Μυλωνάδες και πραματευτές

Τα όσα κωμικά και γαργαλιστικά συμβαίνουν στην Αμερική με την πορνοστάρ με το πολλά υποσχόμενο όνομα «Ντάνιελς, η Θύελλα» και τη σχέση της με τον Ντόναλντ Τραμπ μου έφεραν στον νου -αδίκως ως προς τα πρόσωπα, να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις- τα όσα είχαν συμβεί προ τριακονταετίας με τον Μπιλ Κλίντον και τη Μόνικα Λεβίνσκι.

Ο Ντόναλντ Τραμπ κατηγορείται ότι πληρώνοντας τη σεξουαλική Θύελλα να μη μιλήσει, αφενός παραποίησε έγγραφα της επιχείρησής του -εμφανίζοντας τα λύτρα της σιωπής ως «έξοδα για νομικές υπηρεσίες»- και αφετέρου ότι το έκανε για να παραπλανήσει τους ψηφοφόρους, κατηγορία που θυμίζει τη δίωξη κατά των «Σπαρτιατών» βουλευτών ότι παραπλάνησαν τους ψηφοφόρους.

Μου θύμισαν επίσης τη θλιβερή ελληνική πραγματικότητα του 1988 όταν η Δήμητρα Λιάνη-Παπανδρέου εμφανίστηκε περίπου ως πόρνη από δημοσιογραφικά όργανα της Νέας Δημοκρατίας, τα οποία δημοσίευσαν πρωτοσέλιδες γυμνές φωτογραφίες της, συνήθως χυδαία παραποιημένες.

Θυμήθηκα τέλος πως ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν ο πρώτος Έλληνας πρωθυπουργός που οδηγήθηκε σε Ειδικό Δικαστήριο για το «Σκάνδαλο Κοσκωτά», όπως ο Ντόναλντ Τραμπ είναι ο πρώτος Αμερικανός πρόεδρος που παραπέμπεται σε ποινική δίκη.

Αφού λοιπόν «αγριότητες  συμβαίνουν και εις Ουάσιγκτων», ποιος ο λόγος να ανησυχούμε για τις δικές μας;  Δεν κόστισε τίποτα στις ΗΠΑ η προσπάθεια  καθαίρεσης του Μπιλ Κλίντον:  ο διάδοχός του Τζώρτζ Μπους είχε τη δύναμη να τινάξει στον αέρα τη Μέση Ανατολή εισβάλλοντας στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν. Η δε προεδρία Ντόναλντ Τραμπ μπορεί να ήταν σπαρμένη με γελοιότητες αλλά δεν υποβάθμισε την  αυτοκρατορική δύναμη των ΗΠΑ. Η απειλή του προς τα ευρωπαϊκά μέλη του ΝΑΤΟ «πληρώστε γιατί αλλιώς θα σας παραδώσω στην αρκούδα» εισακούστηκε αυθορμήτως και στο υπεράγαν με την επίθεση της Ρωσίας στην Ουκρανία, φέρνοντας μάλιστα δύο νέα μέλη στο ΝΑΤΟ.

Μήπως όμως, μπερδεύουμε τους μυλωνάδες με τους πραματευτάδες; Η  Ελλάδα όχι μόνο δεν είναι αυτοκρατορία αλλά είναι η φτωχότερη χώρα της Ένωσης, πλην Βουλγαρίας. Πριν γίνει η διεύρυνση προς τις πρώην κομμουνιστικές χώρες, η Ελλάδα κάπου στα βάθη των διαφόρων στατιστικών βρισκόταν, μαζί με την Πορτογαλία. Η είσοδος των πρώην κομμουνιστών μείωσε τους μέσους όρους, η Ελλάδα τους πλησίασε και είχε πίσω της πολλές χώρες μετά το 2004. Σήμερα την ξεπέρασαν όλοι αυτοί οι πρώην πτωχοί συγγενείς πλην της Βουλγαρίας – η Πορτογαλία βρίσκεται στην 8^η από το τέλος θέση.

Που θα πει, την πληρώνουμε την αγριότητα – γιατί στη χώρα μας δεν υπάρχουν θεσμοί, δεν υπάρχει καν οικονομική δραστηριότητα που να είναι εκτός κομματικού ανταγωνισμού. Για τούτο η αγριότητα μας τραβάει όλο και πιο κάτω.