Η καρδιά, η πίστη, η ιστορία

Ο Ολυμπιακός έκανε πράξη το όνειρό του, κέρδισε τη Φιορεντίνα με 1-0 το βράδυ της Τετάρτης στην Οpap Arena και κατέκτησε το Europa Conference League. Ενα γκολ του Ελ Κααμπί τέσσερα λεπτά πριν από το τέλος της παράτασης προκάλεσε ένα πλήθος από θεαματικά αποτελέσματα πέρα από τη νίκη και την κατάκτηση του τροπαίου. Ο Ολυμπιακός έγινε η πρώτη ελληνική ομάδα που κατακτά ευρωπαϊκό τρόπαιο στις διασυλλογικές διοργανώσεις Ανδρών της UEFA. Eγινε η εκατοστή ευρωπαϊκή ομάδα που μπήκε σε άλμπουμ νικητή. Εδωσε στην Ελλάδα τη δέκατη πέμπτη θέση στη βαθμολογία της UEFA, γεγονός που σημαίνει πως η χώρα μας θα έχει πάλι δύο εκπροσώπους στο Τσάμπιονς Λιγκ (και συνολικά πέντε στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις). Κυρίως το γκολ και η νίκη προκάλεσαν ένα τσουνάμι ευτυχίας που όμοιό του η χώρα είχε να γνωρίσει από το καλοκαίρι του 2004. Ναι, τότε η σύμπνοια ήταν μεγαλύτερη καθώς το κατόρθωμα ήταν της Εθνικής μας. Ομως και τώρα τα μπράβο όπως και τα πανηγύρια ήταν αυθεντικά. Από καρδιάς.

Καρδιά

Η καρδιά παίζει σημαντικό ρόλο στην επιτυχία. Η καρδιά πρώτα από όλα των παικτών του Ολυμπιακού που έπαιξαν ένα τελικό για να τον κερδίσουν κι όχι για να κάνουν κάποιου τύπου επίδειξη δύναμης. H ενδεκάδα του Ολυμπιακού ήταν η προβλέψιμη. Ο κόουτς Μεντιλίμπαρ εμπιστεύθηκε αυτούς που του έδωσαν την πρόκριση με την Αστον Βίλα και απολύτως λογικά. Εδωσε φανέλα βασικού και στον Ορτέγκα που στην αρχή υπέφερε από τον Νίκο Γκονζάλες γιατί είχε μείνει περίπου είκοσι μέρες μακριά από τις προπονήσεις. Ο Βάσκος μάς είχε προειδοποιήσει ότι ο τελικός θα κριθεί στις λεπτομέρειες και πως τίποτα δεν θα είναι απλό: και δεν ήταν. Οταν ο Ολυμπιακός κατάλαβε πως αυτή τη φορά θα είναι δύσκολο να επιβάλει το παιχνίδι του και να αιφνιδιάσει, είδαμε μια πιο συντηρητική αλλά και πιο κατάλληλη για την περίσταση εκδοχή του.

Οπως σας έχω ήδη γράψει ο Μεντιλίμπαρ δουλεύοντας σε ομάδες όπως η Οσασούνα, η Μπεϊτάρ, η Βαγιαδολίδ (με τις οποίες έπρεπε να αντιμετωπίσει κολοσσούς όπως η Ρεάλ Μαδρίτης, η Μπαρτσελόνα και η Ατλέτικο) εκτιμάει και άλλου τύπου αξίες που δεν έχουν να κάνουν πάντα με το επιθετικό παιχνίδι. Την υπομονή και την αναμονή. Τη συγκέντρωση που χρειάζεσαι για να χτυπήσεις αυτή τη μία και μοναδική φορά. Το καθαρό μυαλό επίσης.

Μεντιλίμπαρ

Οι παίκτες κατέθεσαν την καρδιά τους, αλλά το ματς αυτή τη φορά είχε και πολύ Μεντιλίμπαρ. Ο Βάσκος έφερε τον Κάρμο πιο κοντά στον Ορτέγκα όταν είδε τον μικρό να υποφέρει από τον Νίκο Γκονζάλες. Ο Κάρμο, ένα θηρίο που έπαιζε για τρεις αφού εκτός από το να προστατεύει τον Ορτέγκα, κατηύθυνε τον Ρέτσο και εξαφάνισε τον φορ της Φιορεντίνα Μπελότι, οδήγησε τον προπονητή τον Βιόλα Ιταλιάνο να πάρει τον Γκονζάλες από τα δεξιά της επίθεσης και να τον στείλει στην άλλη πλευρά και τα αρχικά προβλήματα του Ολυμπιακού λύθηκαν – αφού πάντως ο Τζολάκης χρειάστηκε να τον σώσει δύο φορές. Καθοριστικές οι επιλογές του Μεντιλίμπαρ και στο τέλος. Εβγαλε τον Φορτούνη, μολονότι δεν έχει παίκτη που μπορεί να κάνει όσα ο αρχηγός του Ολυμπιακού με την μπάλα στα πόδια, ποντάροντας στον Γιόβετιτς που κρατά λιγότερο την μπάλα αλλά πατάει πιο πολύ την περιοχή. Τράβηξε από το ματς τον σβηστό στο δεύτερο ημίχρονο Ποντένσε για να στείλει στο γήπεδο τον ψυχωμένο Γιώργο Μασούρα. Και κράτησε στο παιχνίδι μέχρι τέλους τον σοφό 37χρονο Ιμπόρα αλλάζοντας τον Τσικίνιο για να περάσει τον Ορτα και να αλλάξει τη διάταξη: ο Ολυμπιακός με αυτό το κάτι σαν 4-3-1-2 που τελείωσε το ματς έγινε επιθετικότερος και πιο αρμονικός.

Και παίζοντας πάντα και σταθερά για τον Ελ Κααμπί (μολονότι αυτός δεινοπάθησε από τους στόπερ της Φιορεντίνα) βρήκε το γκολ στο τέλος κι αφού προηγουμένως είχε δύο μεγάλες ευκαιρίες και ζήτησε και ένα πέναλτι για χέρι του Μπιράγκι, μάλλον δίκαια. Ο Μεντιλίμπαρ όταν είδε πως ο Ιταλιάνο άλλαξε το μαρκάρισμα του Ελ Κααμπί βάζοντας πάνω του τον πιο αργό Λούκα Ρανιέρι, ζητούσε η μπάλα να πάει σε αυτόν και να μην περιμένει η ομάδα τα πέναλτι. Οπως θα έκανε οποιαδήποτε άλλη που κατά τη διάρκεια του ματς είχε αμυνθεί και είχε υποφέρει κιόλας.

Πίκρα

Οι Ιταλοί κατηγορούν τον κόουτς Ιταλιάνο γιατί έχασε ένα δεύτερο στη σειρά τελικό. Στην Ελλάδα δεν καταλάβαμε πόσο σημαντικό ήταν για τη Φιορεντίνα το ματς. Δεν ήταν μόνο οι περίπου 8 χιλιάδες Ιταλοί που βρέθηκαν στην Οpap Arena που πικράθηκαν στο τέλος: στο Αρτέμιο Φράνκι, την έδρα της Φιορεντίνα, είχαν συγκεντρωθεί πάνω από 40 χιλιάδες οπαδοί έχοντας στήσει το δικό τους πάρτι πριν από τον αγώνα. Η παρουσία της ομάδας και στον περσινό τελικό είχε δημιουργήσει μια βεβαιότητα ότι όλα θα πάνε καλά. Κάθε παιχνίδι είναι και μία διαφορετική ιστορία όμως, και όπως στη ζωή έτσι και στο ποδόσφαιρο οι ιστορίες έχουν συνήθως διαφορετικό τέλος. Η Βαλένθια έπαιξε κάποτε σε δύο συνεχόμενους τελικούς στο Τσάμπιονς Λιγκ, το 2000 και το 2001, αλλά δεν κατάφερε να σηκώσει το τρόπαιο, όμως, έλεγαν οι Ιταλοί πριν από το ματς, είχε αντιμετωπίσει την Μπάγερν Μονάχου και τη Ρεάλ Μαδρίτης.

Ο Ιταλιάνο έριξε στον τελικό της Τετάρτης όλους τους κυνηγούς του: δεν πήρε σχεδόν τίποτα πέρα από την τίμια προσπάθειά τους. Είχε πει πως θα κλειδώσει τον Ελ Κααμπί με λουκέτα: ο Χουντίνι του Ολυμπιακού δραπέτευσε μία φορά. Η βουτιά που έκανε για να σκοράρει ήταν μια βουτιά στην αθανασία.

Εδρα

Επαιξε ρόλο τελικά και η έδρα. Πριν από το ματς υπήρξε μια τεράστια κινητοποίηση των οπαδών του Ολυμπιακού: το γεγονός ότι ο τελικός έγινε στην Αθήνα τον έκανε να μοιάζει μια τεράστια ευκαιρία. Ο πρόεδρος Βαγγέλης Μαρινάκης είπε στο τέλος του ματς ότι το παιχνίδι ήταν αδύνατον να χαθεί ειδικά στην Ελλάδα: ο Ολυμπιακός μετέτρεψε τον τελικό σε μια αποστολή χρέους. Κι εγώ φοβόμουν ότι το γεγονός πως ο τελικός γινόταν στην Αθήνα θα μεγάλωνε το βάρος του: ίσως και να συνέβη. Μεγάλωσε όμως και την αίσθηση της ευθύνης. Εγινε ένα έξτρα κίνητρο. Κι ο Μεντιλίμπαρ που πανηγυρίζει για δύο κατακτήσεις ευρωπαϊκών τροπαίων στη σειρά δικαιώθηκε όταν έλεγε την παραμονή του ματς ότι η ομάδα του έχει γνώση της αποστολής. Η πίστη της υπήρξε τεράστια, όπως και η ιστορία που έγραψε.