H διοργάνωση των 2ωv Ολυμπιακών Αγώνων (Μέρος 2ο)

Στο πρώτο μέρος είδαμε κάποιες εντυπωσιακές νίκες που κατάφεραν νεαροί άνθρωποι που συμμετείχαν στους 2ους Ολυμπιακούς αγώνες του 1900 που διεξήχθησαν στο Παρίσι ταυτόχρονα με τη Διεθνή Εμπορική Εκθεση. Μία τέτοια ήταν η λαμπρή επιτυχία του Αμερικανού Raymond (Ray) Ewry από το Lafayette της Indiana, ο οποίος θριάμβευσε στα άλματα άνευ φοράς εις ύψος, εις μήκος και εις τριπλούν, η οποία καθίσταται ακόμη πιο εντυπωσιακή καθόσον ο αθλητής αυτός στα δώδεκα χρόνια του προσβλήθηκε από πολιομυελίτιδα και περπάτησε πάλι ύστερα από πέντε χρόνια! Το γεγονός αυτό επισκίασε δικαιολογημένα την εντυπωσιακή τετραπλή νίκη που σημείωσε ο επίσης Αμερικανός Alvin Kraenzlein στα 60 μ., και στα 110 και 200 μ. μετ’ εμποδίων και στο άλμα εις μήκος. Ακόμη διπλή νίκη σημείωσε ο συμπατριώτης τού Ray Ewry, o Ινδιάνος από τη φυλή των Σιου Irving Baxter, στο άλμα εις ύψος και στο άλμα επί κοντώ.

Επίσης Αμερικανοί ήταν ο Meyer Prinstein, ο οποίος θριάμβευσε στο τριπλούν, ενώ στο μήκος, μολονότι κάτοχος του παγκοσμίου ρεκόρ με 7,51 μ. και θεωρούμενος μεγάλο φαβορί, αναγκάστηκε από το Πανεπιστήμιο Syracuse, στο οποίο σπούδαζε, να μη λάβει μέρος στον τελικό που διεξαγόταν την Κυριακή 15 Ιουλίου – αν και Ιουδαίος στο θρήσκευμα – εξαιτίας της Κυριακής αργίας των Χριστιανών και έτσι επέτρεψε στον μεγάλο του αντίπαλο Kraenzlein να κερδίσει και στο μήκος με 7,185 μ., ένα εκατοστό περισσότερο από όσο ο ίδιος στον προκριματικό, ο Richard Sheldon που κέρδισε στη σφαίρα, ο Francis W. Janis του Πανεπιστημίου του Princeton στα 100 μ., ο John W.B. Tewksbury στα 200 μ. και 400 μ. μετ’ εμποδίων, ο Maxey Long στα 400 μ., ο George Orton στα 2.500 μ. στιπλ, ενώ ο 32χρονος ιρλανδός μετανάστης στις ΗΠΑ John Flanagan κυριάρχησε στο πρωτοεμφανιζόμενο αγώνισμα της σφυροβολίας. Οι μόνοι μη Αμερικανοί οι οποίοι νίκησαν στον στίβο ήταν οι Βρετανοί Alfred E. Tysoe, Charles Bennett και John Rimmel στα 800 μ., 1.500 μ. και 4.000 μ. στιπλ αντίστοιχα, καθώς και ο Ούγγρος Rudolph Bauer στον δίσκο.

Στα χαρακτηριστικά των αγώνων πρέπει να σημειωθεί η συμμετοχή των ολυμπιονικών της Αθήνας Robert Garrett (κατετάγη τρίτος στη σφαίρα) και James Connolly (ήρθε δεύτερος στο τριπλούν). Στον Μαραθώνιο, ο οποίος διεξήχθη υπό θερμοκρασία 39°C στους δρόμους της γαλλικής πρωτεύουσας με αφετηρία και τερματισμό το δάσος της Βουλώνης, νίκησε ο 22χρονος λουξεμβούργιος κηπουρός αγωνιζόμενος με γαλλικά χρώματα Michel Theato. Στο αγώνισμα αυτό ο Αμερικανός Grant υπέβαλε ένσταση με το αιτιολογικό ότι, όταν πλησίασε κατά τη διάρκεια του αγώνα τον Theato και ετοιμαζόταν να τον περάσει, παρενοχλήθηκε από γάλλο ποδηλάτη-κριτή.

Στην κολύμβηση διπλές νίκες σημείωσαν ο Αυστραλός Frederick Lane στα 200 μ. ελεύθερο και στα 200 μ. με εμπόδια (sic) και ο Βρετανός John Jarvis στα 1.000 και 4.000 μ. ελεύθερο και από μία νίκη ο Γερμανός Hoppenberg στα 200 μ. ύπτιο και ο Vaudeville στα 60 μ. υποβρυχίως, ενώ εμφανίστηκε για πρώτη φορά ο διάδοχος του ολυμπιονίκη του 1896, ο 19χρονος από τη Βουδαπέστη Ζoltan Habmay, ο οποίος κατετάγη 2ος στα 400 και 4.000 και 3ος στα 1.000 μ.

Στην ξιφασκία κυριάρχησαν μεν οι Γάλλοι Costa στο «fleuret» (ξίφος ασκήσεως), Falaise στο «sabre» (σπάθη), Marignac στο «fleuret» οπλοδιδασκάλων και Ayat στο ξίφος μονομαχίας ερασιτεχνών και οπλοδιδασκάλων και ο Ιταλός Conte στο «sabre» οπλοδιδασκάλων, ωστόσο ανέτειλε το άστρο του μεγάλου κουβανού ξιφομάχου Ramon Fonst στο «épée».

Στη σκοποβολή εντυπωσίασε ο 53χρονος τότε Σουηδός Oscar Swahn κατά κινούμενου ελαφιού με ένα κτύπημα, ενώ τις πρώτες θέσεις μοιράστηκαν οι Αμερικανοί Helgerat στο πολεμικό τυφέκιο από 300 μ., Millner στο πολεμικό τυφέκιο από 200, 500, 800, 900 και 1.000 γιάρδες και W. Winans κατά κινουμένου ελαφιού με δύο κτυπήματα, στο πολεμικό τυφέκιο μεγάλου διαμετρήματος από 300 μ. σε όρθια στάση ο Δανός Madsen, γονυπετώς ο Ελβετός Staeheli, πρηνηδόν ο Γάλλος Paroche και στις τρεις στάσεις ο Ελβετός E. Kallenbepger, στο υπηρεσιακό περίστροφο από 20 μ. ο Γάλλος Larrouy, η Ελβετία στο ίδιο αγώνισμα στα 50 μ. και οι Ηνωμένες Πολιτείες από 50 γιάρδες, στο περίστροφο κατ’ εκλογή από 50 μ. ο Ελβετός Rijderer και ο από 50 γιάρδες, στο μικρό τυφέκιο, 6 mm/ ανοιχτές σημαίες ο Γάλλος Grosset, στο τυφέκιο μικρού διαμετρήματος από 50 και 100 γιάρδες ο Βρετανός Α. Carnell και η βρετανική ομάδα, επί κινητού στόχου από 500 γιάρδες ο Βρετανός Styles, κατά κινουμένου αγριόχοιρου o Γάλλος L. Debray, κατά περιστεριών ο Βέλγος Lunden, κατά ζωντανού περιστεριού (!) με κυνηγητικό τυφέκιο ο Γάλλος De Barberin και κατά πήλινων περιστεριών ο Καναδός Ewing και η βρετανική ομάδα, ενώ στην τοξοβολία οι Γάλλοι Herouin στον αγώνα «cordon doré 50 μ.», Mougin στον αγώνα «chapelet» από 50 μ. και Foulon στον αγώνα «à la perche», ο Βέλγος Van Innis στον αγώνα «cordon doré perche από 50 μ.» και «chapelet» από 33 μ. και ο Αυστραλός Mackintoch στον αγώνα βολών.

Στην ιππασία πρώτευσαν οι Βέλγοι Langendonck στη δεξιοτεχνία (dressage) και Hangeman στο άλμα εις ύψος και ο Γάλλος Gardère στο άλμα εις μήκος, στην ποδηλασία ο Βρετανός Johnson στη χρονομέτρηση της μιας στροφής της πίστας 660 μ. ή 603,5 μ., ο Γάλλος Taidandier στην ταχύτητα και η αμερικανική ομάδα στο πουρσουίτ, στη γυμναστική, η οποία περιείχε επιδείξεις, ο Γάλλος Sandras, στην κωπηλασία οι λέμβοι του Βελγίου με τους Van Crombge και De Sonville στη δίκωπο άνευ πηδαλιούχου, της ολλανδικής ομάδας Minerva του Αμστερνταμ στη δίκωπο μετά πηδαλιούχου, της γαλλικής πόλης Roubais στην τετράκωπο άνευ πηδαλιούχου, της γερμανικής ομάδας Hamburg στην τετράκωπο μετά πηδαλιούχου, η αμερικανική ομάδα της πόλης Φιλαδέλφεια στην οκτάκωπο και ο Γάλλος Barrelet στην κατηγορία skiff.

Στην ιστιοπλοΐα πρώτευσαν στα σκάφη άνω των 10 μ. το γαλλικό σκάφος Esterel, στα σκάφη 10 μ. το με κυβερνήτη τον Wiesner, στα σκάφη 8 μ. το βρετανικό σκάφος Οllé με κυβερνήτη τον Exshaw και στα σκάφη 6 μ. το ελβετικό σκάφος Lerine με κυβερνήτη τη Hilnes de Pourtalés. Στο ποδόσφαιρο και στην υδατοσφαίριση οι Βρετανοί κέρδισαν 4-0 τους Γάλλους και 7-2 τους Βέλγους αντίστοιχα, ενώ στο ράγκμπι πρώτευσαν οι Γάλλοι.

Τέλος, στο τένις κέρδισαν οι Βρετανοί Lawrence Doherty στους άνδρες και C. Cooper στις γυναίκες, ενώ στο γκολφ οι Αμερικανοί Sands και Abbot αντίστοιχα. Το πρώτο, ανεπίσημο, χρυσό μετάλλιο στις γυναίκες κατέκτησε η Βρετανίδα Charlotte Cooper στο τένις. Ωστόσο αυτόν τον τίτλο διεκδικεί και η Ελβετή Hilnes de Ροurtalés, η οποία στις 25 Μαΐου νίκησε στην ιστιοπλοΐα.

Η ελληνική συμμετοχή στους 2ους Ολυμπιακούς Αγώνες, εξαιτίας της δεινής οικονομικής κατάστασης της χώρας, ήταν ισχνή και συνεπώς χωρίς πολλές ελπίδες για διάκριση. Η οικονομική αδυναμία της ΕΟΑ και του προσφάτως ιδρυθέντος ΣΕΓΑΣ ανάγκασαν τους ιστορικούς συλλόγους Πανελλήνιο και Εθνικό να αναλάβουν οι ίδιοι, συνεπικουρούμενοι από την εφημερίδα «Εμπρός», την αποστολή στο Παρίσι μόνο δύο αθλητών τους: ο ΠΓΣ τον Σωτήριο Βερσή στη δισκοβολία και ο ΕΓΣ τον Παναγιώτη Παρασκευόπουλο, τον 2ο ολυμπιονίκη του 1896, στο ίδιο αγώνισμα και τη σφαιροβολία.

Στη γαλλική πρωτεύουσα συμπλήρωσαν την ελληνική αποστολή οι δύο ξιφομάχοι που σπούδαζαν εκείνη την εποχή στη Γαλλία, ο ολυμπιονίκης του 1896 Ιωάννης Γεωργιάδης (ολοκλήρωνε τη μετεκπαίδευσή του στην Ιατρική) και ο ανθυπολοχαγός Τηλέμαχος Καράκαλος (σπούδαζε με υποτροφία στρατιωτική γυμναστική και οπλομαχία). Από τους δύο ρίπτες ο Παρασκευόπουλος, συνεχίζοντας τη λαμπρή επιτυχία που είχε στους 1ους Ολυμπιακούς, κατετάγη 4ος στη δισκοβολία και 5ος στη σφαιροβολία, ενώ ο Βερσής αποκλείσθηκε στους προκριματικούς παρά την αξιόλογη επίδοσή του. Στο αγώνισμα αυτό νικητής αναδείχθηκε ο Ούγγρος Bauer, με τον νέο ουγγρικό τρόπο βολής με διπλή περιστροφή στη βαλβίδα, δηλαδή απομίμηση της βολής του σφυριού, όπως αναφέρει ο Ιωάννης Χρυσάφης.

Απρόοπτη όσο και ατυχής ήταν η περίπτωση των δύο ελλήνων ξιφομάχων. Ενώ τόσο ο Γεωργιάδης όσο και ο Καράκαλος θεωρούνταν από τους καλύτερους που λάμβαναν μέρος στο αγώνισμά τους, οι γάλλοι κριτές τούς απέκλεισαν – προφανώς φοβούμενοι ελληνική επιτυχία στο παραδοσιακό γαλλικό άθλημα – με το αιτιολογικό ότι διακρίνονταν για την ορμητικότητά τους και τη σφοδρότητα των κτυπημάτων τους. Ενδεικτικό της μεροληψίας των Γάλλων υπέρ του συμπατριώτη τους πρώτου ολυμπιονίκη λοχαγού De la Flaise ήταν το γεγονός ότι ο Γεωργιάδης τον νίκησε κατά τη διάρκεια του αγώνα με επτά έναντι τριών χτυπημάτων και τον νίκησε πάλι ύστερα από λίγους μήνες δύο φορές.