Οι ελληνικές αυταπάτες από την ήττα Ερντογάν

Τρία ερωτήματα θέτουν για την Ελλάδα οι νίκες τις αντιπολίτευσης στις τουρκικές εκλογές: πρώτον, αν συνιστούν το πρελούδιο μιας «μετά Ερντογάν» εποχής. Δεύτερον, αν συμβαίνει αυτό, πώς θα επιδράσουν στα ελληνοτουρκικά στο μεσοδιάστημα από τον Ερντογάν μέχρι τους διαδόχους του. Και, τρίτον, αν εκείνοι θα ασκήσουν διαφορετική πολιτική. Ρητά ή μη, πολλοί έχουν προεξοφλήσει τις απαντήσεις ως εξής: «ο Ερντογάν τελειώνει, έρχεται ο Ιμάμογλου και τότε μια νέα περίοδος καλών σχέσεων ξεκινά». Αυτή η προσέγγιση στερείται εντελώς πραγματικής βάσης και λογικής, δεν έχει ιστορικό προηγούμενο και, αυτό ας το θυμούνται όσοι την υποστηρίζουν, είναι ακριβές αντίγραφο της προσέγγισης με την οποία η ελληνική κεντρική πολιτική σκηνή και η τότε (και τώρα…) κυρίαρχη τάση διαμόρφωσης της κοινής γνώμης χαιρέτησαν πανευτυχείς τον… Ερντογάν όταν εκείνος εξελέγη για πρώτη φορά πρωθυπουργός της Τουρκίας!

Η υπόθεση ότι οι τρεις μεγάλες ήττες του Ερντογάν στην Κωνσταντινούπολη, την Αγκυρα και τη Σμύρνη συνιστούν την αρχή του πολιτικού του τέλους είναι εξωπραγματική. Και αυτό ήδη για τον πολύ απλό λόγο ότι το ζήτημα θα κριθεί εκ νέου το 2028 – σε τέσσερα χρόνια από σήμερα. Ο χρόνος λοιπόν είναι τόσο μακρινός, ώστε οποιαδήποτε πρόβλεψη σήμερα είναι απλώς ανόητη. Ακόμα περισσότερο η «βεβαιότητα» ότι ο Ερντογάν θα φύγει μόνος του, επειδή κάποια στιγμή «το είχε πει». Με τη μορφή που έχουν λάβει οι εξελίξεις, ουδείς γνωρίζει πώς θα είναι τα πράγματα όχι το 2028, αλλά σε δύο μήνες από τώρα. Οπότε, όλα αυτά είναι άνευ σημασίας.

Αν όμως θέλει κανείς να παρακολουθήσει τη «λογική» που θέλει τον Ερντογάν να κινδυνεύει από τις ήττες και να απαντήσει έτσι στο δεύτερο ερώτημα, τότε είναι βέβαιο ότι αυτός θα πρέπει να κλιμακώσει τη σχέση του με την Ελλάδα. Είναι ένα πάγιο «χαρτί» κάθε στρυμωγμένου τούρκου ηγέτη και δουλεύει καλά. Εκτός εάν υπάρχει κάτι ακόμα καλύτερο: εάν ήδη, όπως όλα δείχνουν, εγκυμονείται μια συμφωνία με την Τουρκία η οποία θα είναι περίπου θριαμβευτικού χαρακτήρα για τον Ερντογάν. Γιατί αυτός είναι ο μοναδικός λόγος για τον οποίο ο τούρκος πρόεδρος μπορεί να έχει πάψει τη συνεχή παρενόχληση στο Αιγαίο, την ώρα που δεν έχει περιορίσει τις απαιτήσεις της Τουρκίας ούτε κατ’ ελάχιστον. Και μάλιστα την ώρα που αναμένεται πλέον να γίνει ηγεμονικά δεκτός στον Λευκό Οίκο έπειτα από μια πολύ μακρά περιπετειώδη περίοδο, από την οποία εξήλθε εντέλει ισχυρότερος, αν και η ανακοινωθείσα επίσκεψη Μητσοτάκη τελικά δεν πραγματοποιήθηκε, πιθανώς λόγω αδυναμίας εύρεσης επαρκούς χρόνου για συνάντηση με τον αμερικανό πρόεδρο… Ολα αυτά, δε, με την παράλληλη προετοιμασία της ελληνοτουρκικής συμφωνίας σε καθεστώς άκρας μυστικότητας και με την Τουρκία να έχει κάνει ήδη κουρελόχαρτο την υπογραφή που μόλις έβαλε στη λεγόμενη «Διακήρυξη των Αθηνών». Πάντως είτε με αύξηση της έντασης είτε με διατήρηση της «ηρεμίας» ως «αντάλλαγμα» για την υπογραφή μιας ετεροβαρούς κυριαρχικής συμφωνίας, οι οιωνοί για την Ελλάδα κάθε άλλο παρά θετικοί μπορούν να θεωρούνται σε μια πορεία που όλα δείχνουν ότι θα εξελιχθεί σύντομα.

Και για να φτάσει κανείς μέχρι το τέλος έστω και χωρίς να υπάρχει ίχνος ουσίας: έστω ότι ούτε συμφωνία υπογράφεται με την Τουρκία επειδή η Αγκυρα έχει «παλαβές» απαιτήσεις, αλλά και ούτε ανεβαίνει τόσο η ένταση ώστε να γίνει μη διαχειρίσημη. Και έστω ότι φτάνουμε και στις εκλογές και ο Ερντογάν είτε δεν κατεβαίνει είτε τις χάνει. Και μια νέα εξουσία, λ.χ. υπό τον Ιμάμογλου, αναλαμβάνει. Αυτή τι πρόκειται να κάνει; Να αλλάξει την τουρκική πολιτική και να πει «όλα αυτά τέλος, τώρα δεν θέλουμε τίποτα;». Συνέβη ποτέ αυτό στην ιστορία των ελληνοτουρκικών σχέσεων για να συμβεί τώρα; Κυρίως, γιατί να συμβεί; Και πώς; Οποιος το φαντάζεται ζει στον δικό του κόσμο. Που σίγουρα είναι πολύ πιο όμορφος από αυτόν. Ομως, είναι ο δικός του…