Απολύομαι ψαρούκλες

Τα πιο ωραία καλαμπούρια τα κάνουν οι άντρες μεταξύ τους. Χοντράδες με την καλή έννοια. Αρχηγιλίκια με την καλή έννοια. Διαγκωνισμοί με την καλή έννοια. Παραγοντιλίκια με την καλή έννοια. Παλιά κάναμε λόγο για «ποδηγεσία», όρος προερχόμενος από την κοινή ελληνιστική, που όμως κι αυτός εξαφανίστηκε με τα χρόνια. Είναι μοιραίο όταν χάνεται μια λέξη, η ουσία της να χύνεται ανεξέλεγκτα από ‘δω κι από ‘κει, αφού δεν υπάρχει η λεκτική μεμβράνη που θα τη συγκρατήσει και θα της δώσει νόημα, ενδεχομένως δε και αυτοσεβασμό. Μ’ αυτό το γλωσσικό νιανιά φάγαμε ένα κοινοβουλευτικό τριήμερο, μια φρουτόκρεμα πες καλύτερα, ώσπου να ρεφτεί ο Κασσελάκης, να βγάλει γουλίτσα και να πάρει το απολυτήριο από το σαμποδρόμιο των Θηβών, κε τε λα πόνγκο.

Ο θηβαϊκός κύκλος όμως δεν έγινε για να βγάλει αναμνηστικές φωτογραφίες ο Τάιλερ ούτε για να θριαμβεύσει ο Ανδρουλάκης ο τζιφροσυλλέκτης, ούτε για να διασωθεί ο Μητσοτάκης πάνω στο πύρινο άρμα που του έστειλε ο πατέρας του ο Ηλιος.

Στον τόπο αυτό μαρτύρησε η Αντιγόνη για να σταθεί στα πόδια της μια πολιτεία πάνω στο αδελφικό αίμα των Επτά επί Θήβας, πάνω σε μια τρανταχτή αιμομειξία με αθώο τον αιμομείκτη. Καημένε Οιδίποδα, αν είχες λίγη υπομονή, αν δεν βιαζόσουν τόσο πολύ να απαλλαγείς από τη βασανιστικότερη των πέντε αισθήσεων, τώρα θα ήταν η κατάλληλη στιγμή να βγάλεις τα μάτια σου, να μη βλέπεις άλλο.

Μπες στο θέμα, μου λέει μια φωνή μέσα μου, μπες στο θέμα. Αλλά πώς μπορείς να μπεις στο θέμα με τις δυο βασικές δεξιότητές σου στο pause – τον λόγο και την καλή εποπτεία της πραγματικότητας; Δεν πειράζει που δεν βλέπεις, θα σου πούμε εμείς τι βλέπεις, μου λένε αυτοί που αναλαμβάνουν συνήθως τέτοιες βρωμοδουλειές. Εγώ όμως έχω ήδη φτάσει με τη βακτηρία μου, στο έβγα της Αθήνας, στον Κολωνό. Εξέρχομαι της πόλεως, να μη βλέπω τα θεσμικά μας σατουρνάλια. Παίρνω την ευθύνη της πολιτικής μου τύφλωσης, να μην την πάρει η Πολιτεία και ξαναπέσει σε λιμό.