Δύο νικητές και πολλοί χαμένοι

Εχει εξαιρετικό ενδιαφέρον να παρατηρεί κανείς πόσο μη ενδιαφέρον έχουν οι συζητήσεις στα εκλογικά πάνελ. Ο καθένας, ανεξαρτήτως αν ανήκει στους κερδισμένους, στους χαμένους ή στους εντελώς χαμένους ανεβαίνει στη σκηνή να απαγγείλει το δικό του ποίημα, που εν πολλοίς συνοψίζεται σε ένα κατηγορητήριο δίχως έλεος για τον αντίπαλο με τη λακωνική κατακλείδα «πήραμε κι εμείς ένα μήνυμα». Σπουδή βέβαια επιδεικνύουν στο να αναλύσουν το μήνυμα που οφείλει να πάρει ο αντίπαλος.

Είναι χαρακτηριστικό ότι στέλεχος του δεύτερου κόμματος, το οποίο πέρασε κατά 5 μονάδες κάτω από τον στόχο που είχε θέσει ο αρχηγός του (να έχει το κόμμα μπροστά το 2), πήρε μικρότερο ποσοστό σε σύγκριση και με τις εθνικές εκλογές και με τις προηγούμενες ευρωεκλογές, ήρθε δεύτερο με διαφορά 13,2 μονάδων από τον πρώτο και που μαζί με το τρίτο κόμμα δεν φτάνουν το άθροισμα των ποσοστών του πρώτου, χωρίς ταυτόχρονα να καταφέρει να κερδίσει ούτε μία περιφέρεια σε όλη την Ελλάδα, έλεγε με ένταση στο πάνελ την Κυριακή «ο μεγάλος χαμένος είναι η ΝΔ». Η οποία προφανώς πέρασε κάτω από τον δικό της πήχη, με σημαντικότατη απώλεια ποσοστών, όμως ήρθε πρώτη στις 55 από τις 59 περιφέρειες, χάνοντας μόνο την πρωτιά σε Ροδόπη και Ξάνθη από το μειονοτικό ΚΙΕΦ και τη μισή Κρήτη, Ηράκλειο και Λασίθι, από το ΠΑΣΟΚ.

Αν όμως αυτό τους κάνει να νιώθουν καλύτερα, ας το λένε. Τσάμπα είναι! Ή μήπως όχι; Διότι με την αποχή στο ιστορικό 60%, ο μεγάλος χαμένος είναι μάλλον η πολιτική. Στη Φλώρινα η αποχή έφτασε στο 75%, ενώ σε Κεφαλληνία και Λακωνία πάνω από το 70%. Ταυτόχρονα από τις κάλπες απείχε σχεδόν το 67% των ψηφοφόρων σε Δωδεκάνησα, Λέσβο και Ευρυτανία. Πέρα από την προφανή κόπωση του εκλογικού σώματος μετά από 5 εκλογές σε έναν μόλις χρόνο – με δύο εθνικές εκλογές, δύο γύρους δημοτικών και περιφερειακών και τώρα ευρωεκλογών – οι πολίτες γύρισαν στα κόμματα επιδεικτικά την πλάτη.

Ισως διότι δεν βρίσκουν πού να εναποθέσουν την απογοήτευσή τους, ίσως διότι γνωρίζουν πως οι ευρωεκλογές δεν αλλάζουν κυβέρνηση, η οποία εξελέγη μόλις πέρσι, ίσως γιατί δεν έχουμε εμπεδωμένη την ουσία της έννοιας του πολίτη. Λαϊκίζοντας το πολιτικό σύστημα δεν υπογραμμίζει ποτέ τη σημασία της ατομικής ευθύνης, που αποτελεί τη βάση της Δημοκρατίας, φέρνοντας στο επίκεντρο τον πολίτη. Υπάρχουν βέβαια και κερδισμένοι. Οι δύο στα δεξιότερα της ΝΔ. Διότι όταν δεν επιλέγεις, ζεις με αυτό που επέλεξαν για εσένα οι άλλοι.