Ευκαιρία

Η Γαλλία τη γλίτωσε στο τσακ. Δεν έχουμε ιδέα για το πώς θα κυβερνηθεί η χώρα τους επόμενους μήνες με ένα Κοινοβούλιο χωρίς φυσική πλειοψηφία. Αλλά τουλάχιστον ξέρουμε ποιος δεν θα την κυβερνήσει προς το παρόν – και αυτό είναι μια τεράστια ανακούφιση για εκατομμύρια ψηφοφόρους.

Αν ο πρώτος γύρος αυτών των πρόωρων βουλευτικών εκλογών ήταν ένα δημοψήφισμα κατά του Εμανουέλ Μακρόν, ο δεύτερος γύρος ήταν ένα δημοψήφισμα κατά της Εθνικής Συσπείρωσης (RN) της Μαρίν Λεπέν, ακριβώς τη στιγμή που η εξουσία φαινόταν να βρίσκεται εντός της εμβέλειας του ακροδεξιού κόμματος.

Στη Γαλλία, όπως και στη Βρετανία, οι πολίτες ψήφισαν μαζικά υπέρ της αλλαγής και κατά του status quo. Υπήρξε μια μεγάλη ψήφος διαμαρτυρίας για το κόστος ζωής και την αντιδημοφιλή αύξηση της ηλικίας συνταξιοδότησης από τον Μακρόν, καθώς και για τη μετανάστευση και την οικονομική αβεβαιότητα.

Ωστόσο, αντιμέτωποι με τον κίνδυνο να αναλάβουν την εξουσία σκληροί δεξιοί εθνολαϊκιστές με μια ατζέντα διακρίσεων κατά των μεταναστών και των Γάλλων με διπλή υπηκοότητα, οι ψηφοφόροι προσήλθαν μαζικά για να ψηφίσουν οποιαδήποτε εναλλακτική επιλογή έναντι των υποψηφίων της Λεπέν, επιφέροντας, την τελευταία στιγμή, μια θεαματική ανατροπή. Απορρίπτοντας τον πειρασμό της αποχής, κομμουνιστές ψήφισαν κλείνοντας τη μύτη κεντρώους του Μακρόν ή συντηρητικούς γκωλικούς. Κεντρώοι ψήφισαν τροτσκιστές. Αντικαπιταλιστές ψήφισαν οικονομικά φιλελεύθερους και το αντίστροφο. Οτιδήποτε για να μην κερδίσει η RN. Και αυτό το λεγόμενο ρεπουμπλικανικό μέτωπο απέδωσε.

Ενας αποδυναμωμένος Μακρόν μπορεί να μην είναι πλέον σε θέση να προσφέρει τολμηρή φιλοευρωπαϊκή ηγεσία, αλλά τουλάχιστον το Παρίσι δεν θα ενώσει τις δυνάμεις του με τον πρωθυπουργό της Ουγγαρίας, Βίκτορ Ορμπαν, την πρωθυπουργό της Ιταλίας, Τζόρτζια Μελόνι, και τη νέα ολλανδική κυβέρνηση στην οποία κυριαρχεί το ακροδεξιό κόμμα του Γκέερτ Βίλντερς ώστε να εμποδίσει τις πολιτικές της ΕΕ για την πράσινη ενέργεια ή τη διεύρυνση της Ενωσης προς ανατολάς ή να απαιτήσει μείωση της συνεισφοράς του στον προϋπολογισμό της ΕΕ.

Αν επρόκειτο για τη Γερμανία, την Ολλανδία, το Βέλγιο ή τη Σουηδία, τα κόμματα στην Εθνοσυνέλευση θα περνούσαν εβδομάδες ή μήνες διαπραγματευόμενα υπό την ηγεσία της μεγαλύτερης ομάδας στο Κοινοβούλιο, σφυρηλατώντας μια κοστολογημένη και χρηματοδοτούμενη συμφωνία ως βάση για έναν συνασπισμό στον οποίο κανένα κόμμα δεν θα πετύχαινε όλες τις αξιώσεις του. Ωστόσο, η Γαλλία, όπως και η Βρετανία, δεν έχει παράδοση στον πολιτικό συμβιβασμό. Είναι ένα σύστημα όπου ο νικητής τα παίρνει όλα και ο συμβιβασμός είναι μια βρώμικη λέξη. Είναι πολύ νωρίς για να πούμε αν οι Γάλλοι πρόκειται να ανακαλύψουν τελικά τις αρετές του κοινοβουλευτισμού. Αλλά αυτή η ευκαιρία δεν πρέπει να πάει χαμένη.

Ο Πολ Τέιλορ είναι senior visiting fellow στο European Policy Centre