Οι νέες τεχνολογίες στο χωράφι

Η επόμενη 25ετία είναι δεδομένο πως θα χαρακτηριστεί από δύο μεγάλες προκλήσεις: Την κλιματική κρίση και την τεχνολογική πρόοδο, ειδικά με την ένταξη της τεχνητής νοημοσύνης σε όλους τους τομείς της κοινωνικής και οικονομικής ζωής. Ο αγροτικός τομέας δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση. Κι ενώ η πρώτη αποτελεί υπαρξιακό κίνδυνο για την αγροτική παραγωγή, η τεχνολογία μπορεί να αναδειχθεί στον μεγάλο σύμμαχο των αγροτών.

«Πρέπει να αξιοποιήσουμε την επιστήμη και νέες τεχνολογίες, όπως είναι η γεωργία ακριβείας ή ευφυής γεωργία – δηλαδή, η τεχνολογία να μας λέει τι ανάγκες έχει το έδαφος σε κάθε σημείο. Ετσι το κόστος γίνεται μικρότερο, αλλά και η γεωργική παραγωγή γίνεται πιο φιλική προς το περιβάλλον, καθώς το φυτό παίρνει αυτό που χρειάζεται από φυτοφάρμακα και όχι παραπάνω», τονίζει στα «ΝΕΑ» ο Αθανάσιος Τσαυτάρης, ομότιμος καθηγητής Γενετικής και πρώην υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης.

Με την οπτική αυτή συμφωνεί και ο κοσμήτορας της Σχολής Εφαρμοσμένων Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών Κωνσταντίνος Τσιμπούκας, ο οποίος σπεύδει να συμπληρώσει: «Για αντιμετωπίσουμε την κλιματική αλλαγή, θα πρέπει επίσης να παράγουμε ποικιλίες που θα αντέχουν σε υψηλές θερμοκρασίες και θα χρειάζονται λιγότερη υγρασία. Αν δεν καταφέρουμε να φτιάξουμε νέες ποικιλίες που θα είναι προσαρμοσμένες στα δεδομένα της κλιματικής αλλαγής, κάποιες καλλιέργειες θα υποχωρήσουν». Παράλληλα, τονίζει ότι θα πρέπει να προβούμε σε γρήγορη εκμηχάνιση στη δενδοροκομία και την κτηνοτροφία, καθώς στην Ελλάδα προηγμένα μηχανήματα υπάρχουν σχεδόν αποκλειστικά για τις ετήσιες καλλιέργειες.  «Το μέλλον της γεωργίας ανήκει σε καταρτισμένους ανθρώπους που αποδέχονται και ενσωματώνουν καινοτομίες, καθώς η γεωργία θα πρέπει να συνοδεύεται από την έρευνα», συνεχίζει ο ίδιος. «Αν καταφέρουμε να βάλουμε νέους και μορφωμένους ανθρώπους στη γεωργία, δεν θα πεινάσουμε», υπερθεματίζει ο πρώην υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης. Αυτό, ωστόσο, μοιάζει με μεγάλη πρόκληση την ώρα που το δημογραφικό πρόβλημα παραμένει άλυτο, ενώ η Eurostat εκτιμά πως ο αγροτικός πληθυσμός της Ελλάδας θα έχει μειωθεί κατά περίπου 10% μέχρι το 2050.

Ομως, το αρνητικό φαινόμενο της ερήμωσης των χωριών και των αγροτικών περιοχών, φέρνει και κάτι θετικό. Η κατάτμηση του κλήρου, δηλαδή η ύπαρξη πολλών μικρών καλλιεργήσιμων εκτάσεων, αποτελεί πλέον μικρότερο πρόβλημα. «Παλιότερα, ένα χωριό είχε 300 άτομα. Τώρα έχει 30, αλλά παράγει τα ίδια. Τα μηχανήματα αντικατέστησαν τα χέρια», εξηγεί ο Αθανάσιος Τσαυτάρης, με τον Κωνσταντίνο Τσιμπούκα να εκτιμά πως «το 2050 θα έχουμε λιγότερες αλλά μεγαλύτερες εκμεταλλεύσεις, τις οποίες θα τρέχουν οι σημερινοί 30άρηδες γεωργοί με μηχανήματα».