Η «πρωτιά» που (μάλλον) ήθελε ο Μπαρτζώκας!

Ας το δούμε λίγο διαφορετικά. Από την ανάποδη. Ψήφισαν προπονητές, αρχηγοί, media και οπαδοί για τους καλύτερους της εφετινής Ευρωλίγκας και η διαδικασία αφορούσε στην κανονική διάρκεια της διοργάνωσης. Ναι, ο Παναθηναϊκός είχε μέσα στους 10 κορυφαίος τρεις παίκτες του (Λεσόρ, Ναν και Σλούκα). Και ο Ολυμπιακός; Εδώ υπάρχει μια ελαφρώς… περίεργη πρωτιά, με την έννοια πως οι Ερυθρόλευκοι έγιναν  η πρώτη ομάδα από τη σεζόν 2011-12 (τότε άρχισε να ψηφίζεται και δεύτερη καλύτερη πεντάδα της σεζόν) που προκρίθηκε στο Final -4 της Ευρωλίγκας και δεν έχει κανέναν παίκτη της στο γκρουπ των καλύτερων. Είναι σημαντικό, λέτε;

Υπό κανονικές συνθήκες, μάλλον θα έπρεπε να νιώσουν τουλάχιστον άβολα οι αρμόδιοι του Ολυμπιακού. Αλήθεια, όμως, προκύπτει κάτι τέτοιο ως συναισθηματικός κόσμος στους πέριξ του ΣΕΦ ανθρώπους του μπάσκετ; Μάλλον όχι. Κυρίως γιατί το μπάσκετ που έχει ως… πρώτη ύλη τους σούπερ σταρ, δεν είναι αυτό που λέμε «αγαπημένο» του Μπαρτζώκα. Αρα, φαντάζει οξύμωρο, αλλά ο έλληνας προπονητής προτιμά να κατακτήσει την Ευρωλίγκα έχοντας πρωταγωνιστές πολλούς παίκτες του, ίσως έναν ήρωα σε κάθε ματς, παρά αστέρες που λάμπουν συνέχεια και κάποια στιγμή λες και… σβήνουν! Με αποτέλεσμα να έχουμε σε αυτή την περίπτωση ένα απευκταίο μπλακ άουτ. Θα υποστηρίξει ο οποιοσδήποτε πως όλα τα ανωτέρω μοιάζουν λίγο παράξενα. Εως και υπερβολικά. Μήπως, όμως, δεν είναι ελαφρώς συζητήσιμα όλα τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας; Αντέδρασαν αρκετοί παίκτες, με πρώτους πρώτους τους Μονέκε και Λάρκιν, γιατί πολύ απλά θεωρούν εαυτούς μέλη του σταρ σύστεμ και ασφαλώς θα πρέπει να ήταν μέσα στους καλύτερους σε πολλούς τομείς.

Ο Ολυμπιακός, όμως, δεν είδε ούτε τον Μπαρτζώκα να κερδίζει τον τίτλο του κορυφαίου κόουτς – αυτός πήγε στον Τσους Ματέο. Και ο Μπαρτζώκας που έφτασε ξανά ψηλά χωρίς δύο άσους όπως ο Σλούκας και ο Βεζένκοφ (αποχώρησαν το περασμένο καλοκαίρι από το Λιμάνι), έκανε λιγότερη δουλειά ή αξίζει ελάχιστα εύσημα για την επίδοση και την προσπάθειά του; Σίγουρα τα μπράβο όλων ας τον συνοδεύσουν. Οπως και να έχει, στον Πειραιά καμαρώνουν για τον καλύτερο αμυντικό της σεζόν (Γουόκαπ) και νιώθουν δικαιωμένοι για τη σημασία που δίνουν στην έννοια της ομάδας. Ολοι κάτω από αυτή μπαίνουν και κάθε… εγώ πάει στην άκρη. Και ελπίζουν αυτή η νοοτροπία να τους φτάσει μέχρι το τέλος της διαδρομής. Εκεί, ξανά όλοι μαζί θέλουν να πανηγυρίσουν! Γιατί αυτό φαντάζει ως το αδιαπραγμάτευτο πνεύμα του Ολυμπιακού.