«Πώς το τρέξιμο με το σκυλί μουμε κάνει να νιώθω πιο γενναία»

Ενα φθινοπωρινό πρωινό κατά τη διάρκεια ενός τρεξίματος, ένας άνδρας πετάχτηκε από τους θάμνους προς το μέρος της αμερικανίδας δημοσιογράφου Αμέλια Αρβεσεν σε ένα μονοπάτι κοντά στο σπίτι της στην Αριζόνα. Τον είχε δει στην περιοχή λίγες μέρες πριν και τον είχε προσπεράσει ανεβαίνοντας τον λόφο νωρίτερα εκείνο το πρωί. Του είχε πει και ένα «γεια». Αλλά δεν περίμενε να τον ξαναδεί, πόσω μάλλον κρυμμένο στα δέντρα, καθώς κατέβαινε. Μήπως την περίμενε; Πανικοβλήθηκε, επιτάχυνε τον ρυθμό της καθώς την πλησίαζε, και τον προσπέρασε πριν προλάβει να έρθει σε άμεση επαφή μαζί της. Δεν υπήρχε τρόπος να μάθει τις προθέσεις του χωρίς να σταματήσει, αλλά, με τόσα που έχει ακούσει να γίνονται, δεν μπόρεσε να μη σκεφτεί: «Κι αν;». Το γεγονός την τρόμαξε τόσο πολύ που δεν επέστρεψε σε εκείνο το τμήμα του μονοπατιού μέχρι την επόμενη άνοιξη.

Για μήνες φρίκαρε ακόμα και όταν έτρεχε στην άσφαλτο σε δρόμο ή ακόμη και όταν συνόδευε τον σύζυγό της στις προπονήσεις του. Η χαρά, η δύναμη και η αυτοπεποίθηση που έπαιρνε από το τρέξιμο είχαν εξαφανιστεί.

Η Αμέλια και η Κόνα

«Τότε, υιοθετήσαμε ένα σκυλάκι», θυμάται. Σε ηλικία μόλις οκτώ μηνών τον Δεκέμβριο του 2021, όλο το σώμα της Κόνα έσφυζε από ενέργεια. «Ξέραμε ότι ήταν ιδανική για μας μόλις μας έγλειψε τα πρόσωπα, μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα από τη στιγμή που μας γνώρισε στο σπίτι τής ανάδοχης οικογένειάς της», περιγράφει στο αμερικανικό περιοδικό «Outside». «Με λίγο λαγωνικό αναμεμειγμένο με τσοπανόσκυλο, γερµανικό λυκόσκυλο και μπόξερ, το σώμα της είναι αδύνατο, τα πόδια και ο λαιμός της είναι μακριά και τα μεγάλα, χνουδωτά αφτιά της εκφράζουν όλα τα συναισθήματά της».

Το νέο πρόγραμμα του ζευγαριού πλαισιώθηκε από βόλτες πρωί – βράδυ, με την περίεργη μύτη της Κόνα να τους δείχνει τον δρόμο στη γειτονιά. «Εβρισκε αυτούς τους τεράστιους κορμούς και τους ισορροπούσε στο στόμα της για όλη τη διάρκεια του περιπάτου, κάνοντάς μας να γελάμε», λέει η Αμέλια. «Αλλά όταν την έβλεπα να κάνει… διαλειμματικές στο μικρό διαμέρισμά μας, συνειδητοποίησα ότι αυτό το σκυλί μάλλον χρειαζόταν κάτι περισσότερο από μια απλή βόλτα. Δεν ήταν στις προθέσεις μου να την εκπαιδεύσω για να τρέχει. Συνέβη με φυσικό τρόπο».

Μια χειμωνιάτικη μέρα στο πάρκο Μπάφαλο, άρχισαν να τρέχουν μαζί στο χαλικόστρωτο μονοπάτι. «Βλέποντας την Κόνα να κινείται εκείνη τη μέρα – με τη γλώσσα της να κρέμεται έξω, τα αφτιά της να είναι στραμμένα προς τα πίσω, την ουρά της ψηλά και το σώμα της να “πετάει” -, ξαναβρήκα το νόημα του τρεξίματος», αναφέρει. «Ηταν φτιαγμένη γι’ αυτή την κίνηση και μπορούσα να πω ότι ήταν πιο ευτυχισμένη όταν έτρεχε. Μου θύμισε ότι έτσι κάποτε ήμουν κι εγώ».

Σκυλολιχουδιές και… σπρέι

Το μονοπάτι που απέφευγε η Αρβεσεν ήταν περίπου μήκους ενός χιλιομέτρου από το σπίτι της μέχρι το πάρκο με πυκνούς θάμνους αριστερά και δεξιά· εκεί ένιωθε πολύ πιο ασφαλής όταν είχε κόσμο. Είχε περάσει πολλές φορές με τον σύζυγό της, ύστερα από εκείνο το συναπάντημα με τον άγνωστο άνδρα, αλλά ποτέ μόνη της. «Ηταν ενοχλητικό να πηγαίνω με το αυτοκίνητο στο πάρκο ή να βασίζομαι στο πρόγραμμά του για να βγω έξω. Τώρα όμως που είχα την Κόνα, αποφάσισα ότι ήρθε η ώρα να διεκδικήσω ξανά τα ελεύθερα τρεξίματά μου. Φόρεσα το γιλέκο τρεξίματος που είχα γεμίσει με σκυλολιχουδιές, νερό, αλλά και ένα απωθητικό σπρέι πιπεριού. Με τη σκυλίτσα δεμένη με το λουρί της από τη μέση μου, τρέξαμε κατά μήκος του πεζοδρομίου για δύο τετράγωνα μέχρι να φτάσουμε στο χωμάτινο μονοπάτι που σκιαζόταν από πεύκα. Οι θάμνοι ήταν ακριβώς μπροστά μας. Τότε τους περάσαμε. Μετά φτάσαμε στην κορυφή του λόφου. Τρέξαμε ολόκληρο τον κύκλο και επιστρέψαμε πίσω από τον λόφο, περνώντας ξανά από τους θάμνους, για συνολικά 7-8 χιλιόμετρα, ένα τρέξιμο που δεν είχα ολοκληρώσει μόνη μου από το περιστατικό. Χάρη στην Κόνα, αισθάνθηκα δυνατή».

Εκείνη την άνοιξη, η Αρβεσεν επέστρεψε και πάλι στο πρόγραμμα προπόνησής της και η Κόνα άρχισε να καταλαβαίνει τις ενδείξεις για το πότε θα έβγαιναν για τρέξιμο. «Με ακολουθούσε καθώς έβαζα το κολάν και τις κάλτσες μου, φορούσα το καπέλο, τα γυαλιά ηλίου και το ειδικό γιλέκο μου για τρέξιμο. Μέχρι να δέσω τα κορδόνια μου, ήταν δίπλα μου και περίμενε στην πόρτα. Τα μεγάλα καστανά μάτια της μεγάλωναν από ανησυχία, σαν να ήθελε να πει: “Θα με πάρεις μαζί σου, ε;”. Φυσικά, κορίτσι μου».

Σαν να τραβάει έλκηθρο

Από τότε το ζευγάρι και το σκυλί τους έχουν μετακομίσει στο Πόρτλαντ του Ορεγκον, όπου η Αρβεσεν τρέχει πιο συχνά σε ανθισμένες γειτονιές παρά σε δασώδη μονοπάτια. Συνεχίζει όμως να παίρνει μαζί της την Κόνα για μερικά χιλιόμετρα κάθε εβδομάδα. «Στα πρώτα βήματα, είναι δυναμική, με τραβάει πίσω της σαν να είναι σκυλί που τραβάει έλκηθρο. Δεν μπορεί να συγκρατήσει τον ενθουσιασμό της. Τελικά χαλαρώνει και συγχρονίζεται στο πλευρό μου. Εχουμε γίνει καλύτεροι στο να περνάμε γύρω από άλλους δρομείς, γονείς με καροτσάκια, παρκαρισμένα αυτοκίνητα και ποδηλάτες. Κοιτάζει και προς τις δύο κατευθύνσεις όταν διασχίζουμε τους δρόμους και κυνηγάει σκίουρους, πουλιά και γάτες, ενώ εγώ προσπαθώ να της αποσπάσω την προσοχή με λιχουδιές».

«Το τρέξιμο με την Κόνα με κάνει να νιώθω ξανά γενναία», παραδέχεται στο «Outside». «Δεν είμαι νευρική και δεν αισθάνομαι ποτέ φοβισμένη. Ξέρω ότι αν συμβεί κάτι όταν είμαστε μαζί, εκείνη πιθανότατα θα κάνει ό,τι μπορεί για να με προστατεύσει. Δεν είναι εκπαιδευμένη για φύλακας ή κάτι τέτοιο, αλλά το να έχω έναν σύντροφο με κάνει να αισθάνομαι πιο ασφαλής. Περισσότερο από οτιδήποτε άλλο τώρα, είναι το κίνητρό μου για να βγαίνω από την πόρτα». Η Κόνα κάνει και το τρέξιμο πιο διασκεδαστικό – ιδιαίτερα όταν επιμένει να τρέχει κουβαλώντας ένα κλαδί μεγαλύτερο από εκείνη. «Προπόνηση με βάρη», λέει γελώντας η Αμέλια στους ανθρώπους που διασκεδάζουν με την αποφασιστικότητά της καθώς τους προσπερνούν τρέχοντας.