσαν.

Ο Λεωνίδας ήξερε πολύ καλά πως αποτελούσαν τεράστια εμπόδια στη στόχευσή του το ότι «αυτός ο λαός θέλει τις αδιαλλαξίες, θέλει τις κάθετες αντιπαραθέσεις», αυτή η «συγκρουσιακή κουλτούρα της χώρας μας, όπου ο συμβιβασμός, η διαπραγμάτευση, ο διάλογος αποτελούν στοιχεία αδυναμίας». Γνώριζε πολύ καλά ότι το μέγεθος των πολιτικών σχηματισμών έχει καθοριστικό ρόλο στην πολιτική διαπάλη. Αυτούς τους «αντιπάλους» είχε, πάνω απ’ όλα να αντιπαλέψει.

Η «Ενωμένη Αριστερά». Η «Συμμαχία». Η μάχη για την ένταξη στην ΕΟΚ. Η σημαία στο χέρι στον πανηγυρισμό στην Ομόνοια, στις 18/10/81 «γιατί έπεσε η Δεξιά». Η συγκρότηση της «Ελληνικής Αριστεράς». Η ιστορική συνάντηση με το ΚΚΕ και η συγκρότηση του ενιαίου ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ. Η απομάκρυνση απ’ όλα τα αξιώματα υπέρ της ανάδειξης μιας νέας γενιάς στην ηγεσία. Η συμμετοχή στη συγκρότηση του Μετώπου Λογικής και Εθνικής Ευθύνης για μια υπεύθυνη στάση απέναντι στα της εξωτερικής πολιτικής για το Μακεδονικό, το Κυπριακό και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Η συγγραφή ενός «ποταμού» βιβλίων, αναμνήσεων, πολιτικού αναστοχασμού και πολιτικών προτάσεων. Ολα τα παραπάνω, πολύ ελλειπτικά, συναποτελούν «στιγμές» αυτής της συνεχούς πάλης του Λεωνίδα.

Ο «απορριπτικός» λόγος του Κωνσταντίνου  Καραμανλή: «Κύρκο, είσαι σε λάθος τόπο, σε λάθος χρόνο και σε λάθος κόμμα» πέρα από έναν υπόρρητο σεβασμό στον οραματιστή και αγωνιστή εμπεριείχε ταυτοχρόνως και φόβους του πατριάρχη της Δεξιάς για το μέλλον, αν οι ιδέες του Λεωνίδα γίνονταν κινούσες ιδέες μιας ευρύτερης Αριστεράς…

Ο Δημήτρης Χατζησωκράτης είναι μέλος της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ