Η λύση είναι {LF}περισσότερη Ευρώπη

Η Ευρώπη βρέθηκε πρόσφατα αντιμέτωπη με πολλαπλές και πρωτοφανείς κρίσεις, οι οποίες δοκίμασαν τις αντοχές και την πίστη των πολιτών στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Μπορεί η Ενωση να επέδειξε γρήγορα αντανακλαστικά, αναλαμβάνοντας πρωτοβουλίες και μέτρα, ωστόσο, κατά κοινή ομολογία, αυτά δεν ήταν αρκετά.

Εδώ και καιρό οι ευρωπαίοι πολίτες ζητούσαν επίμονα περισσότερη Ευρώπη, με αυξημένες αρμοδιότητες, ώστε να έχει τη δυνατότητα να αντιμετωπίζει με μια φωνή, άμεσα και συντονισμένα τα προβλήματα της καθημερινότητάς τους, με κυρίαρχο πλέον τη συνεχιζόμενη και αυξανόμενη ακρίβεια των προϊόντων. Ζητούσαν από την Ενωση να δοθεί ιδιαίτερο βάρος στην κοινωνική συνοχή, στην αλληλεγγύη, στη στήριξη των ευάλωτων, αλλά και να βρεθεί λύση στο Μεταναστευτικό. Ωστόσο, μέσα από τις κρίσεις που βίωσαν φαίνεται πως έχασαν την πίστη τους στην Ευρώπη.

Πριν από έναν μήνα, στις ευρωεκλογές, εστάλη ένα σαφές μήνυμα ότι όλο και περισσότεροι είναι αυτοί που χάνουν το ευρωπαϊκό τους «πιστεύω». Πολλοί ήταν αυτοί που θεώρησαν ότι οι ευρωεκλογές δεν αφορούν το μέλλον τους, αλλά και ότι εκτός της ευρωπαϊκής οικογένειας ή και αμφισβητώντας την, ψηφίζοντας τα άκρα ή απέχοντας, θα έστελναν ένα ηχηρό μήνυμα στην ευρωπαϊκή ηγεσία και στις εθνικές κυβερνήσεις.

Με αυτόν τον τρόπο οι ακραίες και ευρωσκεπτικιστικές φωνές αποκτούν ολοένα και περισσότερο έδαφος, οι οποίες χωρίς πρόγραμμα και χωρίς όραμα κερδίζουν ψήφους απογοητευμένων πολιτών που θέλουν να στείλουν μήνυμα διαμαρτυρίας.

Αυτό φάνηκε και στις γαλλικές βουλευτικές εκλογές, οι οποίες ήταν όχι μόνο αχρείαστες, αλλά και μια κίνηση υψηλού ρίσκου που έβαλε σε περιπέτειες τη Γαλλία αλλά και ολόκληρη την Ευρώπη. Με αυτόν τον τρόπο έγινε αισθητό ότι το πρόβλημα δεν είναι πλέον αμιγώς ευρωπαϊκό, αλλά και εθνικό, αφού με την ψήφο τους οι πολίτες ζητούν απόσταση από την Ευρώπη και περισσότερη λογοδοσία και πρωτοβουλίες από τα κράτη τους.

Αξίζει, όμως, να σημειωθεί ότι η άνοδος της Ακροδεξιάς οφείλεται κατά κύριο λόγο στην γενικευμένη, συνειδητή αποχή. Ο ευρωπαίος πολίτης νιώθοντας αποστασιοποιημένος από την Ενωση, την οποία βλέπει σαν κάτι το απρόσωπο και το απόμακρο, και θέλοντας να στείλει μήνυμα, κατηγορώντας την για ανεπάρκεια, αγκυλώσεις, δημοκρατικό έλλειμμα και κοντόφθαλμες πολιτικές, βρήκε διέξοδο στην αποχή, η οποία και αλλοιώνει το τελικό αποτέλεσμα των εκλογών.

Αυτό που προέχει αυτήν τη δύσκολη περίοδο που διανύει η Ενωση είναι η ενότητα. Χρειαζόμαστε μια σταθερή και ισχυρή ηγεσία. Η λύση δεν είναι λιγότερη Ευρώπη. Η λύση είναι περισσότερη Ευρώπη στη βάση συγκεκριμένων κατευθύνσεων και αξόνων. Η ευρωπαϊκή ατζέντα πρέπει να δίνει άμεση προοπτική επίλυσης των κύριων θεμάτων και αυτό να γίνεται κτήμα των πολιτών.

Πρέπει να επιμείνουμε σε μια Πράσινη Συμφωνία παράλληλα με τη στήριξη των αγροτών και της πρωτογενούς παραγωγής, σε μια οικονομία στην υπηρεσία των ανθρώπων, στην εμβάθυνση της δημοκρατίας, στη νέα ψηφιακή πολιτική, στην προώθηση του ευρωπαϊκού τρόπου ζωής και σε μια ισχυρότερη Ευρώπη που πρέπει να ενισχύσει την ενότητά της, τη φωνή της, την παρουσία της, χωρίς ποτέ να αφήνει πίσω τη δίκαιη και ισόρροπη ανάπτυξη και την κοινωνική συνοχή.

Είναι πλέον σαφές ότι για να βελτιώσουμε την ευρωπαϊκή οικογένεια πρέπει να είμαστε μέσα, στον σκληρό πυρήνα της, με όραμα και ανθρωποκεντρικές πολιτικές. Πέρα από τις διακηρύξεις, χρειάζονται αποτελέσματα, πρακτικές λύσεις και σεβασμός στη φωνή των πολιτών. Με αυτό το πλαίσιο η Ευρώπη θα συνεχίσει να είναι το σπίτι μας και θα συνεχίσει να μας ενώνει και να μας στηρίζει.

Ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης είναι ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατίας