Από το «MASH» στους «Αγώνες πείνας»

To 1969 o Nτόναλντ Σάδερλαντ πέθανε για μερικά λεπτά. Συνέβη στη Γιουγκοσλαβία, στα γυρίσματα της πολεμικής περιπέτειας «Ηρωες με βρώμικα χέρια». Δεν υπήρχε πενικιλίνη στο σετ. Αργότερα, ο Σάδερλαντ είπε ότι «είδε» τον εαυτό του έξω από το σώμα του. Παρέμεινε σε κωματώδη κατάσταση για πολλές ημέρες μέχρι που επανήλθε μετά τη χειρουργική επέμβαση. Και τελείωσε την ταινία. Η είδηση για τον χθεσινό θάνατό του ήταν αυτή τη φορά οριστική: έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 89 ετών ως ένας από τους πιο αγαπητούς ηθοποιούς σε μια μεγάλη γκάμα ρόλων και για διαφορετικές γενιές θεατών.

Ο Ντόναλντ Σάδερλαντ μεγάλωσε στη Νέα Σκωτία του Καναδά κάτω από δυσάρεστες συνθήκες και με το σύμπλεγμα κατωτερότητας που έχουν οι Καναδοί απέναντι στους Αμερικανούς. Προτού καλά – καλά κλείσει τα 15, έπασχε από πολιομυελίτιδα, ρευματισμό, ηπατίτιδα, αμυγδαλίτιδα και έκανε επεμβάσεις μαστοειδεκτομής. Το αριστερό πόδι του ήταν αρκετούς πόντους κοντύτερο από το δεξί και το ύψος του υπερφυσικό για την ηλικία του. Τον φώναζαν Γκούφι επειδή ήταν ψηλός και Ντάμπο επειδή τα τεράστια αφτιά του έδιναν την εντύπωση ότι μπορούσε να πετάξει. Στον ιδιαίτερο χαρακτήρα του προσώπου του, πάντως, οφείλει πολλά παρότι μια καριέρα στην υποκριτική ήταν το τελευταίο πράγμα που διανοούνταν. «Η δουλειά του ηθοποιού δεν βρισκόταν μέσα στο βασίλειο των πιθανοτήτων σε ό,τι αφορούσε το μέλλον μου» έχει πει.

Κάποια στιγμή συμμετέχοντας σε θεατρικά έργα στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο, έβαλε ένα στοίχημα με τον εαυτό του. Επρόκειτο να παίξει έναν μικρό αλλά δύσκολο ρόλο σε μια παράσταση της «Τρικυμίας» του Σαίξπηρ. Ηξερε ότι την παράσταση επρόκειτο να παρακολουθήσει ένας έγκριτος κριτικός της εφημερίδας «Globe and Mail». Αν έγραφε κάτι καλό για αυτόν, ο Σάδερλαντ θα σκεφτόταν στα σοβαρά την ιδέα του να γίνει ηθοποιός. Αν όχι θα εγκατέλειπε κάθε προσπάθεια. Ο κριτικός ξεχώρισε την ερμηνεία του και έτσι, 23 ετών μετακόμισε στην Αγγλία για να σπουδάσει στην Ακαδημία Μουσικής και Δραματικής Τέχνης του Λονδίνου.

Το 1964 κέρδισε την πρώτη συμμετοχή του σε ταινία, ένα θρίλερ ονόματι «Castle of the living dead», που γυρίστηκε στην Ιταλία. Εκεί γνώρισε τη Σίρλεϊ Ντάγκλας, τη δεύτερη γυναίκα του και μητέρα του Κίφερ. Τους πάντρεψε ο Τζον Κασαβέτις, ο οποίος μαζί με τον Σάδερλαντ ήταν ένα από τα «12 καθάρματα» της κλασικής πολεμικής περιπέτειας του Ρόμπερτ Ολντριτς. Η Σίρλεϊ Ντάγκλας ανέπτυξε το αριστερό πνεύμα του Σάδερλαντ αλλά η απότομη άνοδός του σε σούπερσταρ μετά την εμφάνισή του στην αντιπολεμική σάτιρα «MASH» σήμανε το τέλος της σχέσης. Λίγα χρόνια αργότερα παντρεύτηκε την τρίτη γυναίκα του, καναδή ηθοποιό Φρανσίν Ρασέτ.

Ταινίες του 1970

Το άστρο του έλαμψε στη δεκαετία του 1970 με ταινίες όπως η «Εξαφάνιση» του Αλαν Πάκουλα, το «1900» του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι, το «Μετά τα μεσάνυχτα» του Νίκολας Ρεγκ, ο «Αετός πάτησε τη γη» του Τζον Στέρτζες, οι «Μακάβριοι εισβολείς» του Φίλιπ Κάουφμαν, οι «Συνηθισμένοι άνθρωποι» του Ρόμπερτ Ρέντφορντ και βέβαια ο «Καζανόβας» του Φεντερίκο Φελίνι. Την ίδια περίοδο, εξάλλου, ήρθε σε επαφή με τους Μαύρους Πάνθηρες και κυνηγήθηκε από το FBI. Ανέπτυξε θυελλώδεις ερωτικές σχέσεις με εκρηκτικές γυναίκες όπως η Τζέιν Φόντα.

Οι επόμενες δυο δεκαετίες δεν «κάθισαν» καλά στην καριέρα του περιορίζοντάς τον σε δεύτερους ρόλους όχι πάντα καλών ταινιών («Επαναστάτες», «Σταλόνε, η απόδραση»). Τα τελευταία χρόνια, πάντως, οι εμφανίσεις του τόσο στον κινηματογράφο («Space Cowboys», «Ερωτευμένη Τζέιν» «Hunger games»), όσο και την τηλεόραση («Trafficking») πρόσφεραν πάντα κύρος ακόμη και σε ταινίες κατώτερες των περιστάσεων.