Τα καλά νέα

Το βράδυ της 23ης Ιουνίου του 2016 παρακολουθούσα από απόσταση λίγων μέτρων την καταμέτρηση των ψήφων στο δημοψήφισμα που είχε προκηρύξει ο τότε πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον για την παραμονή της Βρετανίας στην ΕΕ ή την αποχώρησή της. Ηταν έως τότε η πιο εντυπωσιακή κίνηση πολιτικής αυτοκαταστροφής μέσω κάλπης, που απέδειξε ότι η Ιστορία δεν διδάσκει τίποτα και κανέναν, διαφορετικά ο Μακρόν δεν θα είχε ξεπεράσει τον πήχη του Κάμερον με τις εκλογές-εφαλτήριο για την εξαΰλωση του ίδιου, του χώρου και της πολιτικής κληρονομιάς του. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία…

Αρθρογραφώντας, τότε, στην εφημερίδα «Επένδυση», είχα ζητήσει μια αργοπορημένη διαπίστευση. Το κέντρο Τύπου ήταν ήδη γεμάτο από δημοσιογράφους από όλον τον κόσμο και εναλλακτικά μου δόθηκε η άδεια να δω τα αποτελέσματα από τον κοντινότερο χώρο καταμέτρησης – στη Βρετανία οι κάλπες συγκεντρώνονται σε ένα σημείο και εκεί ανοίγουν, και όχι στο αντίστοιχο σημείο ψηφοφορίας. Ηταν στο κεντρικό Λονδίνο, απέναντι από τον μεγάλο σιδηροδρομικό σταθμό του King’s Cross. Και η εικόνα έμοιαζε να έχει βγει από σίριαλ προηγούμενων δεκαετιών – χαρακτηριστικές ηλικιωμένες κυρίες έφερναν σάντουιτς για να συνοδεύσουν το τσάι, σε ατμόσφαιρα κυριακάτικης σύναξης παρά εκλογικής σύγκρουσης. Ενας νεαρός εκπρόσωπος των Φιλελευθέρων, έκπληκτος για την παρουσία ξένου δημοσιογράφου, μου λέει «είσαι τυχερός, σε λίγο θα έρθει και ο βουλευτής μας» – εννοούσε της εκλογικής περιφέρειας. Σε λίγο εμφανίστηκε – τον ήξεραν όλοι, ανεξαρτήτως κόμματος, με το μικρό όνομα και του μιλούσαν σαν γείτονες. Μου τον σύστησαν: o Κιρ Στάρμερ.

Ηταν ήδη διακεκριμένος δικηγόρος με ειδίκευση στα ανθρώπινα δικαιώματα, δύο χρόνια νωρίτερα είχε γίνει «σερ» και την προηγούμενη χρονιά είχε εκλεγεί βουλευτής παρά την απρόσμενη ήττα των Εργατικών το 2015. Τίποτα από όλα αυτά δεν φαινόταν στην πρώτη γνωριμία. Μου έκανε εντύπωση όχι μόνο η άνεση και η προσήνεια, όσο το ότι αφιέρωσε τη μισή ώρα πριν από την ανακοίνωση των exit poll για μια συζήτηση για την Ευρώπη και την Αγγλία μέσα σε αυτή με έναν άγνωστό του δημοσιογράφο, από ένα άγνωστο έντυπο μιας μικρής χώρας. Τον ενδιέφερε – ήταν φανερό – η άποψη του συνομιλητή του, όχι η προέλευσή του. Εβλεπε από τότε ότι το πρόβλημα για το Εργατικό Κόμμα ήταν ακριβώς στη διπλανή εκλογική περιφέρεια – βουλευτής ήταν ο τότε αρχηγός του Τζέρεμι Κόρμπιν, που είχε περάσει την προεκλογική περίοδο αμφιταλαντευόμενος και αποφεύγοντας τις ερωτήσεις. Θα έκανε μια ακόμη πιο καταστροφική εκστρατεία στις επόμενες εκλογές.

Με το πρώτο-δεύτερο αποτέλεσμα από τον Βορρά, τα προπύργια των Εργατικών, ήταν φανερό πού πήγαιναν τα πράγματα. Και ο Στάρμερ ήξερε – θυμάμαι τη φράση του «θα έχουμε μεγάλα προβλήματα, και η χώρα και το κόμμα». Υποθέτω δεν φανταζόταν κι εκείνος πόσο μεγάλα. Αλλά απέπνεε την ίδια στωικότητα με την οποία αντιμετώπισε κύματα αμφισβήτησης όταν ανέλαβε την ηγεσία – αν θα μπορούσε να αναστήσει το «κόκκινο τείχος» που διέλυσε ο Μπόρις, αν οι Εργατικοί είχαν τύχη στα χέρια του ή θα γινόταν νέος Κίνοκ. Οι άνθρωποι δύσκολα κυβερνούν διαφορετικά από τον χαρακτήρα τους, ιδίως όταν έχουν τη μεγαλύτερη πλειοψηφία στη μεταπολεμική Βουλή των Κοινοτήτων. Το στυλ διακυβέρνησης του Στάρμερ θα είναι μια ήπια πορεία προς σταθερούς στόχους, χωρίς εκπλήξεις και συγκινήσεις. Είναι καλά νέα για τη χώρα του, καλά νέα για τον προοδευτικό χώρο και καλά νέα για την Ευρώπη.

Ο Φοίβος Καρζής είναι δημοσιογράφος