Μια λάθος κουβέντα

Πολλοί μαζεύτηκαν στην ευρύτερη Κεντροαριστερά. Και προφανώς η όλη περίοδος βασικά εδώ συγκεντρώνει το όποιο ενδιαφέρον της πολιτικής σκηνής. Κατ’ αρχάς έχουμε δύο κόμματα κοντά σε ανοιχτές διεργασίες. Να συμφωνήσουμε εδώ πως, πέραν των τριγμών για τον Στέφανο Κασσελάκη και για τον Νίκο Ανδρουλάκη, η πιθανολογούμενη αποδοχή για επιστροφή στην κομματική βάση με απόφαση του ενός εκ των δύο αρχηγών είναι αποδοχή πως είχε έδαφος η κριτική που του έγινε και η ανοιχτή του αμφισβήτηση. Πράγμα λανθασμένο γιατί όσον αφορά το ΠΑΣΟΚ, το ποσοστό του δείχνει ανθεκτικότητα σε ένα δυσμενές περιβάλλον. Είναι άλλο μια σοβαρή αποτίμηση για το πρόβλημα που έχει το ιστορικό κόμμα στα αστικά κέντρα ή γιατί δεν έδειξε παγκινητοποίηση όλος ο μηχανισμός και διαφορετικό να μπει σε κύκλο εσωστρέφειας, κάτι που κανονικά ισχύει για τη Νέα Δημοκρατία.

Το ΠΑΣΟΚ θέλει αναδόμηση και συνάντηση με τον κόσμο του. Για τον ΣΥΡΙΖΑ, που επίσης επέδειξε μια ανθεκτικότητα ενώ τον έδειχνανε στο 9%, πριν καιρό, τα στοιχήματα είναι άλλα. Περισσότερο έχουν να κάνουν με τη στρατηγική του πλεύση, παρά με μια συζήτηση για συγκλίσεις. Οι συμπράξεις εξάλλου προϋποθέτουν πολιτική και οργανωτική αυτοτέλεια και ένα κοινό σημείο των δύο χώρων είναι πως κάποιοι μπερδεύουν την αναδόμηση ή την ανασυγκρότηση των κομμάτων με τη ρευστοποίησή τους. Η κουβέντα για συγκλίσεις ενώ δεν έχουν διασφαλιστεί τα μέρη του διαλόγου είναι μια λάθος κουβέντα. Θα ήταν και ιστορικά πρωτοφανές να συζητούσαν για συγκλίσεις δυνάμεις που δεν έχουν να κομίσουν μια πολιτική δυναμική. Εδώ επίσης μάλλον μπερδεύεται η συζήτηση μεταξύ συντεταγμένων – έστω μικρομεσαίων – κομμάτων και ενός ενδιάμεσου χώρου που διαμορφώνεται και που πιέζει για συζήτηση ενώ στερείται κάθε αυτοτέλειας ή οργανωτικής παρουσίας.

Αυτό που προφανώς λείπει και σε ΣΥΡΙΖΑ και σε ΠΑΣΟΚ είναι τα κέντρα διαβούλευσης αλλά και η απόσταση που επέδειξαν ατυχώς οι ηγεσίες τους από τον κορμό του κόμματος. Λείπει επίσης το θεσμικό πολιτικό σχέδιο που κάτι θα λέει στους πολίτες. Σε κρίσιμα κομμάτια όπως οι ελεύθεροι επαγγελματίες –  πρόβλημα που και η ΝΔ έχει αλλά δείχνει άλλα αντανακλαστικά – ή οι αγρότες αλλά και ειδικά ευαίσθητες γεωγραφικά περιοχές όπως η Δυτική Μακεδονία. Και αντί σήμερα τα δύο κόμματα να έχουν θέσει στο χαρτί στοχευμένα περιοχές, κατηγορίες και πλάνα, ταλανίζονται από απόψεις στελεχών τους, από την κρίση που πυροδοτούν ανεξόφλητοι εσωτερικοί λογαριασμοί (αδιάφοροι για τον κόσμο) και από φαντασιακά μανιφέστα γραμμένα μεταξύ Κολωνακίου και Συντάγματος. Οι δύο χώροι θα αποφασίσουν αν θα συνεχίσουν και πιο δυναμικά να αποτελούν διαφυγή για τους πολίτες ή θα εκχωρηθούν σε αβέβαιες διαδικασίες.

Αλέξης Τσίπρας

Επιστροφή μέσω… ινστιτούτου

Εδώ είναι αξιώνοντας να επικαιροποιείται η κληρονομιά των Πρεσπών που με τον Κοτζιά και τον Ζάεφ συνομολόγησαν. Εφυγε ως πρόεδρος, επέστρεψε ως επικεφαλής ινστιτούτου και η πρώτη μέρα της διεθνούς διάσκεψης για τον Αλέξη Τσίπρα είχε θετικό αποτύπωμα – παρά τα βέλη Πολάκη για τα ινστιτούτα. Γίνεται πολιτική με αυτά; Η απάντηση όταν αφορά έναν πρώην πρωθυπουργό είναι πως ναι. Γίνεται και με αυτά, όχι μόνον από αυτά. Οι δε Πρέσπες επανέρχονται λόγω και της εδώ κυβερνητικής ολιγωρίας, λόγω και του νέου συσχετισμού στη Βόρεια Μακεδονία. Ο Τσίπρας τα ξέρει καλά.

Μία απέραντη ρεσεψιόν

Θα γεμίσουν πάλι αφιερώματα τα σάιτ για το «summer in the city» (δεν βαρέθηκαν;) που είναι συχνά λεοντή διαφήμισης. Με κρυμμένα στέκια της Αθήνας, με θερινά και κοκτέιλ σε βάζα. Δουλειά τους αλλά με κάτι τέτοια φτάσαμε – μαζί με μπόλικες αυτοδιοικητικές και κυβερνητικές αυτοχειρίες – η πόλη να γίνει αβίωτη και να αναζητούν όλοι «μια φάση», ένα μυστικό που οι άλλοι δεν το ξέρουν. Ενας αντεστραμμένος αισθητισμός που στη βάση του έχει ένα νέο ρεύμα καταναλωτισμού. Πίσω από τις «υπέροχες ταβερνούλες» καραδοκεί ένας μεσίτης. Και πίσω από τα «ψαγμένα σουβλάκια» ένα κοράκι των airbnb. Οχι πολύ μακριά, η πόλη θα γίνει ένα συνεχές από ρεσεψιόν.