Αυτό σημαίνει «Ακαδημία με αρχές και αποτέλεσμα»

Τα κοσμητικά επίθετα τελειώνουν. Πόσο πια να παίξεις με τις λέξεις ώστε να αποδώσεις το μεγαλείο της πορείας των Νέων του Ολυμπιακού και το «μια ανάσα από το τρόπαιο» στον τελικό του Διηπειρωτικού; Ολα έχουν γραφτεί. Τα πάντα ειπώθηκαν και πολλοί διαγκωνίζονται για το ποιος θα ντύσει με εξτρά γοητευτικές εκφράσεις τη διαδρομή των άσων προς την παγκόσμια καταξίωση.

Μήπως, όμως, να ρίξουμε και αλλού το βλέμμα μας; Δεν θα έπρεπε να βλέπουμε το πώς λειτουργεί η Ακαδημία του Ολυμπιακού και αρχίζει να γεννά ποδοσφαιριστές τον έναν μετά τον άλλο; Κόντρα στη Μίλαν στον (προ μηνών) τελικό, αγωνίστηκαν (μεταξύ άλλων στην ενδεκάδα) οι Σίνα, Κουτσογούλας και Κώστας Κωστούλας. Εφυγαν. Και στον τελικό με τη Φλαμένγκο, σε αντίπαλη έδρα και σε άλλη ήπειρο, πήραν φανέλα βασικού οι Δάμα και Λιατσικούρας, παιδιά δηλαδή που κατά βάση δεν ήταν πρώτα βιολιά την προηγούμενη αγωνιστική περίοδο. Προωθήθηκαν και έδειξαν πως το άξιζαν. Με το σπαθί τους κέρδισαν τη θέση, για να επιβεβαιωθεί πως απλά ανέμεναν τη δική τους ευκαιρία να βγουν στο ξέφωτο και να τους θαυμάσει η κοινωνία του αθλήματος. Από κοντά και ο ικανός γκολκίπερ Μπότης, αυτός που πήρε τη θέση του όντως πρωταγωνιστή, Σίνα.

Το ποδοσφαιρικό… εργοστάσιο με τα ερυθρόλευκα χρώματα, βγάζει ομάδες υψηλού επιπέδου και βεληνεκούς. Δεν είναι μόνον τα παιδιά της Κ-20. Πάμε και ακόμη πιο πίσω. Μια σκυταλοδρομία δημιουργίας που εκτυλίσσεται στον Ρέντη ή στις σχολές του Ολυμπιακού, με απόλυτα εξειδικευμένους προπονητές και αφοσίωση στον τελικό στόχο. Η επένδυση στη γνώση και το ταλέντο, αποδίδει καρπούς και ξεφυτρώνει ελπίδα όχι μόνο για τον φιναλίστ του Διηπειρωτικού, αλλά ασφαλώς για συνολικά το εγχώριο ποδόσφαιρο. Οταν βλέπεις πως όσοι αποχώρησαν αντικαταστάθηκαν με τον καλύτερο τρόπο από άλλα παιδιά, κατανοείς πως η δουλειά όλων φέρει την ένδειξη «εξαιρετική». Κάθε ένας στον τομέα του προσφέρει, πλάθει αστέρια του ποδοσφαίρου με τα καλύτερα υλικά και η συνέχεια θεωρείται εκ των ων ουκ άνευ.

Ο δε Παπακανέλλος, με τις φαντεζί του ενέργειες, θυμίζει στους παλαιότερους ένα κράμα Τσιάρτα και Φορτούνη στα πολύ θεαματικά τους. Οσοι πρωτοείδαν τους δύο συγκεκριμένους ποδοσφαιριστές να συστήνονται στο χορτάρι σε νεαρή ηλικία, δεν μπορούν να λησμονήσουν το ανάλαφρο πάτημα και το χάιδεμα της μπάλας. Κάτι τέτοιο κάνει και ο Παπακανέλλος που προσθέτει μια γλυκύτητα δυσεύρετη στο παιχνίδι του Ολυμπιακού. Και μακάρι να συνεχίσει με τον ίδιο ρυθμό: θα… ξεκουράζει τα μάτια μας!