Γνήσιος, τοξικός λαϊκιστής

Ακούγοντας τον Στέφανο Κασσελάκη, χθες, σε συνέντευξή του στον τηλεοπτικό σταθμό Open, κατανοώ τη μέθοδό του. Εχει μάθει απέξω μερικές φράσεις-τιράντες που θεωρεί ότι ταιριάζουν με όλα. Και καταφεύγει συστηματικά σ’ αυτές. Τον ρωτούσε η δημοσιογράφος τι θα κάνει αν πάρει χαμηλό ποσοστό στις εκλογές της Κυριακής, απαντούσε κατηγορώντας τον Μητσοτάκη. Τον ρωτούσε για τον Τσίπρα, απαντούσε για τα Τέμπη.

Με μονίμως οργισμένο ύφος και καταγγελτική διάθεση, τουρίστας της πολιτικής, ο Κασσελάκης απλώς παπαγαλίζει μια τοξική ρητορική, κατά την οποία είναι αυτός και ο λαός. Αγνοεί, ή κάνει πως αγνοεί βασικά πράγματα της δημοκρατίας, όπως π.χ. τη διάκριση των εξουσιών ή τον ρόλο των θεσμών, υβρίζει τους πολιτικούς του αντιπάλους (ο Πρωθυπουργός είναι ψεύτης, υπαινίσσεται και κλέφτης επειδή έχει ακίνητη περιουσία, ο Νίκος Ανδρουλάκης κοιμάται κ.λπ.) και παραπέμπει τα πάντα στον λαό – στον ίδιο λαό που υποτίθεται θα ελέγξει το πόθεν έσχες του. Και πορεύεται με αυτή την καραμέλα, σαν να μην έχει μεσολαβήσει ό,τι μεσολάβησε.

Η έλευση Κασσελάκη στην πολιτική αγορά νομίζαμε ότι είναι μια φάρσα. Αναβιώνοντας ένα κλίμα τοξικότητας και μίσους για τους αντιπάλους, όμως, επιχειρεί να ανασυστήσει (έστω με άλλα υλικά) έναν ΣΥΡΙΖΑ σαν αυτόν που γνωρίσαμε τα πρώτα χρόνια της χρεοκοπίας. Από κάποιους σαν κι αυτόν πάθαμε – και ελπίζω ότι μάθαμε.