Χρειάζεται πρωταγωνιστές

Ως εδώ ήταν λοιπόν και το εφετινό ταξίδι της Εθνικής ομάδας. Για δεύτερη φορά μέσα σε τρία χρόνια η Γερμανία αποτέλεσε ανυπέρβλητο εμπόδιο για το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα που η αλήθεια είναι πως και εδώ που έφτασε βάσει των συνθηκών, δεν είναι και άσχημα. Οπου συνθήκες τα μεγαθήρια που κληθήκαμε να αντιμετωπίσουμε στο ολυμπιακό τουρνουά αλλά και οι αρκετές απουσίες παικτών που αν ήταν διαθέσιμοι θα είχαν κομβικό ρόλο σε αυτή τη διοργάνωση. Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο σήκωσε τεράστιο βάρος στις πλάτες του, αλλά πόσο να κουβαλήσει και αυτός όταν σε κρίσιμα σημεία αδυνατεί να βγει κάποιος άλλος μπροστά; Οταν για παράδειγμα ο Παπαγιάννης δεν βοηθά όσο περίμενε ο κόουτς σε όλο το τουρνουά. Οταν οι Καλάθης και Γουόκαπ τα δίνουν μεν όλα, αλλά δεν μπορούν να έχουν την ίδια απόδοση σε όλο το ματς, απόλυτα λογικά.

Υπό αυτές τις συνθήκες, λοιπόν, δεν μπορείς να ζητάς κάτι παραπάνω από την ομάδα του Βασίλη Σπανούλη, ο οποίος κατάφερε να δώσει ταυτότητα και να περάσει τη νοοτροπία του σε αυτό το γκρουπ, αλλά για το κάτι παραπάνω αυτό δεν ήταν αρκετό. Ειδικά κόντρα σε τέτοιους αντιπάλους. Αν πάρουμε την πορεία της ομάδας από το προολυμπιακό τουρνουά συνολικά, το πρόσημο είναι μάλλον θετικό. Και μόνο που επέστρεψε σε τελική φάση Ολυμπιακών Αγώνων ύστερα από 16 χρόνια, είναι επιτυχία. Εξάλλου και τις άλλες τρεις φορές που προκριθήκαμε, μέχρι τα προημιτελικά φτάσαμε.

Το θέμα είναι τι γίνεται από εδώ και πέρα. Ποιο είναι το μέλλον αυτής της ομάδας; Τι μπορούμε να περιμένουμε από το νέο αίμα; Και αυτό το κομμάτι είναι μάλλον που πρέπει να μας προβληματίζει, καθώς δεν φαίνεται να έρχεται από πίσω κάτι εξαιρετικό. Κάτι που να εγγυάται πως το μέλλον αυτής της ομάδας θα είναι πολύ καλύτερο στη συνέχεια. Εφέτος μία βάση μπήκε. Για να υπάρξει εξέλιξη όμως πρέπει να βγουν και νέοι πρωταγωνιστές που θα εμπνεύσουν. Είναι δυνατό αυτό;