Η φωτογραφία {CR}της στιγμής

Η κατάσταση στην πολιτική σκηνή δεν είναι καινούργια, οι κατά καιρούς πολιτικές αναταράξεις δεν αλλάζουν το σκηνικό. Την πρωτοβουλία είχε και συνεχίζει να έχει η κυβέρνηση της ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη. Τα κόμματα της μείζονος αντιπολίτευσης, ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ, προσπαθούν ακόμα να βρουν τον βηματισμό τους. Ο μεν ΣΥΡΙΖΑ με αρχηγό τον Στέφανο Κασσελάκη προσπαθεί να φτιάξει ένα νέο προφίλ, πιο φιλικό προς τον απολιτικό πολίτη που επηρεάζεται από το lifestyle – διατηρώντας όμως τις τοξικές αιχμές, την καταγγελιομανία και συνεχίζοντας να εξαγγέλλει παροχές χωρίς πρόγραμμα. Το δε ΠΑΣΟΚ, πιεσμένο από την απροσδόκητη κέντα του Κασσελάκη (για να το πω με χαρτοπαικτικούς όρους), στριμώχνεται όλο και περισσότερο στη γωνία, επαναλαμβάνοντας πεισματάρικα μια αντικυβερνητική πολεμική που το αποκόβει περισσότερο από το κεντρώο και κεντροαριστερό ακροατήριο, τους δυνάμει ψηφοφόρους του.

Οχι ότι είναι έκπληξη, αλλά συνεχίζουμε να πορευόμαστε με ό,τι έβγαλαν οι κάλπες στις προηγούμενες εκλογές – ένα ισχυρό κυβερνών κόμμα και μια χύμα αντιπολίτευση, που δεν μπορεί να υπάρξει προγραμματικά, γι’ αυτό αρπάζεται από τους συρμούς της όποιας κάθε φορά διαμαρτυρίας, ελπίζοντας να δημιουργήσει ρωγμές στην κυβέρνηση –, ενώ για την ώρα ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ διαγκωνίζονται για τη δεύτερη θέση, με τον ΣΥΡΙΖΑ να μοιάζει κερδισμένος σε αυτή τη διελκυστίνδα. Ενα κόμμα σαφώς ευρωπαϊστικό (τις διάφορες τάσεις του οποίου κρατά ενωμένες η εξουσία) και απέναντι ένας πολτός αντισυστημικότητας που διεκδικεί άνευ όρων την εξουσία. Για να την κάνει τι; Ποιος ξέρει.

Στον πολτό αντισυστημικότητας ας προστεθεί και το κόμμα του Βελόπουλου, το οποίο φαίνεται να γίνεται πόλος έλξης κάθε είδους δυσαρεστημένων δεξιών – και όχι μόνο όσων ενοχλήθηκαν από τη θεσμοθέτηση του γάμου ομοφύλων. Ο ιδιότυπος αρχηγός του κόμματος αυτού ήδη έχει υιοθετήσει μια ριζοσπαστική ρητορική και, κλείνοντας το μάτι σε βίαιες ενέργειες κατά πολιτικών στις εκκλησίες, προσδοκά να προσελκύσει στις επερχόμενες ευρωεκλογές τους ψηφοφόρους των «Σπαρτιατών», η υποψηφιότητα των οποίων απορρίφθηκε από τον Αρειο Πάγο.

Ο Βελόπουλος είναι μια προσωπικότητα που όλοι θεωρούσαν απαξιωμένη. Εμπορος και τηλευαγγελιστής μαζί, συνοδεύεται από ιδιότητες που μόνο ως ανέκδοτο μπορούν να σταθούν: αλληλογράφος του Χριστού και φαλακρός έμπορος φαρμάκου για τη φαλάκρα. Κι όμως, έχοντας βρει τους τρόπους να εκφράσει το λούμπεν κομμάτι των ψηφοφόρων, ξεκάθαρα πουτινιστής, άνετα μπορεί να συνδυάσει τον αντισυστημισμό του συνωμοσιολόγου με την αγανάκτηση του θρησκόληπτου, που δεν ενδιαφέρεται να κατανοήσει τη νεωτερικότητα. Η ΝΔ κατάλαβε ότι η διαρροή ψήφων προς την πλευρά του Βελόπουλου μπορεί να είναι σοβαρή, γι’ αυτό κυρίως έβαλε στο ψηφοδέλτιο τον Μπελέρη και, κυρίως μέσω των θεσμικών παραινέσεων του Αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου, θα προσπαθήσει να πολεμήσει τον ριζοσπαστικό φονταμενταλισμό που έχει καλλιεργηθεί.

Το θέμα είναι ότι ακόμα μία φορά δημιουργείται αντισυστημικό κύμα δυσαρέσκειας απέναντι στην κυβερνώσα παράταξη αλλά και ως εναλλακτική δυνατότητα. Από την άποψη αυτή, μοιάζει να ζούμε μια εύθραυστη ισορροπία, ένα κλίμα τα χαρακτηριστικά του οποίου θυμίζουν την περίοδο που γέννησε το κύμα της Αγανάκτησης – τροφοδότη της περιπέτειας της προηγούμενης δεκαετίας. Θα μπορέσει η ΝΔ να ανακόψει μια τέτοια εξέλιξη, ξαναβρίσκοντας τα λαϊκά χαρακτηριστικά της πολιτικής της αλλά και συνεχίζοντας το μεταρρυθμιστικό της πρόγραμμα; Ιδού το στοίχημα.