Φωνή βοώντος {LF}εν τη ερήμω

Οταν συμβαίνει ένα γεγονός φρικτό, αποτρόπαιο, ένα έγκλημα που δεν το χωράει ανθρώπου νους, η κοινωνία παγώνει. Κοιτάει με γουρλωμένα μάτια, με χείλη που τρέμουν. Πασχίζει να συνειδητοποιήσει το κακό.

Πώς γίνεται εν μέση οδώ, ένα ανοιξιάτικο βράδυ, να αστράψει το μαχαίρι κι ένα κορίτσι να σφαχτεί; Ενα κορίτσι που είχε προαναγγείλει με όποιον τρόπο μπορούσε τον ίδιο του τον θάνατο. Που είχε εκλιπαρήσει για βοήθεια και δεν εισακούστηκε. Που κραύγαζε «προστατέψτε με!», «σώστε με!» μα η φωνή του προσέκρουε σε αφτιά βουλωμένα υπαλλήλων αδιάφορων, οι οποίοι –«μη μου τους κύκλους τάραττε»- βιάζονταν να τελειώσει η βάρδια τους, να επιστρέψουν σπίτι και να αποχαυνωθούν μπροστά στις οθόνες. Να τους ρουφήξει το Τικ-Τοκ, το Ινσταγκραμ, το Φέισμπουκ. Να κάνουν χάζι τα καμώματα των άλλων, να σχολιάζουν καυστικά, να κοροϊδεύουν, να κρυφοζηλεύουν τους πλούσιους, τους ωραίους, τους διάσημους… Ετσι δεν βγαίνει, δεν σκορπιέται η κάθε μέρα; Και καταντάει η ζωή μια περιδίνηση στο κοινότοπο και στο ασήμαντο. Και πείθεσαι ότι αυτό σημαίνει κανονικότητα στους Αγίους Αναργύρους, στην Κυψέλη… Και συνηθίζεις και στρογγυλοκάθεσαι πάνω στην γκρίνια σου για τις τιμές στο σουπερμάρκετ και τα ενοίκια, για τα γαϊδούρια που παρκάρουν όπου βρίσκουν, για τους πολιτικούς που πάντα τάζουν λαγούς με πετραχήλια και πάντα αθετούν τις υποσχέσεις τους. Ωσπου τα ουρλιαχτά ενός κοριτσιού σε τινάζουν από τον λήθαργο. Οχι και για πολύ…

Η κοινωνία δεν αντέχει τη σιωπή. Με το που ξεπερνάει το αρχικό σοκ, ξεκινούν οι συζητήσεις. Οι αντεγκλήσεις στα τηλεοπτικά πλατώ και στις παρέες. «Η τοξική αρρενωπότητα σκοτώνει!» λέει η μία. «Σοβαρά μιλάς; Ο τύπος ήταν ψυχασθενής με τη βούλα. Μπαινόβγαινε στις κλινικές, κατάπινε τα χάπια πέντε-πέντε. Αυτό βεβαίως δεν τον καθιστά ακαταλόγιστο. Σαν το άλλο το τρελάκι που έριξε πρόπερσι την κοπέλα στον γκρεμό, στη Φολέγανδρο». «Εάν δεν υπήρχε το υπόστρωμα της πατριαρχίας…». «Ο παραδοσιακός –ονόμασέ τον έτσι– άντρας έχει τόση σχέση με τον γυναικοκτόνο όση ο πατριώτης με τον νεοναζί. Δες το αντίστροφα. Οπως ο τζάμπα – μάγκας, ο τραμπούκος της Χρυσής Αυγής δακρύζει κροκοδείλια εμπρός στη σημαία, έτσι ο φονιάς επικαλείται το θιγμένο του αρσενικό φιλότιμο. Πασχίζει να τα ρίξει στο θύμα που τον έθιξε, τον παράτησε. Ενοχοποιώντας συλλήβδην, κοιτώντας έστω καχύποπτα το αντρικό φύλο, παίζεις το παιχνίδι του. Το ίδιο ισχυρίζεται κι εκείνος. Πως είναι ένας από εμάς!». «Γιατί όμως μια γυναίκα να έλκεται ερωτικά από έναν βαριά διαταραγμένο;» αναρωτιέται ο άλλος στο τραπέζι. «Αβυσσος η ψυχή… Ισως να νόμιζε ότι με τη στοργή της θα τον θεραπεύσει. Ισως να της κρυβόταν. Μόλις συνειδητοποίησε πάντως η δόλια με ποιον είχε να κάνει, αγωνίστηκε να ξεφύγει. Κανείς, αλοίμονο, δεν τη βοήθησε…».

«Και η Αστυνομία;». «Η Αστυνομία έχει, σε μεγάλο βαθμό, εδώ και πολλά χρόνια, καταντήσει ένας γραφειοκρατικός οργανισμός. Χωρίς αντανακλαστικά. Δίχως αίσθηση του καθήκοντος να προστατεύει τους πολίτες. Κανονικά και μια διάρρηξη θα έπρεπε ο διοικητής του αρμόδιου τμήματος να τη νιώθει ως προσωπική προσβολή. “Πώς τολμάνε;” αγανακτεί “να αδειάζουν σπίτια κάτω από τη μύτη μου;” Αμ δε! Πηγαίνεις να την καταγγείλεις και σηκώνουν τους ώμους. “Αν θέλετε” σου λένε “κάντε μήνυση κατά αγνώστων… Μα δεν θα βγάλετε άκρη…”». «Εδώ μιλάμε για φόνο!». «Σταδιακά βουλιάζεις στην απάθεια. Παύεις να ασχολείσαι ιδιαίτερα με τα μικρά –λεγόμενα– εγκλήματα. Κάνεις έπειτα τα στραβά μάτια για τα νταραβέρια στις πλατείες, στις υποβαθμισμένες γειτονιές. Δεν πολυμπλέκεις με ξεκαθαρίσματα λογαριασμών, “ας φαγωθούν” σκέφτεσαι “μεταξύ τους”. Και καταλήγεις να βαράς σφραγίδες». «Και κλαφ’ το το κορίτσι στο κατώφλι σου!». «Οπου να ‘ναι θα μπουκάρουν και μέσα». «Ε όχι!».

«Εχει ξανασυμβεί. Παραμονή Δεκαπενταύγουστου του 1988, μέλη της “17 Νοέμβρη” εισέβαλαν στο Α.Τ. Βύρωνα. Εδεσαν τέσσερις αστυνομικούς, τους κλείδωσαν στο κρατητήριο. Πήραν λάφυρα όπλα, ασυρμάτους και σφραγίδες. Οι αστυνομικοί ελευθερώθηκαν από περαστικούς που άκουσαν τις φωνές τους».