Μην ξεχνάτε τους Ταλιμπάν

Η λαϊκή αγορά τροφίμων πρόσφερε μια σπάνια γεύση ξεχασμένων ελευθεριών. Ομως, καθώς εμφανίστηκαν ανάμεσα στο πλήθος δύο μέλη της «αστυνομίας ηθών», ο τρόμος και ο πανικός εξαφάνισαν κάθε άλλη σκέψη, παρ’ όλο που ήμασταν ντυμένες συντηρητικά. Τρία χρόνια μετά την πτώση της Καμπούλ στους εξτρεμιστές Ταλιμπάν, η οποία σηματοδότησε την κατάρρευση της δυτικού τύπου δημοκρατίας στο Αφγανιστάν, τέτοιου είδους γεγονότα είναι συνήθη.

Το Αφγανιστάν αποτελεί σήμερα τη μοναδική χώρα στον κόσμο που απαγορεύει στα κορίτσια να πάνε στο σχολείο μετά την έκτη τάξη. Οι γυναίκες δεν έχουν πλέον τη δυνατότητα να έχουν δίπλωμα οδήγησης, ενώ χρειάζονται μέχρι και ανδρική άδεια προκειμένου να μετακινηθούν από επαρχία σε επαρχία, αλλά και εντός της πόλης. Καθώς, όμως, οι ελευθερίες τις οποίες απολαμβάναμε συνεχίζουν να περιορίζονται, η προσοχή του κόσμου έχει μετατοπιστεί αλλού.

Είμαι μια Αφγανή εργαζόμενη στον τομέα της ανθρωπιστικής βοήθειας και βρίσκομαι καθημερινά αντιμέτωπη με το κόστος που πληρώνουν οι γυναίκες οι οποίες αγωνίζονται να συμβιβάσουν τις ανυποχώρητες φιλοδοξίες τους με μια σκοτεινή και ολοένα πιο περιθωριοποιημένη διεθνώς πραγματικότητα. Κι όμως, τρία χρόνια αφότου τα δεινά των γυναικών του Αφγανιστάν έχουν πάψει να βρίσκονται στα πρωτοσέλιδα του κόσμου, η ανθρωπιστική βοήθεια υπαγορεύεται όχι από τις φωνές εντός της χώρας, αλλά από ανθρώπους οι οποίοι έχουν διαφύγει από τους Ταλιμπάν και ζουν σε διάφορα μέρη του κόσμου, οι οποίοι ενθαρρύνουν τη διεθνή κοινότητα να διακόψει κάθε σχέση με την κυβέρνηση των Ταλιμπάν.

Ως κάποια η οποία ζει και εργάζεται εδώ, βρίσκω πως αυτό είναι λανθασμένο: οι παρεμβάσεις τους απλώς κάνουν κακό στους ανθρώπους οι οποίοι έχουν ανάγκη από βοήθεια. Εχω χάσει το μέτρημα των συναδέλφων μου για τους οποίους γνωρίζω ότι έχουν χάσει τις δουλειές τους εξαιτίας της περικοπής των κονδυλίων – και η ίδια η δουλειά μου, που είναι να βοηθάω τις γυναίκες εδώ, αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα.

Στο πλαίσιο των ατελείωτων περιορισμών, τίποτα δεν είναι εγγυημένο. Περιορισμένες στα σπίτια τους, οι γυναίκες ανακαλύπτουν πως ο φόβος και οι φήμες αναφορικά με νέους περιορισμούς αποτελεί μια διαρκή ανησυχία γι’ αυτές. Και ενώ αυτή την επίθεση στις ελευθερίες μας έχει καταστήσει το Αφγανιστάν αγνώριστο, οι συνέπειές της στην ψυχική και πνευματική υγεία των γυναικών σημαίνει πιο έντονα συναγερμό. Συνδράμω κάπου 40 με 70 γυναίκες σε εβδομαδιαία βάση: περίπου το 80% εξ αυτών αντιμετωπίζουν ψυχικά προβλήματα.

Χωρίς χρηματοδότηση που να φτάνει έγκαιρα, το μόνο που είμαι σε θέση να κάνω είναι να τις παραπέμπω σε άλλες υπηρεσίες και να προσφέρω προσωρινή ανακούφιση. Μετά δε από αρκετά ραντεβού, οι ίδιες συνειδητοποιούν πως η προσφορά τέτοιου είδους βοήθειας είναι αδιέξοδη – η αγανάκτηση και η απελπισία τους συνταιριάζουν με τα δικά μου συναισθήματα. Κι αυτό διότι όχι μόνο ζούμε σε ένα περιβάλλον στο οποίο η κυβέρνηση αφαιρεί τα δικαιώματά μας, αλλά και οι υπηρεσίες που υπάρχουν και θα μπορούσαν να βοηθήσουν διαθέτουν ολοένα λιγότερα μέσα για να το πράξουν.

Αφγανή που εργάζεται σε οργανώσεις ανθρωπιστικής βοήθειας στη χώρα