Κανείς δεν μπορεί να νικήσει τον χρόνο

Ο επίτιμος εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ισίδωρος Ντογιάκος δεν θα είναι τελικά υποψήφιος στις εκλογές της ΕΠΟ. Δεν ξέρω τίνος τελικά ιδέα ήταν η υποψηφιότητα Ντογιάκου – έχω ακούσει πολλά. Ωστόσο ποτέ δεν πίστεψα πως μπορεί να είναι υποψήφιος. Διότι η επιλογή του ήταν από μόνη της μια επιλογή που δείχνει την αδυναμία, όποιου τον πρότεινε, να κερδίσει με κάποιο δικό του υποψήφιο την εκλογική διαδικασία. Αν έχεις τους απαραίτητους 38 ψήφους για να βγάλεις διοίκηση και πρόεδρο (θυμίζω ότι ψηφίζουν συνολικά 74) δεν ψάχνεις έναν εισαγγελέα για να πάρει τη θέση. Βάζεις κάποιον που θα σε ακούει – κάποιον όπως οι κ. Γραμμένος και Δημητρίου (που ήταν απλά πρόεδροι ποδοσφαιρικών Ενώσεων) ή κάποιον όπως ο Τάκης Μπαλτάκος που έχει παρελθόν καλών συνεργασιών με προέδρους ομάδων σε διάφορους χώρους.

Προσδοκίες

Η υποψηφιότητα του αντιπροέδρου του ΠΑΟΚ Μάκη Γκαγκάτση είναι για την ώρα η μοναδική και, πλην συγκλονιστικού απροόπτου, τέτοια θα παραμείνει. Οι εκλογές θα γίνουν προς το τέλος Ιουλίου. Ως εκ τούτου υπάρχει αρκετός χρόνος για μια σωστή οργάνωση του νέου σχήματος. Ο νέος πρόεδρος πρέπει να ξεκινήσει έχοντας δίπλα του δικούς του ανθρώπους – κι έχει χρόνο να τους βρει. Θα ήταν ευχής έργο όποιοι εμφανιστούν να είναι άνθρωποι που δεν έχουν υπάρξει ξανά στην ομοσπονδία: φρεσκάδα χρειάζεται κι όχι ανακυκλώσεις. Ο Γκαγκάτσης θα γίνει ο πρώτος πρόεδρος που προέρχεται από το επαγγελματικό ποδόσφαιρο από τον καιρό του Σοφοκλή Πιλάβιου. Οταν χθες ρώτησα ένα υψηλόβαθμο στέλεχος μιας ΠΑΕ για το γιατί της στήριξής του μου απάντησε κάτι απλό: «Είναι οργανωτικός, ξέρει το αντικείμενο και μπορεί να μας εξασφαλίσει καμιά δεκαριά χρόνια χωρίς μεγάλους καβγάδες, πράγμα που δεν είναι και λίγο». Οπως έγραφα και χθες ο πήχης της επιτυχίας είναι χαμηλά. Και χαμηλά μοιάζει να είναι και ο πήχης των προσδοκιών.

Τι έπαθε

Φυσικά θα υπάρξει μια γενναία προσπάθεια τον μήνα που έρχεται να προκύψουν καβγάδες που θα φέρουν πισωγυρίσματα. Ηδη εμφανίζονται δημοσιεύματα που μιλάνε για λάθος επιλογές του Ιβάν Σαββίδη, που συνιστούν στον μεγαλομέτοχο του ΠΑΟΚ να ξανασκεφτεί τι κάνει, που μιλούν για λάθος συμμαχίες κ.λπ. Ενα μόνο πράγμα δεν κάνουν: δεν εξηγούν γιατί χάλασε η παλιά ωραία συμμαχία της ΑΕΚ με τον ΠΑΟΚ. Τον τσίμπησε μύγα τον Σαββίδη – και μάλιστα στο Ροστόφ; Οσοι δηλώνουν ξαφνικά πως θέλουν το καλό του δεν μας εξηγούν τι έπαθε. Ενώ κάτι θα ξέρουν…

Ξεκινάνε

Σήμερα ξεκινάνε οι τελικοί του πρωταθλήματος της Α1 στο μπάσκετ ανάμεσα στον ΠΑΟ και στον Ολυμπιακό. Ο ΠΑΟ, που έχει και το πλεονέκτημα να δώσει το πέμπτο ματς στην έδρα του (αν αυτό χρειαστεί), είναι φαβορί. Εχει την καλύτερη δυνατή ψυχολογία, κατέκτησε την Ευρωλίγκα, έχει τρεις νίκες σε τρία ματς με τον Ολυμπιακό στο πρωτάθλημα κι ο αντίπαλός του, όπως παραδέχτηκε χθες ο προπονητής του Γιώργος Μπαρτζώκας μετά τον βαρύ τραυματισμό του Φαλ δεν έχει και την περίφημη υπεροπλία στους ψηλούς. Αλλά δεν νομίζω πως ο ΠΑΟ θα κάνει περίπατο.

Πέντε

Στο παρελθόν έχουν υπάρξει περιπτώσεις που η ομάδα που κατέβηκε στους τελικούς της Α1 με τον τίτλο του πρωταθλητή Ευρώπης έχασε το πρωτάθλημα. Η κάθε διοργάνωση έχει την αυτοτέλειά της. Η Ευρωλίγκα κρίνεται σ’ ένα Final 4, δηλαδή σε δύο ματς. Αυτά τα παιχνίδια τα κερδίζουν συνήθως ομάδες με περιφερειακούς που κάνουν τη διαφορά – κυρίως δημιουργώντας και σκοράροντας: αυτό έκαναν στο Βερολίνο για τον Παναθηναϊκό ο Ναν, ο Γκραντ και ειδικά στον τελικό με τη Ρεάλ Μαδρίτης ο Κώστας Σλούκας. Αλλά οι τελικοί της Α1 είναι άλλου τύπου δοκιμασίες: σε αυτούς συνήθως παίζει ρόλο η πώρωση, η σκληρότητα και η ανθεκτικότητα, και πολύ συχνά η διαχείριση της κούρασης. Αν οι δυο ομάδες παίξουν πέντε τελικούς θα κερδίσει όποιος στέκεται στα πόδια του.

Ο Ολυμπιακός είναι σε μειονεκτική θέση γιατί πρέπει να σπάσει την έδρα του ΠΑΟ. Ο κόσμος του Παναθηναϊκού που πανηγύρισε την Ευρωλίγκα θα δώσει στο ΟΑΚΑ βροντερό παρών: φέτος τα ματς εκεί μπορεί να ολοκληρωθούν κανονικά κι όχι με εισβολή στον αγωνιστικό χώρο όπως πέρυσι. Αλλά η δύναμη της έδρας είναι πλέον κάτι σχετικό στο μπάσκετ: ο Ολυμπιακός για να πάει στο Βερολίνο έσπασε την έδρα της Μπαρτσελόνα δυο φορές. Κι ο ΠΑΟ δεν αποκλείστηκε από τη διοργάνωση μετά την ήττα από τη Μακάμπι στο ΟΑΚΑ στο δεύτερο ματς. Πιστεύω πως έχουμε να δούμε πολλά…

Βασανίζεται

Πολλά θα δούμε και στο Ρολάν Γκαρός που πλησιάζει στο φινάλε του. Βέβαια χάσαμε σχετικά νωρίς έναν μεγάλο του τένις που ταλαιπωρείται πολύ τελευταία από τραυματισμούς: πρόκειται για τον Νόβακ Τζόκοβιτς που χθες ανακοίνωσε την αποχώρησή του από το τουρνουά. Ο Σέρβος δεν είναι καλά καιρό τώρα. Μετά την αποχώρησή του χάνει και τη θέση του νούμερου 1 στον κόσμο που θα την πάρει ο Ιταλός Γιανίκ Σίνερ. Ο Τζόκοβιτς πριν αποφασίσει να φύγει έπαιξε φέτος στο Παρίσι δυο πολύ σκληρά ματς (ένα με τον Ιταλό Μουσέτι και ένα με τον Αργεντινό Τσερούντολο). Τα κέρδισε και τα δυο με 3-2 παίζοντας σε κάθε ματς πάνω από 4 ώρες τένις: το παιχνίδι του με τον Ιταλό ολοκληρώθηκε στις 3 τα χαράματα! Γιατί έμεινε στο γήπεδο να βασανίζεται, ενώ προφανώς έχει πρόβλημα; Γιατί είναι πολύ μεγάλος για να παραδεχτεί ότι οι συνεχόμενοι πόνοι από παλιούς και νέους τραυματισμούς τον λυγίζουν.

Ναδάλ

Η διαδικασία αποχώρησης ενός τενίστα από την ενεργό δράση έχει αποκτήσει πλέον σταθερά χαρακτηριστικά. Οσο μεγάλος κι αν είναι ο παίκτης, πρώτα αρχίζει να παίζει λιγότερο, μετά αποχωρεί από τα μεγάλα τουρνουά έστω κι αήττητος και κάποια στιγμή μας λέει δακρυσμένος αντίο ζητώντας μας κατανόηση. Και με τον Ναδάλ το ίδιο συμβαίνει. Καιρό τώρα υποφέρει και σε όποιο τουρνουά εμφανίζεται αποκλείεται στους πρώτους γύρους: συνέβη και στο εφετινό Ρολάν Γκαρός. Πολλοί περίμεναν να τον ακούσουν να ανακοινώνει την αποχώρησή του στο γήπεδο που δοξάστηκε, αλλά αυτός δήλωσε ότι θα αγωνιστεί και στους Ολυμπιακούς που είναι κι αυτοί στο Παρίσι τον Αύγουστο. Οπως κι ο Τζόκοβιτς έτσι κι ο Ισπανός βλέπει το αντίο ως ήττα και κάθε ήττα είναι για αυτούς τους παίκτες ανυπόφορη. Ακόμα κι αυτή από τον αδυσώπητο χρόνο που κανείς ποτέ δεν νίκησε.