Αντίο κομψότητα

^«Την πραγματική ομορφιά μπορεί κανείς να αντιληφθεί σε έναν άνθρωπο μόνον ενώ ο άνθρωπος αυτός μεγαλώνει» είχε πει κάποτε ο ορισμός της καστανόχρωμης ομορφιάς και μια από τις πιο κομψές φιγούρες στην ιστορία του γαλλικού κινηματογράφου, η ηθοποιός Ανούκ Εμέ. Η Εμέ που πέθανε χθες σε ηλικία 92 ετών, ήταν κυρίως γνωστή από τον ρόλο της Αν Γκοτιέ που υποδύθηκε στη βραβευμένη με το Οσκαρ καλύτερης διεθνούς ταινίας 1967 «Ενας άνδρας και μια γυναίκα». Μάλιστα, για αυτήν την ταινία που σκηνοθέτησε ο Κλοντ Λελούς, η Εμέ προτάθηκε για το Οσκαρ α’ ρόλου – βραβείο το οποίο μόλις 13 γαλλίδες ηθοποιοί έχουν μέχρι σήμερα καταφέρει να διεκδικήσουν. Ομως η φιλμογραφία της Εμέ, που από το 1951 ως το 1954 υπήρξε σύζυγος του έλληνα σκηνοθέτη Νίκου Παπατάκη (με τον οποίο απέκτησε το μοναδικό της παιδί, τη Μανουέλα Παπατάκη), ήδη περιλάμβανε σπουδαίες ταινίες. Αλλοτε σε ρόλους πρωταγωνιστικούς, όπως στη «Λόλα» (1961) του Ζακ Ντεμί, όπου η Εμέ δίνει ίσως τον καλύτερο εαυτό της, άλλοτε ως δευτεραγωνίστρια, όπως στις «Γλυκιά ζωή» και «8 1/2» του Φεντερίκο Φελίνι.

Γεννημένη στις 27 Απριλίου 1932 στο Παρίσι, η Ανούκ Εμέ (Νικόλ Φρανσουάζ Φλοράνς Ντρέιφους το πραγματικό όνομά της) ήταν κόρη της ηθοποιού Ζενεβιέβ Σοριά (1912 – 2008) και του ηθοποιού και παραγωγού Ανρί Μάρεϊ (1907 – 1984). Μπήκε στον χώρο του θεάματος από πολύ νωρίς παίζοντας στις ταινίες «La maison sous la mer» και «La fleur de l’âge», παραγωγές του 1947. Εναν χρόνο αργότερα ήταν πρωταγωνίστρια στους «Εραστές της Βερόνα» του Αντρέ Καγιάτ, όπου το θεατρικό έργο του Ουίλιαμ Σαίξπηρ «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» συγχωνεύεται στην ιστορία της ταινίας, τον έρωτα ενός κατασκευαστή υαλικών από το Μουράνο και την κόρη ενός παρηκμασμένου φασίστα. Η Εμέ δούλεψε κυρίως στη Γαλλία και στην Ιταλία κάνοντας όμως εμφανίσεις και σε αμερικανικές παραγωγές όπως στη «Συνάντηση» (1969) του Σίντνεϊ Λουμέτ με τον Ομάρ Σαρίφ. Λέγεται μάλιστα ότι η ίδια πίστευε ότι ένα από τα μεγαλύτερα λάθη της καριέρας της για τα οποία αργότερα μετάνιωσε ήταν να αρνηθεί τον ρόλο της ασφαλίστριας Βίκι Αντερσον στην «Υπόθεση Τόμας Κράουν» που υπήρξε τεράστια επιτυχία της Φέι Ντάναγουεϊ που τελικά τον ανέλαβε. Πάντως η Εμέ ενώ είχε την ευκαιρία να εγκατασταθεί στην Αμερική και να ακολουθήσει μια εντελώς διαφορετικού τύπου καριέρα στο Χόλιγουντ τελικά δεν την εκμεταλλεύτηκε.

Τέσσερις γάμους μετρούσε από το 1949 ως το 1978 η Ανούκ Εμέ με πρώτο σύζυγο τον Εντουαρντ Τσίμερμαν (από το 1949 ως το 1950), δεύτερο τον Παπατάκη, τρίτο τον γάλλo ηθοποιό Πιερ Μπαρού (από το 1966 ως το 1979) και τελευταίο τον βρετανό ηθοποιό Αλμπερτ Φίνεϊ (από το 1970 ως το 1978).

Να σημειωθεί ότι τρία χρόνια πριν από την τεράστια επιτυχία του «Ενας άνδρας και μια γυναίκα», η Εμέ είχε ξαναπαίξει με τον Ζ.Λ. Τρεντινιάν στον κινηματογράφο στην ταινία «Επιτυχία» του Ντίνο Ρίζι. Ωστόσο, ο ρόλος της Αν Γκοτιέ εγκλώβισε κάπως την καριέρα της Εμέ, σε σημείο μάλιστα που αναγκάστηκε να τον επαναλάβει στις «Ενας άνδρας και μια γυναίκα: Είκοσι χρόνια μετά» (1987) και «Les plus belles années d’une vie» (2019) που είναι και το κύκνειο άσμα της.