Ψηφίζω, άρα υπάρχω

Μεγάλη μέρα της Δημοκρατίας η σημερινή. Την περιμέναμε επί δέκα χρόνια. Η ώρα της σήμερα. Ο πολίτης που εκφράζει τη γνώμη του για τα πράγματα της χώρας του. Πόσο όμως διαφορετικός ο σημερινός από τον χθεσινό πολίτη.

Θορυβώδης, νευρώδης, εκρηκτικός έως χθες το βράδυ. Ανήσυχος και κραυγαλέος σπόνδυλος σε ουρές διαδηλώσεων σε πλατείες, κάτω από μπαλκόνια ομιλητών, ομιλητής ο ίδιος σε καφενεία ή ομαδικές συναντήσεις, προσηλωμένος στα τηλεπικοινωνιακά μέσα.

Ως την εσπέρα της Παρασκευής αυτά. Απότομη αλλαγή του κλίματος σήμερα. Δεν τον αναγνωρίζετε.

Με την πολυσέλιδη φλυαρία της εφημερίδας στο χέρι, με κλειστά όμως τα χείλη ο ίδιος, βαδίζει αμίλητος στον χώρο όπου οι νόμιμοι φύλακες της γνησιότητας του δημοσίου φρονήματος φρουρούν το ανοιχτό στόμιο της κάλπης.

Πόσο πιο ψηλός αισθάνεσαι τέτοιες ώρες… Συγγραφέας της μέλλουσας ιστορίας του τόπου, κάνεις νοερά το σημείο του σταυρού και αφήνεις να πέσει στην κάλπη υλοποιημένη η φωνή σου.

Δεν σηκώνουν αστεία τέτοιες ώρες, δεν ανταποκρίνεσαι σε χαμόγελα, όπως δεν χαμογελά ο ιερουργός κατά την προσκομιδή των θείων δώρων.

Από τον ναό της ενορίας του πέρασε το πρωί ο μέσος πολίτης και ανάβοντας το κερί στην εικόνα του Αγίου της εμπιστοσύνης του, επικαλέστηκε τη φώτισή του.

Περισυλλογή και υπερηφάνεια. Απότομη άνοδος του υψομέτρου. Κατά την άνοδό του δε αυτή διαλογίζεται: Να που κι εγώ, ο ταπεινός των ταπεινών, το φλούδι της καθημερινής ζωής, μεροκαματιάρης και μισθόδουλος, φτωχός στην ασημότητά μου με τις μετρημένες μπουκιές και τα κουρασμένα ρούχα, να που κι εγώ, στολισμένος, ξυρισμένος, γραβατωμένος, βρέθηκα παράγων ζωής, δημιουργός του αύριο ενός έθνους. Δεν είμαι όσο τίποτα ενόμιζα. Ψηφίζω, άρα υπάρχω. Τόσο, ώστε να ‘χει ο λόγος μου το ίδιο βάρος με τον λόγο των άλλων ανθρώπων. Ακόμα και των σπουδαίων και των πλούσιων και των σπουδαγμένων.

Σου βγάζω το καπέλο, κύριε πρύτανη. Μεγάλη η σοφία σου. «Αν έχω μία ψήφο εγώ, χίλιες ψήφοι έπρεπε ν’ αναλογούν στο μερίδιο το δικό σου. Είναι άραγε αυτό το δίκαιο, είναι το συμφέρον, είναι το λογικό να είμαστε ίσα κι όμοια; Aς απαντήσουν άλλοι. Εκείνο που ξέρω εγώ είναι ότι σήμερα που γιορτάζει η Δημοκρατία βαραίνουμε το ίδιο, γι’ αυτό φόρεσα την καλή κοστουμιά κι ήρθα να τσακίσω στην κάλπη της το επισκεπτήριό μου.

Στην ίδια σειρά με τους κάποιους της ζωής, με τους σπουδαίους, τους διάσημους, με τον πλούσιο, με τον εργοδότη μου, με αυτόν που πατά γκάζι στη λιμουζίνα, με τον ευνοημένο της μοίρας, κοντά μ’ αυτούς, ίσος μ’ αυτούς, αναδύθηκα από την υπόγα που είναι το προς τα κάτω ρετιρέ του οικογενειακού συγκροτήματός μου και μετά φόβου Θεού τράβηξα στο εκλογικό μου τμήμα. Από κοντά κι η κυρά. Δεν μιλούμε. Οσα ήταν να πούμε τα είπαμε αποβραδίς. Σιωπηλοί τώρα πηγαίνουμε όπως πηγαίνεις να μεταλάβεις τα άχραντα μυστήρια.

Βαδίζουμε με το χέρι στην καρδιά. Ισως να μην πρέπει. Στο μυαλό ανήκει ο λόγος όταν πηγαίνεις να εκλέξεις τον οδηγό της χώρας. Ετσι όμως το ‘χουμε εμείς εδώ. Ψηφίζουμε με την καρδιά και όχι με τη σκέψη. Συμπάθειες και αντιπάθειες αναπηδούν από τις κάλπες. Αλλά τι νόμισες; Δεν θα το κάνουμε Βορρά για να ψηφίζουμε με ψυχρή σκέψη. Σπάνιο το είδος στις αγορές του Νότου. Από την καρδιά πηγάζει η δική μας ψήφος.

Ο Θεός της Ελλάδος, ταλαιπωρημένος από τις υπερωρίες του, να βοηθήσει ώστε το βραδάκι, όταν αρχίσει η διαλογή, σωστός να είναι ο λόγος – αίσθημα που θ’ αναπηδήσει από τις κάλπες.

Π. ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΣ

• Στο άρθρο του Π. Παλαιολόγου στο «Βήμα της Κυριακής» 17 Νοεμβρίου 1974, με τίτλο «Ψηφίζω, άρα υπάρχω» αναφέρθηκε ο πρόεδρος της Βουλής Κώστας Τασούλας, κατά τη διάκρεια της χθεσινής ειδικής συνεδρίασης της Ολομέλειας για τα 50 χρόνια από την Αποκατάσταση της Δημοκρατίας.