Κι όμως, θέλει προσωπικές ενέργειες!

Είναι ξεκάθαρο πως προχωρά με γοργούς ρυθμούς ο σχεδιασμός του (μπασκετικού) Ολυμπιακού. Ουδείς πρέπει να ξεχνά πως τις πρώτες ημέρες του Ιουλίου συνήθως ακούγονται ηχηρές κινήσεις. Πέρυσι ήταν, τέτοια εποχή, που αποχώρησαν από το ΣΕΦ Βεζένκοφ και Σλούκας. Τώρα, τι πρόκειται να δούμε, άραγε;

Ισως δεν πρέπει να μείνουμε μόνο στις μεταγραφές που ανακοινώθηκαν ή αυτές που συζητούνται. Θα μπορούσε, κάποιος, δηλαδή, να προσεγγίσει την όλη κατάσταση κάτω από διαφορετική ματιά. Εξετάζοντας τα χαρακτηριστικά των παικτών που καταφθάνουν. Ο Ντόρσεϊ για παράδειγμα, μοιάζει να είναι ολότελα διαφορετικός παίκτης σε σύγκριση με τον Κάνααν. Πριν από δύο χρόνια οι δύο άσοι ακολούθησαν αντίθετο δρομολόγιο – ο ένας έφευγε, ο άλλος έπιανε Λιμάνι. Θα μπορούσε να κρατήσει, τότε, τον Ντόρσεϊ ο Ολυμπιακός; Δύσκολο ήταν, γιατί ο παίκτης ζητούσε να δοκιμάσει στο ΝΒΑ, αν του κατέθεταν όμως υψηλότερη προσφορά ίσως να έκαμπταν τις αντιστάσεις του. Τελικά, ο ομογενής γκαρντ είπε αντίο, ήρθε ο Κάνααν, ένας μονοδιάστατος σουτέρ, κοντύτερος του προκατόχου του, με ικανότητα όμως να σημειώνει απανωτά τρίποντα και να προκαλεί θύελλα ενθουσιασμού στο κοινό. Ο Ντόρσεϊ το έκανε αυτό, ίσως με λιγότερη επιτυχία, ήταν όμως ώρες ώρες καταπληκτικός στη μονοετή του θητεία στο Νέο Φάληρο. Συνεργάστηκε καλά με τον Μπαρτζώκα.

Εχει, σε σχέση με τον αμερικανό σουτέρ, περισσότερο στο ρεπερτόριό του την προσωπική ενέργεια και τη δυνατότητα να γίνεται απρόβλεπτος στο παιχνίδι του. Οταν δεν ξεχνιέται, ασφαλώς… Μάλλον, συνεπώς, στο μυαλό του κόουτς είναι και κάποιοι παίκτες που δεν μπαίνουν τόσο πολύ σε καλούπια. Και κάπου εδώ προκύπτει το δυνατό φλερτ του Ολυμπιακού με τον Βιλντόσα. Η ιστορία «από το πράσινο στο κόκκινο» είναι αρκετά παλιά στο ελληνικό μπάσκετ, παρατηρείται εδώ και δεκαετίες. Από τις εποχές του ερασιτεχνισμού και των Ιορδανίδη και Δαρίβα, έως τις πλέον πρόσφατες περιπτώσεις (Κόμαζετς, Ράτζα, Βολκόφ, Οικονόμου, από τις πλέον χαρακτηριστικές περιπτώσεις). Βέβαια, για να είναι κάποιος ειλικρινής, με εξαίρεση τον σπουδαίο και «μια κατηγορία μόνο του» Βασίλη Σπανούλη, ελάχιστοι ήταν αυτοί που φόρεσαν τα ερυθρόλευκα μετά τη θητεία τους στον Τάφο του Ινδού ή το ΟΑΚΑ και άφησαν για τα καλά το στίγμα τους. Σπανούλης είναι ένας. Οσον αφορά τον Βιλντόσα, έχει το κίνητρο (με την προϋπόθεση πως θα ολοκληρωθεί η μετακίνηση), το σουτ στη μέρα του, την άγνοια κινδύνου και το κάθετο παιχνίδι α λα ΜακΚίσικ. Ενας παίκτης που αρέσκεται να δίνει τόνο έκπληξης στο παρκέ και προφανώς το αναζητά  στο εξής ο Μπαρτζώκας. Ισως να του έλειψε. Ισως πάλι οι κανόνες του κόουτς να είναι πως δεν θα υπάρχουν… κανόνες. Ενα παιχνίδι που θα ξεφεύγει από τα πολύ σφιχτά όρια που συνήθως ορίζει ο ίδιος.