Εκανε πραγματικότητα το όνειρο δεκαετιών

Γενιές και γενιές ελλήνων φιλάθλων ζούσαν εδώ και χρόνια, από το τέλος της δεκαετίας του 1960 με το όνειρο της κατάκτησης ενός ευρωπαϊκού τροπαίου από έναν ελληνικό σύλλογο.

Από τον Παναθηναϊκό του 1971 και τον τελικό στο Γουέμπλεϊ, στην προσπάθεια της ΑΕΚ στο ΟΥΕΦΑ μέχρι τα ημιτελικά λίγο αργότερα, του Ολυμπιακού, της Λάρισας μέχρι τους «8» και πάλι του Παναθηναϊκού δύο φορές στην τετράδα και μετά ο ΠΑΟΚ μέχρι τα προημιτελικά μιας ευρωπαϊκής διοργάνωσης.

Πάντα κάτι συνέβαινε στο τέλος, στο παρά πέντε και το γλυκό χάλαγε, ένα δοκάρι, ο αέρας, μια κακιά βραδιά, κάποιο λάθος, η ανωτερότητα του αντιπάλου, ένα ανάποδο σφύριγμα και το όνειρο γκρεμιζόταν και δώστου από την αρχή.

Το έπος της Πορτογαλίας από την Εθνική μας ομάδα με την κατάκτηση του Euro 2004 ήταν ένα θαύμα, αλλά πάλι δεν έφερε την άνοιξη – δυστυχώς – ούτε στο ελληνικό ποδόσφαιρο και φυσικά ούτε σε συλλογικό.

Ομως εάν μια ομάδα ως σύλλογος θα μπορούσε να πετύχει το θαύμα της κατάκτησης ενός ευρωπαϊκού τροπαίου αυτός θα ήταν μόνο ο Ολυμπιακός, που – ιδιαίτερα μετά το 2010 όταν ανέλαβε διοικητικά την ομάδα ο Βαγγέλης Μαρινάκης – επέμενε να διεκδικεί να παλεύει και σταθερά εδώ και μια 15ετία σχεδόν έφτανε να παίζει με κοντομάνικα το Φεβρουάριο (όπως έλεγαν οι πιο παλιοί).

Και τελικά το πλήρωμα του χρόνου ήρθε ώστε ο Ολυμπιακός να κάνει το όνειρο πραγματικότητα και να στεφθεί κυπελλούχος Ευρώπης και μάλιστα σε ελληνικά χώματα στη φιλόξενη έδρα της ΑΕΚ στη Νέα Φιλαδέλφεια.

Το χρυσό γκολ του Ελ Κααμπί στην παράταση ξόρκισε τα φαντάσματα για το ελληνικό ποδόσφαιρο και με τη νίκη του επί της Φιορεντίνα (1-0) ο Ολυμπιακός έγινε η πρώτη ελληνική ομάδα που ανέβηκε στην κορυφή της Ευρώπης. Ουσιαστικά δείχνοντας τον δρόμο και για τους άλλους έτσι ώστε μετά τον σταθμό του 2024 όλα να αλλάξουν προς το καλύτερο για το λαοφιλέστερο άθλημα που τόσο ταλαιπωρείται (δυστυχώς) στη χώρα μας.