Οσο ζει ελπίζει

Τα κατάφερε η Εθνική μας και μας έκανε για περίπου κανένα δίωρο λάτρεις του καναδικού μπάσκετ και φανατικούς υποστηρικτές της Εθνικής Καναδά. Εντέλει οι φίλοι μας οι Καναδοί μας έκαναν τα χατίρι, νίκησαν τους Αυστραλούς και έδωσαν στην ελληνική ομάδα το φιλί της ζωής. Αν νικήσει την Παρασκευή την Αυστραλία με 10 πόντους και πάνω, περνά στα προημιτελικά ως δεύτερη από τον όμιλο και χωρίς να τη νοιάζει κανένα άλλο αποτέλεσμα (αρκεί να νικήσει κι ο Καναδάς την Ισπανία). Αν νικήσει με διαφορές από 3-9 πόντους, βγαίνει τρίτη και θα περιμένει να δει αν θα είναι μέσα στις δύο καλύτερες τρίτες που περνούν.

Είναι φυσιολογική η στενοχώρια και ενδεχομένως και η απογοήτευση μετά τα δύο πρώτα παιχνίδια στο ολυμπιακό τουρνουά. Η Εθνική δεν πήγε εκεί απλώς για να παρελάσει στην τελετή έναρξης ή για να δει τα αξιοθέατα της Λιλ. Εχει στόχο να φτάσει τουλάχιστον ως τα προημιτελικά, να δείξει ότι εξακολουθεί να ανήκει στις κορυφαίες μπασκετικές δυνάμεις του πλανήτη. Και οι ήττες από τον Καναδά και την Ισπανία την πληγώνουν βαθιά.

Ομως έχει κερδίσει κάτι, που ίσως αποδειχθεί σημαντικό. Δεν δίνει την εντύπωση της… τελειωμένης. Αφήνει την αίσθηση πως φυλάει κάτι για το τέλος, κάτι που θα μπορέσει να αντιστρέψει προς όφελός της την κατάσταση, που σήμερα μοιάζει να είναι εντελώς εις βάρος της.

Δεν είναι η ομάδα που παρουσιάσαμε πέρυσι στο Παγκόσμιο Κύπελλο, η οποία ήταν καταδικασμένη σε αποτυχία, ως τέτοια αγωνίστηκε και εν τέλει… απέτυχε. Εχει παλέψει και τα δύο παιχνίδια. Με τα λάθη της, τις αδυναμίες της, τις ολιγωρίες της, αλλά έχει παλέψει. Και κυρίως δεν έχει παραδοθεί. Εδωσε δικαιώματα και στον Καναδά και στην Ισπανία να προηγηθούν με διαφορές 16 πόντων στο ξεκίνημα του δευτέρου ημιχρόνου, αλλά κατάφερε και τις δύο φορές να επιστρέψει και να διεκδικήσει τη νίκη ως τα τελευταία δευτερόλεπτα χωρίς να διανοηθεί να παραιτηθεί.

Εχει μεγάλη σημασία αυτό. Γιατί αν είσαι μαχητής, τη μία φορά θα πάνε τα πράγματα στραβά, τη δεύτερη θα ξαναπάνε στραβά, αλλά την τρίτη μπορεί να έρθει η σειρά σου. Και να είναι φαρμακερή. Για τους άλλους…