Η απονομιμοποίηση της παγκόσμιας δικαιοσύνης

Η έννοια της δημοκρατίας εμπεριέχει σαν συστατικό της στοιχείο το κράτος δικαίου και αυτό τα ανθρώπινα δικαιώματα. Αλληλένδετα. Το ένα προϋποθέτει το άλλο. Κι αυτά μαζί συνιστούν την αληθινή δημοκρατία. Οπως έχουν συμβεί τα πράγματα, ανά τους αιώνες, η δημοκρατία έχει λάβει διάφορες έννοιες για να μπορεί να ελέγχει την εξουσία. Γιατί εν τέλει όλα εκεί αποβλέπουν και χρησιμοποιούνται, αναλόγως, όλα τα επιχειρήματα για την τιθάσευση και την προσαρμογή της στο δικό τους σύστημα εξουσίας. Ακόμα και στα σοβιέτ μιλούσαν για την ένωση σοσιαλιστικών δημοκρατιών. Στο όνομά της έχουν γίνει εκατομμύρια σφαγές. Και την έχουν σαν πρόσημο καταπάτησης κάθε έννοιας κράτους δικαίου. Παρά ταύτα επιμένουν να υπερασπίζονται τη δική τους δημοκρατία. Ατελή ή ημιτελή. Τέλεια έχει υπάρξει μία φορά. Στον καιρό της Αθηναϊκής Δημοκρατίας.

Εκτοτε έχουμε παραλλαγές με χαρακτηριστικό γνώρισμα τις ελεύθερες εκλογές, τη διάκριση των εξουσιών, την καθιέρωση θεσμών για την ύπαρξη και λειτουργία της. Μ’ αυτόν τον τρόπο εξασφαλίζεται το κράτος δικαίου και στα πλαίσια αυτού η υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, με την ευρεία έννοια που έχει προσλάβει. Κι αυτή είναι μια κατάκτηση της Δύσης, με όποια προβλήματα εγγενή ή στη διαδρομή παρουσιάζονται, αναλόγως της κυβέρνησης. Με περισσότερη ή λιγότερη ευαισθησία στα θέματα αυτά. Ενίσχυσης ή αποδυνάμωσης του κράτους δικαίου. Ιδίως με έλεγχο της δικαστικής εξουσίας. Και προς τούτο, για αποφυγή πολέμων καταστροφικών, για αποφυγή νέων Αουσβιτς, που αμαύρωσαν με τραγικό τρόπο την ιστορία της ανθρωπότητας, συνέπραξαν τα έθνη και δημιούργησαν διεθνείς συνθήκες, θεσμούς για αποτροπή νέων τραγικών φαινομένων. Για αποτροπή νέων εγκλημάτων πολέμου και εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας. Για αποφυγή γενοκτονίας όπως των Εβραίων από τη ναζιστική Γερμανία. Ετσι δημιουργήθηκαν, σχετικά πρόσφατα, το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο και το Διεθνές Δικαστήριο. Ομως, παρά ταύτα, ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα δεν αναγνωρίζουν την ισχύ τους!

Ετσι και στην περίπτωση της Γάζας, παρά τις εκκλήσεις του ΟΗΕ, συνεχίζεται η ανθρωποσφαγή. Το ίδιο συμβαίνει στην Ουκρανία, όπως και σε άλλες πιο απομακρυσμένες χώρες απ’ την πολιτισμένη Δύση, όπως το Σουδάν. Αυτό σημαίνει, με απλά λόγια, ότι η επαγγελλόμενη, εξαγγελλόμενη, παγκόσμια δικαιοσύνη είναι μια ουτοπία. Διαψεύδεται παταγωδώς, καθημερινά. Οι μάχες συνεχίζονται ανά τον κόσμο. Εγκλήματα πολέμου και γενοκτονίας διαπράττονται. Ανθρωπιστικό δίκαιο δεν υπάρχει, παρά μόνο στα μάτια των αφετών κρατών και πολιτών. Αγνοείται επιδεικτικά ο ΟΗΕ, περιφρονείται και λοιδορείται από τους ισχυρούς της Γης. Το ίδιο και τα όργανά του. Ολοι οι θεσμοί για έναν πιο δίκαιο κόσμο καταρρέουν. Και μαζί η ελπίδα. Μα κι αν χαθεί η ελπίδα, το τελευταίο καταφύγιο κάθε αδικούμενου λαού, τότε τι απομένει; Μια κοινωνία, παγκόσμια, άναρχη, όπου ισχύει το δίκαιο του ισχυροτέρου.

Η ουσία όμως παραμένει και είναι μία και μοναδική: κανείς δεν νομιμοποιείται να μιλά για παγκόσμιους θεσμούς και τον σεβασμό που όλοι οφείλουμε. Ούτε για δημοκρατία. Ούτε για δικαιοσύνη. Κατέστησαν τον κόσμο μια ζούγκλα και τον άνθρωπο ένα ευτελές αντικείμενο. Τίποτε δεν υπάρχει που να θυμίζει πολιτισμένο κόσμο. Η σιωπή των «αμνών» είναι εκκωφαντική. Δεν ταράζει όμως συνειδήσεις. Ούτε λαών ούτε θεσμών. Παρά τις αγωνιώδεις προσπάθειες κάποιων ηγητόρων διεθνών οργανισμών. Οπως του ΟΗΕ. Που όμως δεν ακούγονται. Πνίγονται μέσα στην οχλοβοή των πολεμοκάπηλων. Οι βιομηχανίες όπλων ετοιμάζονται. Για νέο Αρμαγεδδώνα. Για νέο πυρηνικό ολοκαύτωμα. Η προσπάθεια όμως συνεχίζεται. Χρέος του κάθε ανθρώπου. Για την ανθρωπότητα. Για τη γαλήνευση. Για την επιβίωση, εν τέλει. Για τις επόμενες γενιές! Που δεν έχουν ευθύνη. Κι εμείς, εν Ελλάδι, ασχολούμαστε, τρεις ημέρες τώρα, πρωί, μεσημέρι, βράδυ, με θέματα των οποίων έχει επιληφθεί η Δικαιοσύνη. Δεν είναι η πρώτη φορά. Ούτε η τελευταία. Μέχρι το επόμενο θέμα, που κι αυτό θα λυθεί τηλεοπτικά!