Ξένος πόνος, ξώδερμος

Θυμάμαι τον πατέρα μου να το γράφει στη μάνα μου. Απ’ το μέτωπο της Αλβανίας. Λόγος παρηγορητικός. Το σκέφτομαι συχνά. Καθόλου παρηγορητικά. Σαν μια ακλόνητη αλήθεια. Το σκέφτομαι με τον σπαρακτικό πόνο γιου που έχασε τον πατέρα του. Αιτιώμενος κάποιους γιατρούς. Οτι δεν μερίμνησαν για να τον σώσουν. Αναρίθμητες οι περιπτώσεις ασθενών που φεύγουν απ’ τη ζωή άδικα. Από ιατρικά λάθη. Σπάνια θα δικαιωθεί απ’ τα δικαστήρια ο προσφεύγων οικείος. Γιατί είναι πολύπλοκο το ζήτημα των επιπλοκών της υγείας και τις ειδικές γνώσεις συνήθως δεν διαθέτει ο τολμών. Τις διαθέτει όμως το ιατρικό προσωπικό που σπεύδει να καταθέσει υπέρ του συναδέλφου του.

Μόνο σε μία περίπτωση, θυμάμαι, να δικαίωσε, σε πρώτο βαθμό, το δικαστήριο ενάγοντα συγγενή. Για να επανέλθουν τα πράγματα στην προτέρα κατάσταση, στον δεύτερο βαθμό δικαιοδοσίας. Δηλαδή στο Εφετείο. Δηλαδή στην αθώωση του ιατρού. Ο ιατρός επιτελεί έργο θεϊκό επί της γης. Κι αυτό το αντιλαμβάνεται κανείς όταν έλθει η ώρα της κρίσης. Κι ο ασθενής, αδύναμος, βρίσκεται προ του μεγάλου κριτή. Ανήμπορος στη διάθεση του γιατρού – θεού και στις επιστημονικές δυνατότητές του.

Αλλά και στις ανθρωπιστικές ιδιότητές του, που αμβλύνονται εν μέρει από την καθημερινή άσκηση του λειτουργήματός τους. Γιατί πάντα παραμένει ως το κατεξοχήν λειτούργημα και έτσι προσλαμβάνεται απ’ όλους τους ασθενείς. Κι ο γιατρός είναι άνθρωπος και δικαιούται να κάνει λάθη; Λάθη που θα στείλουν τον ασθενή, ίσως, ενώπιον του τελικού κριτή όλων. Λάθη που ποτέ δεν θα συγχωρήσουμε εφόσον πρόκειται για τον δικό μας άνθρωπο. Εάν και εφόσον γνωρίζουμε επακριβώς τα ιατρικά περιστατικά, πράγμα δύσκολο. Ε, τότε το αφήνουμε και τα αποδίδουμε στο μοιραίο. Και κατ’ ανάγκη στη θεία βούληση για τους ευσεβείς θρησκευόμενους.

Κανείς όμως δεν θα καταλάβει τον πόνο του ασθενούς που υποβλήθηκε σε θεραπεία. Κι αυτό είναι ίδιον της ανθρώπινης διάστασης και ιδιότητας. Γιατί έτσι αντιμετωπίζει τη ζωή καλύτερα ή πιο ρεαλιστικά. Το παν συμβαίνει ή μπορεί να συμβεί κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες. Ή και όχι τόσο. Ετσι πορεύεται η ανθρωπότητα και ο κόσμος εστιάζει στα δικά του και προχωρά. Με τα συν και τα πλην και δέσμιος των αναγκών που του παρουσιάζονται. Με τον γιατρό, και όχι μόνον, να θεοποιείται σε αυτές τις δύσκολες έως τραγικές στιγμές του ανθρώπινου πόνου. Και να κάνει το χρέος του, όπως το αντιλαμβάνεται, κι εμείς να ζητούμε δικαίωση. Που δύσκολα τη βρίσκεις. Οσο κι αν ψάχνεις. Η ανθρώπινη μοίρα.